Kural 680 · உறைசிறியார் உள்நடுங்கல் அஞ்சிக் குறைபெறின்

Kural 680 · Modes of Action · வினை செயல்வகை

உறைசிறியார் உள்நடுங்கல் அஞ்சிக் குறைபெறின்கொள்வர் பெரியார்ப் பணிந்து.

Uraisiriyaar Ulnatungal Anjik Kuraiperin / Kolvar Periyaarp Panindhu

The weak should not care to live in the midst of constant alarms: when an opportunity offereth itself they should submit to an alliance with the strong.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வலிமை குறைந்தவர், அச்சத்தால் உள்ளம் நடுங்கி வாழ்வதைவிட, தம் குறை தீரும் வாய்ப்புக் கிடைத்தால், பெரியோரைப் பணிந்து அவர் துணையை ஏற்பர்.

Meaning

The weak, trembling within in fear, will, if they find a way to remedy their lack, bow to the great and take their protection.

சொற்பொருள் Word by word

உறை சிறியார்: those of small dwelling, the weak (some read: those with little to depend on)
உள் நடுங்கல்: trembling within
அஞ்சி: fearing
குறை பெறின்: if they find a means to satisfy their need
கொள்வர்: they will take
பெரியார்ப் பணிந்து: bowing to the great

விளக்கம்

இந்தக் குறளுக்கு உரையாசிரியர்கள் சற்று வேறுபட்ட பொருள் தருகின்றனர். 'உறை சிறியார்' என்பதைச் சிலர் வாழும் இடம் சிறியவர்கள் அல்லது வலிமை குறைந்தவர்கள் என்று கொள்கின்றனர். வேறு சிலர் பகைவரால் அச்சமுற்ற சிற்றரசர் என்று கொள்கின்றனர். எப்படிக் கொண்டாலும் மைய எண்ணம் ஒன்றே: தனியே நிற்க இயலாத நிலையில், நடுக்கத்தோடு வாழ்வதைவிட வலிமையான துணையை நாடுவது அறிவு.

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் பணிதல் என்பது தாழ்வாகத் தோன்றலாம். ஆனால் வள்ளுவர் அதைத் தாழ்வாகக் கருதவில்லை. தன் வலிமையின் எல்லையை அறிவதும், உதவி தேடத் தயங்காததும் அறிவின் அடையாளம். சிறு பறவை பருந்துக்கு அஞ்சித் தன் கூட்டைப் பெரிய மரத்தின் அடர்ந்த கிளைகளில் கட்டுவது போன்றது இது. பெரிய மரத்தின் நிழல் அதற்குக் காவல்.

'அஞ்சிக் குறைபெறின்' என்பதில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. பணிவு என்பது அச்சத்தால் பிறப்பது; ஆனால் அந்தப் பணிவு ஒரு வாய்ப்பையும் தருகிறது. பெரியாரிடம் சேரும்போது நம் குறை நீங்கும் என்ற பயன் உண்டு. இன்றைய வாழ்க்கையில் சிறு தொழில் செய்வோர் பெரிய நிறுவனத்தோடு கூட்டு சேர்வதும், புதிய மாணவர் மூத்தவரின் வழிகாட்டலை நாடுவதும் இத்தகையதே. ஆனால் இந்தப் பணிவு தன்மானத்தை இழப்பதாக இருக்கக் கூடாது; துணையைத் தேடுவதாக மட்டும் இருக்க வேண்டும். வள்ளுவர் இங்கே பயத்தில் சிக்கியவருக்கு ஒரு வழியைக் காட்டுகிறார். பயந்து நடுங்கிக்கொண்டு தனியாக வாழ்வதைவிட, நல்ல பெரியோரின் அடைக்கலத்தை நாடுவது நல்லது. ஆனால் துணை தருபவர் நம்பத்தக்கவராக இருக்க வேண்டும்; அதை ஆராய்வதும் மறக்கலாகாது. சிறிய ஊர்க் கூட்டுறவு சங்கங்கள் இணைந்து பெரிய நிறுவனத்தின் கீழ் வலிமை பெறுவதையும், புதிய கலைஞர் ஒருவர் மூத்த குருவின் பள்ளியில் சேர்ந்து புகழ் அடைவதையும் இந்தக் குறளின் இன்றைய வடிவங்களாகக் கொள்ளலாம்.

Explanation

Commentators read this verse in slightly different ways. Some take 'small in dwelling' to mean those who are small in place or in strength; others take it to mean petty chiefs frightened by their enemies. Whichever reading is followed, the central thought is the same: when one cannot stand alone, to seek a stronger ally rather than live trembling is wisdom.

Seen superficially, bowing may look like lowliness. But Valluvar does not treat it so. To know the limit of one's strength and not to hesitate in seeking help is a sign of intelligence. It is like a small bird that, afraid of the hawk, builds its nest in the dense branches of a great tree. The shade of the big tree is its protection.

There is a subtlety in the words 'fearing, if they find a remedy'. Humility born of fear nonetheless brings an opportunity: when we join the great, our lack is removed. Today a small trader allying with a large firm, or a new student seeking the guidance of a senior, is of this kind. But such humility should not mean losing self-respect; it should be only the seeking of support. Valluvar offers a way out for those caught in fear: it is better to seek the shelter of the great and good than to live alone and trembling. Yet the protector must be trustworthy, and examining that must not be forgotten.

