Kural 1026 · நல்லாண்மை என்பது ஒருவற்குத் தான்பிறந்த

இராமனின் கடமை

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்யா காண்டத்தில் வரும் காட்சி. அயோத்தியை ஆண்ட இக்ஷ்வாகு குலம் பெருமை வாய்ந்தது. அந்தக் குலத்தின் மன்னர்கள் தங்கள் சொல்லைக் காப்பதில் புகழ் பெற்றவர்கள். தசரத மன்னன் கைகேயிக்கு முன்பு கொடுத்த வரத்தின்படி, இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல நேர்ந்தது. அடுத்த நாள் முடிசூட்டு விழா நடக்கவிருந்தது.

தந்தையின் வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற வேண்டிய சுமை அந்தக் குலத்தின் மானத்தோடு பிணைந்திருந்தது. இராமன் கைகேயியின் மாளிகைக்கு வந்தபோது தந்தை துயரத்தில் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டான். காரணத்தை அறிந்ததும் அவன் முகம் சற்றும் மாறவில்லை. "தந்தையே, உங்கள் சொல் காக்கப்பட வேண்டும். நான் வனம் செல்கிறேன்" என்று அமைதியாகச் சொன்னான்.

இலக்குவன் சினம் கொண்டான். "அண்ணா, தந்தை முதுமையால் தடுமாறுகிறார். நீ போரிட்டு அரசை ஏற்றுக்கொள்" என்றான். இராமன் அவனைத் தணித்தான்: "தம்பி, குலத்தின் சொல் தவறினால் அந்தக் குலத்தின் பெயரே தவறிவிடும். தந்தையின் வாக்கைக் காப்பது என் கடமை."

அரசை இழப்பது தனக்குப் பெரும் இழப்பு என்பதை இராமன் அறிந்தான். ஆனால் அதைவிடப் பெரிதாக அவன் கருதியது தன் குலத்தின் உயர்வு. தான் அரியணையில் அமர்ந்தால் தந்தையின் சொல் பொய்யாகும்; தசரதனின் பெயர் களங்கப்படும்; இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பெருமை குறையும். எனவே அவன் மகிழ்ச்சியோடு வனம் சென்றான்.

மரவுரி உடுத்தி வெளியேறியபோதும் இராமனின் முகம் அமைதியாக இருந்தது. அவன் எப்போதும் தன்னைவிடத் தன் குடியின் மானத்தையே பெரிதாகப் பேணினான். அதனால்தான் மக்கள் பதினான்கு ஆண்டுகளும் அவன் மீள வருவதை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தனர்.

தான் பிறந்த இல்லத்தின் ஆண்மையை உயர்த்துவது என்பது உடல் வலிமையால் அல்ல, தன் சுகத்தைத் துறந்து குலத்தின் சொல்லைக் காப்பதிலேயே இருக்கிறது என்பதற்கு இராமனின் இந்தத் தேர்வு ஒரு முழுமையான எடுத்துக்காட்டு.

இராமனின் இந்த முடிவை அயோத்தி மக்களும் குடும்பத்தினரும் உடனே புரிந்துகொள்ளவில்லை. சீதையும் இலக்குவனும் அவனோடு செல்ல முன்வந்தனர். கௌசல்யை கண்ணீர் விட்டாலும், தன் மகனின் உறுதியைக் கண்டு அமைதியாக ஆசி கூறினாள். அந்தக் குடும்பம் முழுவதும் அவனுடைய தர்மத்தின் பின்னால் நின்றது. ஒருவன் தன் குலத்தின் ஆண்மையை உயர்த்தும்போது, குடும்பம் முழுவதும் அவனோடு உயர்கிறது என்பதை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது.

Rama's Duty

This scene is from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. The Ikshvaku clan that ruled Ayodhya was proud. Its kings were famed for keeping their word. By a boon King Dasharatha had once given Kaikeyi, Rama had to go to the forest for fourteen years. The coronation was to be held the next day.

The burden of fulfilling his father's promise was bound up with the honour of the clan. When Rama came to Kaikeyi's palace, he found his father fallen in grief. On learning the reason, his face did not change at all. "Father, your word must be kept. I shall go to the forest," he said quietly.

Lakshmana was furious. "Brother, Father is faltering with age. Fight and take the kingdom," he said. Rama calmed him: "Brother, if a clan's word fails, the clan's very name fails. Keeping Father's promise is my duty."

Rama knew that losing the kingdom was a great loss to himself. But what he held greater was the standing of his clan. If he sat on the throne, his father's word would turn false; Dasharatha's name would be stained; the glory of the Ikshvaku line would shrink. So he went gladly to the forest.

Even as he set out in bark clothing, Rama's face was calm. He always valued the honour of his house above himself. That is why the people waited for fourteen years for his return.

Rama's choice is a full example that raising the manliness of the house one was born into lies not in physical strength but in giving up one's comforts to keep the word of one's clan.