Kural 612 · வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல் வினைக்குறை

மைநாகத்தில் ஓய்வெடுக்காத அனுமன்

சுந்தர காண்டத்தின் தொடக்கம் இது. இராமனின் தூதராகச் சீதையைத் தேடி அனுமன் நூறு யோசனை பரந்த தென்கடலைத் தாவத் தீர்மானித்தான். மகேந்திர மலையின் உச்சியிலிருந்து அவன் வானில் எழுந்தபோது, அவனுடைய விரைவால் மரங்கள் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு அவன் பின்னால் பறந்தன என்று வால்மீகி இராமாயணம் சித்தரிக்கிறது.

கடலுக்குள் மைநாக மலை என்னும் பொன்மலை இருந்தது. கடலரசன் சொன்னதால் அது அனுமனுக்கு ஓய்வு தர விரும்பி கடலிலிருந்து எழுந்தது. 'ஐயா, இங்கே சற்று இளைப்பாறுங்கள்; என் மேல் உள்ள பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்ணுங்கள்' என்று அது அன்போடு அழைத்தது. அந்த அழைப்பில் அன்பு இருந்தது; வசதியும் இருந்தது. ஆனால் அனுமன் அதை மரியாதையோடு தொட்டு வணங்கினான். 'நண்பரே, உம் அன்புக்கு நன்றி. இராமனின் பணி முடியும் வரை எனக்கு ஓய்வு இல்லை. நான் நேரம் வீணாக்க முடியாது' என்று சொல்லி மீண்டும் பறந்தான்.

வழியில் சுரசை என்னும் நாகர் தாய் வாய் பிளந்து அவனைத் தடுத்தாள்; அவன் தன் அறிவால் அவளிடமிருந்து விலகினான். சிம்ஹிகை என்ற அரக்கி நிழலைப் பிடித்து இழுத்தபோது அவளைக் கொன்று முன்னேறினான். ஒவ்வொரு தடையிலும் அவன் தன் பணி முதன்மை என்பதை மறக்கவில்லை.

இலங்கையை அடைந்ததும் சீதையைத் தேடினான்; அசோகவனத்தில் அவளைக் கண்டான். இராமனின் கணையாழியைக் கொடுத்து அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினான். இராமனுக்குத் திரும்பிச் செய்தி கொண்டு வந்தான். தொடங்கிய பணியை அவன் இறுதிவரை, முழுமையாக, பாதியில் விடாமல் முடித்தான்.

இராமன் இலங்கையில் வெற்றி பெற்றதற்குப் பின்னால் அனுமனின் இந்த முடிவுவரை தளராத ஆற்றல் இருந்தது என்று வால்மீகி உணர்த்துகிறார். அதனால்தான் இராமன் அவனைத் தழுவிப் போற்றினான். செயலைக் காக்கும் அனுமனின் இந்தப் பண்பை நாமும் ஒவ்வொரு நாளும் நம் பணிகளில் பயிலலாம்.

இந்த நிகழ்ச்சியை நினைத்துப் பார்க்கும்போது அனுமன் தன் பணியை உயிரினும் மேலாகக் கருதினான் என்பது புலனாகிறது. அவன் தன் பசி, தாகம், சோர்வு எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. பணியை முதன்மையாக்கும் அவனது பண்பு இன்றும் தொண்டர்களுக்கு முன்மாதிரி. அதனால்தான் கோயில்கள் தோறும் அவனுக்குத் தனிச் சந்நிதிகள் உண்டு.

இக்கதை 'வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல்' என்பதற்கு இலக்கணம். சுகமான அழைப்புகள் வரும்போதும் செயலை மறக்காதவனே அதை முடிக்கிறான். மைநாகத்தின் அன்பை மதித்தும், அதில் தங்கி விடாமல் தன் பணிக்கு விரைந்த அனுமனின் நெஞ்சுறுதி எல்லாருக்கும் ஒரு பாடம்.

Hanuman Who Did Not Rest on Mainaka

This is from the beginning of the Sundara Kanda. As Rama's envoy, Hanuman resolved to leap across the southern sea, a hundred yojanas wide, in search of Sita. As he rose from the peak of Mahendra, Valmiki's Ramayana depicts trees uprooted by his speed flying behind him.

In the sea stood a golden mountain named Mainaka. At the sea-god's word it wished to give Hanuman rest and rose from the water. 'Sir, rest a while here; eat the fruits and roots on me,' it invited lovingly. The invitation held love, and comfort too. But Hanuman respectfully touched and honoured it. 'Friend, thank you for your love. Until Rama's work is done I have no rest. I cannot waste time,' he said, and flew on.

On the way, Surasa, mother of the nagas, opened her mouth to stop him; he slipped away from her by his wit. When the demoness Simhika caught his shadow and pulled him, he slew her and went forward. At every obstacle he did not forget that his task came first.

Reaching Lanka he searched for Sita and found her in the Ashoka grove. He gave her Rama's ring and comforted her. He then carried the news back to Rama. The task he had begun he completed to the end, fully, not leaving it half done.

This tale is a model for 'vinaikkan vinaiketal ompal'. The one who does not forget his work even when pleasant invitations come is the one who finishes it. Hanuman honoured Mainaka's love yet did not stay; his firmness is a lesson for all.