Kural 1019 · குலஞ்சுடும் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும்

Kural 1019 · Shame · நாணுடைமை

குலஞ்சுடும் கொள்கை பிழைப்பின் நலஞ்சுடும்நாணின்மை நின்றக் கடை.

Kulanjutum Kolkai Pizhaippin Nalanjutum / Naaninmai Nindrak Katai

By neglecting ceremonial observances a man loseth only his family: but every good is lost when he is lost to shame.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

குலத்தின் ஒழுக்க நெறி தவறினால் குலம் கெடும்; ஆனால் நாணமின்மை நிலைபெற்றுவிட்டால் எல்லா நன்மைகளையும் அது சுட்டெரிக்கும்.

Meaning

If a family's code is broken, the family suffers; but when shamelessness takes root, it burns up all that is good.

சொற்பொருள் Word by word

குலம்: குடி, மரபு
சுடும்: அழிக்கும்
கொள்கை: குல ஒழுக்கம், நெறி
பிழைப்பின்: தவறினால்
நலம்: எல்லா நன்மையும்
நாணின்மை: நாணம் இல்லாமை
நின்றக்கடை: நிலைபெற்றால்

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் இரு வகையான இழப்புகள் ஒப்பிடப்படுகின்றன. முதலாவது, குலத்தின் ஒழுக்க நெறியைத் தவறுதல்: குடும்ப மரபுகள், சடங்குகள், வழிபாட்டு முறைகள், பெரியோர் வகுத்த நடைமுறைகள் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறுவது. அதனால் அந்தக் குலத்துக்கு இழுக்கு ஏற்படும்; அது குலத்தை மட்டும் 'சுடும்'. இரண்டாவது, நாணமின்மை. அது குலத்தை மட்டுமல்ல, ஒருவனிடம் இருக்கும் அனைத்து நன்மைகளையும் எரித்துவிடும். 'கொள்கை' என்ற சொல்லுக்கு உரையாசிரியர்கள் வெவ்வேறு பொருள் கொள்வர்: சிலர் குலத்தின் ஒழுக்கமும் சடங்கும் என்று கொள்வர்; சிலர் அறக் கொள்கைகள் என்று கொள்வர். இரண்டிலும் அது ஒரு குடும்பத்தின் வழிவழிப் பண்பாட்டுச் சொத்தைக் குறிக்கிறது. அதைத் தவறுவது வருந்தத்தக்கது; ஆனால் அதைவிடக் கொடியது நாணமின்மை என்று வள்ளுவர் தீர்ப்பளிக்கிறார்.

ஏன் அவ்வாறு? ஏனெனில் குலத்தின் நெறியை மீறினாலும் ஒருவன் நாணம் உடையவனாக இருந்தால் தன் தவற்றை உணர்ந்து திருந்தலாம். நாணமே இல்லாவிட்டால் திருத்தத்தின் வாசலும் மூடிவிடுகிறது. திருந்துவதற்கான உள்ளத்தின் அடிப்படைக் கருவியே நாணம். அதனை இழந்தவனுக்கு நன்மை செய்வதற்கும் வழி இல்லை. நம் வாழ்வில் இதன் பொருள் தெளிவானது: குடும்ப மரபில் சில சடங்குகளை விடுதல் மன்னிக்கத்தக்க தவறாகலாம்; ஆனால் ஒரு தவறு செய்தும் அதற்காக வெட்கமே இல்லாமல் வாழ்வது, அந்தக் குடும்பம் கட்டிய நன்மை அனைத்தையும் அழித்துவிடும். நாணத்தை இழக்காமல் இருக்கும் வரை திருத்தம் சாத்தியம்.

இந்தக் குறள் ஒரு எச்சரிக்கையாக மட்டுமின்றி ஒரு நம்பிக்கையாகவும் உள்ளது. நாணம் உயிரோடிருக்கும் வரை எந்தத் தவறையும் திருத்தலாம் என்பதை இது மறைமுகமாகச் சொல்கிறது. ஆகவே குடும்பத்தில் இளையவர் தவறினால் கடிந்துகொள்வதை விட, அவர்களிடம் நாணம் என்ற உணர்வைக் காப்பதே மூத்தவரின் கடமை. இதுவே குறளின் மனிதநேய நோக்கு; திருந்த வாய்ப்பளிப்பதே உண்மையான அறம் என்பதை மறக்கலாகாது.

Explanation

This verse compares two kinds of loss. The first is failing the code of one's family: neglecting the family customs, rituals, modes of worship and practices laid down by elders. That brings disrepute to the lineage and 'burns' the lineage. The second is shamelessness, which burns not just the lineage but every good a man has.

Commentators read the word 'kolgai' differently: some as the family's discipline and ritual, some as moral principles. In either case it refers to a family's inherited cultural wealth. To fail in it is lamentable, but Valluvar judges shamelessness to be worse. Why? Because a man who breaks a family code, if he still has shame, can recognise his fault and mend. If he has no shame at all, even the door of correction is shut. Shame is the basic instrument of the heart's amendment. For one who has lost it there is no way to do good.

For our lives the meaning is plain. Dropping some family rituals may be a forgivable lapse; but doing wrong and then living without any shame destroys all the good that family has built. As long as shame is not lost, correction is possible. The verse is not only a warning but also a hope. It says by implication that as long as shame is alive any fault can be mended. So when a younger member of a family errs, the elder's task is less to scold than to protect the sense of shame in them.

