Kural 1025 · குற்றம் இலனாய்க் குடிசெய்து வாழ்வானைச்

கோவர்த்தன மலை

இது பாகவத புராணத்தில் வரும் கோவர்த்தனகிரி நிகழ்ச்சி. கோகுலத்து ஆயர்கள் ஆண்டுதோறும் இந்திரனுக்கு வேள்வி செய்வது வழக்கம். சிறுவன் கிருஷ்ணன் அவர்களிடம், "நம்மைக் காப்பவை நம் பசுக்களும் மேய்ச்சல் நிலமும் கோவர்த்தன மலையும்தானே? அவற்றுக்கே நன்றி செலுத்துவோம்" என்று கூறினான். ஆயர்கள் அதை ஏற்று, இந்திர வேள்விக்குப் பதில் கோவர்த்தன மலைக்கு விருந்து அளித்தனர்.

இதனால் சினமடைந்த இந்திரன் கோகுலத்தின் மேல் பெரும் மழையைப் பொழியச் செய்தான். இடியும் மின்னலும் பெரும் வெள்ளமும் தொடர்ந்தன. ஆயர்கள் அஞ்சினர்; கால்நடைகள் நடுங்கின. அவர்கள் கிருஷ்ணனை நோக்கி ஓடினர்.

கிருஷ்ணன் அமைதியாக எழுந்து, கோவர்த்தன மலையைத் தன் சுண்டுவிரலில் குடையாகத் தூக்கினான். "எல்லாரும் வாருங்கள், மலையின் கீழ் வந்து தங்குங்கள்" என்று அழைத்தான். ஆயர்களும் பசுக்களும் குழந்தைகளும் மலைக்குடையின் கீழ் ஏழு நாள் தங்கினர். அவன் பசியையும் களைப்பையும் பாராமல் அந்த ஏழு நாளும் மலையைத் தாங்கினான்.

இறுதியில் இந்திரன் தன் தவறை உணர்ந்து கிருஷ்ணனிடம் மன்னிப்பு வேண்டினான். மழை நின்றது; கோகுலம் மீண்டது. அன்று முதல் கிருஷ்ணன் 'கோவிந்தன்' எனப் போற்றப்பட்டான். ஆயர்களுக்கு அவன் உறவினனாகவும் தலைவனாகவும் இருந்தான்.

கிருஷ்ணன் ஆயர்குலத்தின் ஒரு சிறுவன்தான். ஆனால் தன் குடி மக்களைக் காக்கும் பொறுப்பை அவன் குற்றமின்றி ஏற்றான். தன் பெருமையைத் தேடாமல், எளிய ஆயர்களின் பாதுகாப்புக்காகத் தன் முழு ஆற்றலையும் பயன்படுத்தினான். அதனால் அவர்கள் அனைவரும் அவனைத் தம் உயிர்போல் நேசித்தனர்.

வள்ளுவர் சொல்வதுபோல் குற்றமின்றிக் குடிசெய்து வாழ்பவனை உலகம் சுற்றமாகச் சூழும் என்பதற்கு கோகுல மக்கள் கிருஷ்ணனைச் சூழ்ந்து நின்ற காட்சி ஒரு அழகிய படம்.

கோகுலத்தின் பெண்களும் ஆண்களும் கிருஷ்ணனைத் தம் வீட்டுப் பிள்ளையாகவே கருதினர். யசோதையும் நந்தனும் அவனைப் பெற்றவர்கள் என்றாலும், ஊர் முழுவதுமே அவனைத் தன் பிள்ளை என்று உரிமை கொண்டாடியது. இதுவே 'சுற்றமாச் சுற்றும் உலகு' என்பதன் உயிர்ப்பான உருவம். தன் பெருமையைத் தேடாத அந்தச் சிறுவன் ஆயர்குடியின் உயிராக ஆனான். கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கிய அவன் கை, பசுக்கள் மேய்ச்சலுக்குப் போகும் ஒவ்வொரு காலையிலும் அவர்களுக்குத் துணையாக நின்றது. அதனால்தான் இன்றும் கோவிந்தா என்ற பெயரைக் கேட்டதும் மக்கள் மனம் உருகுகிறது.

Mount Govardhana

This is the Govardhana episode of the Bhagavata Purana. The cowherds of Gokula customarily held a sacrifice every year for Indra. The boy Krishna said to them, "Are not our cows, our grazing land and Mount Govardhana what protect us? Let us give thanks to them." The herders agreed and, in place of Indra's sacrifice, offered a feast to Mount Govardhana.

Angered, Indra sent torrential rain on Gokula. Thunder, lightning and floods followed. The herders were afraid and the cattle trembled. They ran to Krishna.

Krishna rose calmly and lifted Mount Govardhana on his little finger like an umbrella. "All of you, come and shelter under the mountain," he called. The herders, cows and children took shelter under the mountain for seven days. Heedless of hunger or tiredness, he held the mountain all seven days.

At last Indra realised his mistake and begged Krishna's pardon. The rain stopped and Gokula was restored. From that day Krishna was honoured as Govinda. To the herders he was both kinsman and leader.

Krishna was only a boy of the herding clan. But he took up the responsibility of protecting his people without fault. He did not seek his own glory but used all his strength for the safety of the simple cowherds. So they all loved him as their very life.

As Valluvar says, the world surrounds like kin the man who raises his house blamelessly. The picture of the people of Gokula standing around Krishna is a beautiful illustration.