கதை

இராமனைச் சரணடைந்த சுக்ரீவன்

இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தை மற்றொரு கோணத்தில் பார்க்கலாம். கிஷ்கிந்தையின் அரசனான வாலி மிகுந்த வலிமை உடையவன். எதிரியின் பாதி வலிமை தனக்கு வந்து சேரும் என்ற வரம் அவனுக்கு உண்டு என்று மரபு சொல்கிறது. மாயாவி என்ற அரக்கனோடு ஏற்பட்ட சண்டையில் ஒரு குகைக்குள் சென்ற வாலி நீண்ட நாள் திரும்பவில்லை. அவன் இறந்துவிட்டதாக எண்ணிய சுக்ரீவன் குகையை மூடிவிட்டு நாடு திரும்பி அரசனானான். பின்னர் வாலி வெளிவந்து, சுக்ரீவன் தன்னைச் சிறைப்படுத்த நினைத்தான் என்று சினந்து, அவனை நாட்டைவிட்டுத் துரத்தினான்.

சுக்ரீவன் தம் அமைச்சர்களில் சிலரோடு ரிஷ்யமூக மலையில் ஒளிந்து வாழ்ந்தான். அந்த மலைக்கு மதங்க முனிவரின் சாபத்தால் வாலி வர இயலாது. ஆனால் அவன் எப்போது தாக்குவானோ என்ற அச்சம் ஒவ்வொரு நாளும் அவனை வாட்டியது. தனித்து நின்று வாலியை எதிர்க்க முடியாது என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான்.

ஒரு நாள் அவன் இரு மனிதர் வில்லேந்தி வருவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். வாலி அனுப்பிய ஆட்களாக இருக்குமோ என்று அஞ்சினான். ஆனால் அனுமன் சென்று அவர்களோடு பேசிய பின், அவர்கள் இராமனும் இலக்குவனும் என்று அறிந்தான். வலிமை மிக்க இந்த வீரனின் துணை கிடைத்தால் தன் துயரம் தீரும் என்பதை உணர்ந்து, சுக்ரீவன் பணிவோடு இராமனை வணங்கி நட்பை நாடினான்.

அன்று முதல் அவன் தனியாக அஞ்சி நடுங்கும் சிறியவன் அல்லன். இராமனின் துணையைப் பெற்றவன். வாலிக்கு எதிரான போரிலும் இராமன் அவனுக்குப் பக்கபலமாக நின்றார். அவன் தன் வலிமையின் எல்லையை உணர்ந்து, பெரியோரிடம் அடைக்கலம் தேடியதால் மட்டுமே இழந்த அரசை மீட்டான்.

தன்னை உயர்த்திக் காட்டும் பிடிவாதத்தில் அவன் இருந்திருந்தால் வாழ்நாள் முழுதும் ஒளிந்து வாழ நேர்ந்திருக்கும். பணிதல் இங்கே இழிவு அல்ல; மீட்சிக்கான வழி. வள்ளுவர் இந்தக் குறளில் சொல்வதும் இதுவே.

மலையில் ஒளிந்து வாழ்ந்த சுக்ரீவன் இராமனிடம் தன் துயரை மறைக்காமல் சொன்னான். அந்த வெளிப்படையான பேச்சே நட்புக்கு அடிகோலியது. உதவி கேட்கும் தயக்கத்தை விட்டவன்தான் உதவி பெறுகிறான். இராமனும் அவனது அடைக்கலத்தை ஏற்று, அவன் துயரைத் தன் துயராக எண்ணினான்.

அடைக்கலம் தேடுவது எப்போதும் தாழ்வு அல்ல என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

A story

Sugriva Takes Refuge in Rama

The Kishkindha Kanda of the Ramayana may be seen from another angle. Vali, the king of Kishkindha, was very powerful; tradition says he had a boon that half the strength of any opponent would pass to him. In a fight with the demon Mayavi, Vali entered a cave and did not return for a long time. Sugriva thought him dead, closed the mouth of the cave, returned to the kingdom and was crowned. Later Vali came out, angrily believing that Sugriva had tried to entomb him, and drove Sugriva out of the land.

Sugriva lived in hiding on Mount Rishyamukha with a few ministers. Vali could not come to that mountain because of the sage Matanga's curse. Yet the fear of when he might strike tormented Sugriva every day. He knew well that he could not face Vali alone.

One day he saw two men coming with bows and was startled. He feared they might be sent by Vali. After Hanuman went and spoke to them, he learned they were Rama and Lakshmana. Realising that with the support of this mighty warrior his sorrow might end, Sugriva bowed to Rama respectfully and sought his friendship.

From then on he was no longer a small trembling creature standing alone. He had the support of Rama, who stood beside him in the fight against Vali. Only because he understood the limit of his strength and sought refuge with the great did he regain the throne he had lost.

Had he clung to a stubbornness to show himself great, he would have had to hide all his life. Bowing here was no disgrace; it was the road to recovery. That is just what Valluvar says in this verse.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வலிமையின் எல்லையை அறிந்து, எந்தப் பெரியவரிடம் துணை தேட நீங்கள் தயங்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

To reflect on

Knowing the limits of your own strength, from which senior or stronger person are you hesitating to seek support?