கதை

நட்டுவனார் குடும்பம்

தஞ்சாவூரில் பரத நாட்டியக் கலையில் பெயர் பெற்ற ஒரு நட்டுவனார் குடும்பம் இருந்தது. அந்தக் குடும்பத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் மரபு ஒன்று உண்டு: ஆண்டுதோறும் ஆயுத பூஜையன்று சலங்கைகளுக்குப் பூஜை செய்து, குருவின் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்ற பிறகே புதிய மாணவர்களைச் சேர்ப்பார்கள்.

அந்தக் குடும்பத்தின் இரண்டு பேரன்கள் சங்கரன், குமரன். சங்கரன் இளமையிலேயே பெயர் புகழுக்காக அலைந்தவன். ஒரு ஆண்டு ஆயுத பூஜையின்போது நகரில் பெரிய நிகழ்ச்சி இருந்ததால் சலங்கை பூஜையைத் தவிர்த்துவிட்டான். குடும்பப் பெரியவர்கள் வருந்தினர். "மரபு தவறியது; ஆனால் அவன் உணர்வான்" என்றனர்.

சங்கரன் உண்மையில் உணர்ந்தான். அடுத்த ஆண்டு தானே முன்வந்து பூஜையைச் செய்து, குருவிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அவன் தவறு சிறிது நாள் குடும்பத்தின் பெயரில் ஒரு நிழலாக இருந்தது; ஆனால் அவன் நாணம் அதை நீக்கியது.

குமரன் வேறு ரகம். அவன் திறமை சற்றுக் குறைவாக இருந்தபோதும், தன் அரங்கேற்றத்துக்கு முன் ஒரு பெரிய குருவிடம் தான் பயின்றதாகப் பொய்யான சான்றிதழ்களைக் காட்டினான். ஒரு மூத்த கலைஞர் அவனை நேரடியாகக் கேட்டபோது அவன் கூசாமல் மீண்டும் பொய் சொன்னான். "யார் கண்டுபிடிக்கப் போகிறார்?" என்றான்.

கடைசியில் உண்மை வெளிப்பட்டது. அவனுடைய பொய்ப் புகழ் சரிந்தது; அதோடு அவன் கற்ற நல்ல நடனமும் பயனற்றுப் போனது. யாரும் அவனை நம்பவில்லை. அவன் வெட்கப்படவே இல்லை என்பதைக் கண்ட பெரியவர் சொன்னார்: "சலங்கை பூஜை தவறினால் குலம் கெடும்; நாணம் தவறினால் கலையே கெடும்."

வள்ளுவரின் குறள் அந்த வீட்டில் அன்று முதல் ஒரு பழமொழியாயிற்று. மரபு தவறியவன் திருந்த முடிந்தது; நாணம் இழந்தவன் திருந்தும் வழியையே இழந்தான்.

அந்தப் பெரியவர் தம் பேரன்களை அழைத்து அன்று மாலை ஒரு சிறிய அறிவுரையும் சொன்னார்: "தவறு செய்தால் வருந்து; வருந்தினால் திருந்து. வருத்தமே இல்லாவிட்டால் எந்தக் குருவாலும் உன்னை உயர்த்த முடியாது." சங்கரன் அந்தச் சொற்களை நெஞ்சில் எழுதிக்கொண்டான். பிற்காலத்தில் அவன் தஞ்சாவூரின் புகழ்பெற்ற நட்டுவனாரானான்; ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஆயுத பூஜையன்று தன் மாணவர்களுக்கு அதே சொற்களைச் சொல்வான். குமரனோ பெயர் இழந்து ஊரை விட்டுச் சென்றான்.

A story

The Nattuvanar Family

In Thanjavur there was a famous family of nattuvanars in the art of Bharatanatyam. The family had a tradition handed down through generations: every year on Ayudha Puja they worshipped the ankle-bells, fell at the guru's feet for blessing, and only then admitted new students.

Two grandsons of the family were Shankaran and Kumaran. Shankaran had run after name and fame from his youth. One year, because a big programme was on in the city on Ayudha Puja, he skipped the ankle-bell puja. The elders were saddened. "The custom is broken, but he will realise it," they said.

Shankaran did indeed realise. The next year he came forward on his own, performed the puja and asked the guru's pardon. His lapse was a shadow on the family name for a little while, but his shame removed it.

Kumaran was of another sort. Though his talent was modest, before his arangetram he showed forged certificates saying he had trained under a great guru. When a senior artist questioned him directly, he lied again without flinching. "Who is going to find out?" he said.

In the end the truth came out. His false fame collapsed, and the good dance he had really learned became useless too. No one trusted him. Seeing that he felt no shame, the old man said: "If the ankle-bell puja is missed, the lineage suffers; if shame is missed, the art itself is ruined."

Valluvar's verse became a saying in that house. The one who broke custom could mend; the one who lost shame lost the very way to mend.

That evening the old man called his grandsons and gave a small counsel: "If you do wrong, grieve; if you grieve, mend. If there is no grief, no guru can lift you." Shankaran wrote those words on his heart. He repeated them to his students in later years. Kumaran lost his name and left the town.

சிந்தனைக்கு

நீ தவறு செய்யும்போது திருத்தத்தின் வாசல் உன்னிடம் இன்னும் திறந்திருக்கிறதா?

To reflect on

When you err, is the door to correction still open in you?