Kural 677 · செய்வினை செய்வான் செயன்முறை அவ்வினை

விசுவாமித்திரரிடம் இராம இலக்குவர்

இராமாயணத்தின் பால காண்டத்திலிருந்து. அயோத்தி அரசன் தசரதனிடம் வந்த விசுவாமித்திர முனிவர், தம் வேள்வியைக் காக்க இராமனையும் இலக்குவனையும் அனுப்புமாறு வேண்டினார். இராமன் அப்போது இளைஞன். அவன் அரண்மனை வாழ்வில் வளர்ந்தவன். ஆனால் அரக்கர்களை எதிர்த்து வேள்வியைக் காப்பது அவ்வளவு எளிதானதல்ல என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். தந்தையின் அனுமதியோடு இருவரும் முனிவருடன் புறப்பட்டனர்.

சரயு நதிக்கரையில் முனிவர் முதலில் இருவருக்கும் பலை, அதிபலை என்ற இரண்டு மந்திரங்களை உபதேசித்தார். இவற்றால் பசி, தாகம், களைப்பு வராது என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. பின்னர் காடு வழியே நடந்து செல்கையில் இடங்களின் வரலாறுகளையும், கங்கை பிறந்த கதையையும், பல ரிஷிகளின் வாழ்வையும் அவர்களுக்குச் சொன்னார். இராமன் ஒவ்வொன்றையும் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டான்.

தாடகை என்ற அரக்கியை எதிர்கொண்ட இடத்தில் இராமன் தயங்கினான். பெண்ணைக் கொல்லுதல் முறையா என்று வினவினான். முனிவர் அவளுடைய தீச்செயல்களையும், அவள் ஏற்படுத்தும் துன்பங்களையும் விளக்கி, அரசனின் கடமையை எடுத்துரைத்தார். அவரது வழிகாட்டலால் இராமன் தெளிந்து செயல்பட்டான். பின்னர் முனிவர் பல திவ்ய அஸ்திரங்களை அவனுக்குக் கற்றுத் தந்தார்.

சித்தாசிரமத்தில் வேள்வி ஆறு நாள் நடந்தது. அந்த நாள்கள் முழுவதும் இருவரும் கண் இமைக்காமல் காவல் காத்தனர். மாரீசன், சுபாகு ஆகிய அரக்கர்கள் தாக்கிய போது இராமன் தான் கற்றதை அப்படியே பயன்படுத்தி சுபாகுவை வீழ்த்தினான், மாரீசனைத் தொலைதூரம் தள்ளினான். வேள்வி இடையூறின்றி நிறைவேறியது.

அரச மைந்தராக இருந்தாலும் இராமன் ஆசிரியரின் வாக்கை முழுமனத்தோடு ஏற்றான். தனக்குத் தெரியும் என்ற செருக்கின்றி, தெரிந்தவரிடம் பணிவோடு கற்றான். இத்தகைய பணிவே பின்னாளில் அவன் பெற்ற வெற்றிகளுக்கு அடித்தளமாயிற்று. தேர்ந்தவரிடம் கற்றுச் செயலில் இறங்குவது வெற்றியின் நெடிய பாதைக்கான முதல் படி.

இன்றும் ஒரு கைவினைஞர் தன் மகனுக்குத் தொழிலைச் சொல்லிக் கொடுப்பது இதே முறையில்தான். சொற்களால் சொல்லிக் கொடுப்பதைவிட, கூடவே இருந்து பார்த்துக் கற்பதே அதிகம். விசுவாமித்திரரோடு நடந்த அந்தப் பயணம் இராமனுக்கு ஒரு பள்ளிக்கூடமாகவே அமைந்தது; வழிநெடுக ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு பாடம்.

முனிவரின் வார்த்தைகளில் எந்த ஐயமும் வந்தால் இராமன் மறைக்காமல் கேட்டான் என்பதே அவன் கற்றலின் சிறப்பு.

அவ்வாறு கற்ற பாடமே பின்னர் அவனை வழிநடத்தியது.

Rama and Lakshmana with Vishvamitra

From the Bala Kanda of the Ramayana. The sage Vishvamitra came to King Dasharatha of Ayodhya and asked that Rama and Lakshmana be sent to guard his sacrifice. Rama was then a youth, brought up in the comforts of the palace. But he knew that fighting demons to protect a sacrifice would be no easy task. With his father's permission the two brothers set out with the sage.

On the bank of the Sarayu the sage first taught them two mantras called Bala and Atibala, which the Ramayana says keep off hunger, thirst and weariness. As they walked through the forest he told them the histories of places, the story of the Ganga's birth and the lives of many rishis. Rama listened carefully to each.

When they met the demoness Tataka, Rama hesitated. He asked whether it was right to kill a woman. The sage explained her cruelties and the suffering she caused and spoke of a king's duty. Guided by him, Rama became clear and acted. Later the sage taught him many divine weapons.

At Siddhashrama the sacrifice went on for six days, and for all those days the brothers kept watch without sleeping. When the demons Maricha and Subahu attacked, Rama used exactly what he had learned: he struck Subahu down and hurled Maricha far away. The sacrifice was completed without hindrance.

Though a prince, Rama took his teacher's word with a whole heart. Without any pride in what he knew already, he learned humbly from one who knew. That humility became the ground of the victories he later won. To learn from the proficient before entering the work is the first step on the long road to success.