Kural 679 · நட்டார்க்கு நல்ல செயலின் விரைந்ததே

விபீடணனை ஏற்ற இராமன்

இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்திலிருந்து. இலங்கையைச் சூழ்ந்த கடற்கரையில் இராமனின் படை முகாமிட்டிருந்தது. அப்போது வானத்தில் நான்கு தோழர்களுடன் ஒருவன் வந்து இறங்கினான். அவன் இராவணனின் தம்பியான விபீடணன். 'நான் இராமரிடம் சரணடைய வந்தேன்' என்றான். இராவணனுக்கு நல்ல அறிவுரை சொல்லி, சீதையை விடுவிக்கச் சொல்லியும் அவன் ஏற்காததால், அவனை விட்டு வந்ததாகக் கூறினான்.

சுக்ரீவன் உள்ளிட்ட பல வானரத் தலைவர்கள் ஐயம் கொண்டனர். 'பகைவனின் தம்பி; ஒற்றனாக இருக்கலாம். ஏற்கக் கூடாது' என்றனர். இராமன் ஒவ்வொருவரின் கருத்தையும் கேட்டார். அனுமன் விபீடணனின் பேச்சையும் முகத்தையும் கண்டு அவனை நம்பத் தகுந்தவன் என்று கருத்துச் சொன்னான்.

இறுதியில் இராமன் சொன்னார்: 'என்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வருபவன் யாராயினும் அவனுக்குப் பாதுகாப்பு தருவேன் என்பது என் விரதம். அவன் இராவணனே ஆனாலும் ஏற்பேன்.' அவர் விபீடணனை உடனே ஏற்றுக்கொண்டார். மேலும் கடலிலிருந்து நீர் கொண்டுவரச் செய்து, இலங்கையின் வருங்கால அரசனாக அவனுக்கு முடிசூட்டினார் என்று வால்மீகி இராமாயணம் கூறுகிறது.

இதனால் பகைவன் முகாமில் ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய துணையைப் பெறுவது மட்டுமல்லாமல், இலங்கையின் ரகசியங்கள், கோட்டையின் அமைப்பு, அரக்கர்களின் வலிமை, மந்திரங்கள் ஆகியவற்றையும் இராமன் அறிந்தான். போர் முடிவில் இராவணனின் இறுதிச் சடங்கை விபீடணன் செய்ய இராமன் அறிவுறுத்தினார் என்பதும் மரபு. பகைவரையும் உறவாக்கும் தன்மை இங்கே விளங்குகிறது.

தாமதித்திருந்தால் விபீடணன் மனம் மாறியிருக்கக்கூடும்; அல்லது வேறு பக்கம் சென்றிருக்கலாம். சரியான நேரத்தில் ஒட்டாதவனை ஒட்டிக்கொண்டதே இராமனின் அறிவு. நண்பர்களுக்குச் செய்யும் நன்மையைவிட இது விரைவானது என்று வள்ளுவர் கூறுவது இதனால்தான்.

விபீடணனின் வருகை இலங்கைப் போரின் போக்கையே மாற்றியது. கும்பகர்ணன், இந்திரஜித் போன்றோரின் வலிமைகளும், இராவணன் பெற்ற வரங்களும், அவற்றை எப்படி முறியடிப்பது என்பதும் இராமனுக்குத் தெரிய வந்தன. ஒரு நாள் தாமதமின்றி ஏற்றுக்கொண்ட அந்த முடிவு, வெற்றியின் வாயிலைத் திறந்தது.

விபீடணன் பின்னாளில் இலங்கையின் நல்லாட்சியைத் தந்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. ஒருவனை ஏற்றுக்கொள்ளும் முடிவு, அவன் பின்னால் இருக்கும் ஒரு நாட்டுக்கே நன்மையாக மாறியது. நல்ல மனம் வாய்ந்த ஒருவரை அவரது குலமோ பகையோ பார்த்து ஒதுக்காமல், அவரது பண்பைப் பார்த்து ஏற்கும் பெருந்தன்மையை இராமன் காட்டினார்.

Rama Accepts Vibhishana

From the Yuddha Kanda of the Ramayana. Rama's army was encamped on the shore facing Lanka. One day, a figure came down from the sky with four companions. He was Vibhishana, Ravana's younger brother. 'I have come to take refuge in Rama,' he said. He had advised Ravana well, urging him to release Sita, and when Ravana would not heed him he had left.

Many vanara chiefs, Sugriva among them, were suspicious. 'He is the enemy's brother; he may be a spy. We should not accept him,' they said. Rama listened to each opinion. Hanuman, who had seen Vibhishana's speech and face, said that he was worthy of trust.

In the end Rama said, 'It is my vow to protect whoever comes to me for refuge. Even if it were Ravana himself, I would accept him.' He received Vibhishana at once. Then, the Valmiki Ramayana says, he had sea-water brought and crowned him as the future king of Lanka.

By this Rama gained not only a trustworthy companion in the enemy's camp but also knowledge of Lanka's secrets, the plan of its fort and the strength of its demons. According to tradition, after the war Rama also directed Vibhishana to perform Ravana's last rites. Here the power to turn even an adversary's kin into a kinsman shines forth.

Had Rama delayed, Vibhishana's mind might have changed, or he might have gone elsewhere. Rama's wisdom was to join one who had not joined, at the right moment. This is why Valluvar says it is more urgent than any good done to friends.