Kural 615 · இன்பம் விழையான் வினைவிழைவான் தன்கேளிர்

எகச்சக்கரத்தின் பாரம் சுமந்த வீமன்

மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம் இந்த நிகழ்வைக் கூறுகிறது. அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பிய பாண்டவர்கள் தம் தாய் குந்தியோடு எகச்சக்கரம் என்ற ஊரில் ஒரு அந்தணர் வீட்டில் மறைந்து வாழ்ந்தனர். அவர்கள் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டு வரும் உணவை குந்தி இரண்டாகப் பங்கிடுவாள்; ஒரு பாதியை வீமன் உண்பான். அவன் உடல் வலிமையும் பசியும் அனைவரும் அறிந்தவை.

அந்த ஊரில் பகன் என்னும் அரக்கன் மக்களை அச்சுறுத்தி வந்தான். அவனுக்கு ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு வண்டி உணவும் இரண்டு காளைகளும் ஒரு மனிதனும் அனுப்ப வேண்டும் என்பது ஊரின் ஒப்பந்தம். அன்று அந்த அந்தணர் குடும்பத்தின் முறை வந்தது. அந்தணரும் அவர் மனைவியும் மகனும் மகளும் ஒவ்வொருவரும் 'நான் செல்வேன்' என்று தம்மைக் கொடுக்க முன்வந்து அழுதனர்.

அவர்களின் துயரத்தைக் கேட்ட குந்தி அவர்களுக்கு உதவ விரும்பினாள். 'என் ஐந்து மகன்களில் ஒருவன் உங்களுக்காகச் செல்வான்' என்று கூறினாள். தருமர் முதலானோர் தயங்கினர்; ஆனால் குந்தி வீமனைத் தேர்ந்தாள். வீமன் தன் தாயின் சொல்லை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றான்.

வீமன் உணவு வண்டியை ஓட்டிச் சென்றான். வனத்தின் நடுவே பகனை எதிர்கொண்டான். செல்லும் வழியில் அவனே உணவை உண்டுவிட்டான். பகன் சினந்து தாக்கினான். இருவருக்கும் கடும் மற்போர் நடந்தது. இறுதியில் வீமன் பகனைக் கொன்று அவன் உடலை ஊரின் கோட்டை வாயிலில் போட்டான். ஊர் மக்கள் நிம்மதியடைந்தனர்.

இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு எகச்சக்கரத்து மக்கள் பாண்டவர்களை மறைமுகமாகக் காத்தனர் என்று கதை செல்கிறது. அவர்கள் யார் என்பதை அறியாமலேயே அவர்கள் அவர்களுக்கு நன்றியுடையவராக இருந்தனர். தூணாக நிற்பவனுக்குக் கிடைக்கும் பரிசு பிறரின் அமைதியான நன்றியும் நம்பிக்கையும்தான்.

இக்கதையில் குந்தியின் பங்கும் கவனத்துக்குரியது. அடைக்கலம் தந்த குடும்பத்துக்கு உதவுவது தம் கடமை என்று அவள் தன் மகனையே அனுப்பத் துணிந்தாள். அந்தத் தாயின் அறநெறியே மகனின் வலிமையைச் சரியான இடத்தில் செலுத்தியது. வலிமை அறத்தோடு இணைந்தால்தான் தூணாகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.

இங்கே வீமன் தன் இன்பத்தை நாடவில்லை; தன் சுற்றம் மட்டுமின்றி தன்னை அடைக்கலமாகக் கொண்ட அந்தணர் குடும்பத்தின் துன்பத்தையும் துடைத்தான். 'இன்பம் விழையான் வினைவிழைவான்' என்பதற்கு இது இலக்கணம். பாரத்தைத் தூணாகத் தாங்கியவன் அவனே.

Bhima Who Bore the Burden at Ekachakra

The Adi Parva of the Mahabharata tells this incident. After escaping from the house of lac, the Pandavas lived in hiding with their mother Kunti at the town of Ekachakra, in a brahmin's house. The alms they brought, Kunti divided into two, and one half Bhima ate. His bodily strength and hunger were known to all.

In that town a demon named Baka was terrorising the people. By the town's agreement a cartload of food, two bulls and a man had to be sent to him each week. That day the turn of the brahmin's family came. The brahmin, his wife, son and daughter each offered themselves saying 'I shall go,' and wept.

Hearing their grief, Kunti wished to help. 'One of my five sons will go for you,' she said. Yudhishthira and the others hesitated, but Kunti chose Bhima. Bhima gladly accepted his mother's word.

Bhima drove the food-cart. In the midst of the forest he faced Baka. On the way he himself ate the food. Baka attacked in rage. The two fought a fierce wrestling match. At last Bhima killed Baka and dropped his body at the town's fort gate. The townspeople were relieved.

After this incident the story goes that the people of Ekachakra quietly sheltered the Pandavas. Without knowing who they were, they were grateful to them. The reward of one who stands as a pillar is the quiet gratitude and trust of others.

Here Bhima did not seek his pleasure; he wiped away the sorrow not only of his kin but of the brahmin family who had given them shelter. This is the model for 'inbam vizhaiyaan vinaivizhaivaan'. He was the one who bore the burden as a pillar.