Kural 616 · முயற்சி திருவினை ஆக்கும் முயற்றின்மை

காண்டவப் பிரஸ்தத்தை இந்திரப் பிரஸ்தமாக்கிய பாண்டவர்

மகாபாரத ஆதிபர்வம் இந்த நிகழ்வைக் கூறுகிறது. திருதராட்டிரன் அரசவையில் பாண்டவருக்கும் கௌரவருக்கும் உரிமைப் பிரச்சினை எழுந்தபோது, பீஷ்மரும் துரோணரும் முதலான பெரியோர் இடையிட்டு நாட்டைப் பிரித்தனர். கௌரவர்களுக்கு அஸ்தினாபுரம் கிடைத்தது. பாண்டவர்களுக்கு காண்டவப் பிரஸ்தம் என்ற காடும் பாழ் நிலமும் கொடுக்கப்பட்டன. அது நாகர்களும் விலங்குகளும் வசித்த அடர்ந்த வனம் என்று கதை கூறுகிறது.

அந்தப் பாழ் நிலத்தைப் பார்த்த யாரும் அங்கே ஒரு நகரம் அமையும் என்று நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் தருமர் முதலான ஐவரும் மனம் தளரவில்லை. கிருஷ்ணன் அவர்களுடன் இருந்து வழிகாட்டினார். அவர்கள் காடுகளை அழித்துச் சீர்செய்தனர். மயன் என்ற சிற்பி அவர்களுக்கு நகரைத் திட்டமிட்டுக் கட்டித் தந்தான். கோட்டைகள், அகழிகள், அரண்மனைகள், தோட்டங்கள் என்று அழகிய நகரம் உருவானது. அதற்கு இந்திரப் பிரஸ்தம் என்று பெயரிட்டனர்.

நகரம் மட்டுமின்றி செல்வமும் வளர்ந்தது. பாண்டவர்கள் தம் தம்பிகளை நாலு திசைகளுக்கும் அனுப்பி அரசர்களை அடக்கி, திறை வசூலித்தனர். தருமர் இராஜசூய வேள்வியைச் செய்தார். அந்த வேள்வியில் உலக அரசர்கள் பலர் வந்து பரிசுகளை அளித்தனர். இந்தச் செல்வம் எல்லாம் அவர்களின் தொடர்ந்த முயற்சியின் விளைவு.

இந்தக் கதையில் ஒரு கவனிக்கத்தக்க கருத்து உண்டு. பாழ் நிலத்தைப் பெற்றபோது அவர்கள் அதை அநீதி என்று கூறிப் புலம்பிக்கொண்டிருக்கவில்லை. கிடைத்த நிலத்தில் உழைத்தனர். அந்த உழைப்பே அவர்களுக்கு மயனின் உதவியையும் கிருஷ்ணனின் துணையையும் வழி நடத்தியது என்று அடியார்கள் கருதுகின்றனர்.

பாண்டவர்கள் இந்திரப் பிரஸ்தத்தை அமைக்க ஆண்டுக்கணக்கில் உழைத்ததை நாம் மறக்கலாகாது. ஒரே நாளில் எதுவும் உருவாகவில்லை. கிருஷ்ணனின் துணையும் மயனின் திறமையும் இருந்தபோதும், பாண்டவரின் உழைப்பும் பொறுமையுமே அடித்தளம். இதைக் கேட்கும் இளையோர் தம் இலக்குகளுக்காக ஒவ்வொரு நாளும் சிறிது உழைக்க ஊக்கம் பெறலாம். இன்றும் வேளாண்மையில், தொழிலில், கல்வியில் இதே விதி பொருந்தும்.

இதனால் செல்வம் வந்தபின் மட்டும் அன்றி, அதற்கு முன்பும் அவர்கள் மதிக்கப்பட்டனர்.

பின்னாளில் இதே செல்வமே துரியோதனனின் பொறாமைக்குக் காரணமாகி இடர் விளைத்தது என்பதையும் பாரதம் கூறுகிறது. இதைக் குறிப்பிடுவது கதையின் முழுமைக்கு உதவும். இருப்பினும் இக்குறளுக்கான பாடம் தெளிவானது: முயற்சியால் காடு நகரமாகும்; முயலாமையால் நகரமும் காடாகும்.

The Pandavas Who Made Khandavaprastha into Indraprastha

The Adi Parva of the Mahabharata tells this event. When a dispute of rights arose between the Pandavas and Kauravas in Dhritarashtra's court, elders such as Bhishma and Drona intervened and divided the kingdom. The Kauravas received Hastinapura. The Pandavas were given Khandavaprastha, a forest and wasteland. The story describes it as a dense wood where nagas and animals dwelt.

Seeing that wasteland, no one would have thought a city could arise there. But Yudhishthira and the other four did not lose heart. Krishna stayed with them and guided. They cleared and levelled the forest. The artisan Maya planned and built the city for them. With forts, moats, palaces and gardens a beautiful city came up. They named it Indraprastha.

Not only the city but wealth grew. The Pandavas sent his brothers to the four directions, subdued kings and collected tribute. Yudhishthira performed the Rajasuya sacrifice. Many kings of the world came to it and offered gifts. All this wealth was the outcome of their continued effort.

There is a point worth noticing. On receiving the wasteland they did not sit lamenting it as injustice. They laboured on the land they got. Devotees consider that this labour itself led Maya's help and Krishna's company to them.

The Mahabharata also says that later this same wealth became the cause of Duryodhana's jealousy and brought trouble. Mentioning it completes the tale. Still the lesson for this verse is clear: by effort a forest becomes a city; by lack of effort even a city becomes a forest.