Kural 686 · கற்றுக்கண் அஞ்சான் செலச்சொல்லிக் காலத்தால்

அங்கதனின் அஞ்சா உரை

இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் மற்றொரு காட்சி. போருக்கு முன் இராமன் அங்கதனைத் தூதனாக அனுப்பியபோது, அவன் இராவணனின் அவைக்குள் தனியாகவே சென்றான். அவை அரக்கர்களால் நிரம்பியிருந்தது. இராவணனின் மைந்தர்களும் அமைச்சர்களும் வீரர்களும் அவனை நோக்கி இகழ்ச்சிப் பார்வை வீசினர். ஒரு வானரச் சிறுவன் தனித்து வந்து நிற்கிறான் என்று அவர்கள் எண்ணினர்.

ஆனால் அங்கதன் அச்சத்தால் தடுமாறவில்லை. அவன் வேதமும் அரசநீதியும் கற்றவன். இராவணனின் முன் நின்று இராமனின் சொல்லை நேரடியாகவும் அமைதியாகவும் சொன்னான். 'சீதையை விடுவித்து இராமரைச் சரணடை. அதுவே உன் உயிருக்கும் உன் குலத்துக்கும் நன்மை' என்றான். அவன் சொல்லில் கடுமை இருந்தது; ஆனால் அது முறை தவறிய கடுமை அல்ல. உண்மையை உறுதியோடு சொல்லும் கடுமை.

இராவணன் கோபித்தபோது, அங்கதன் தன் திறமையைக் காட்ட ஒரு செயலைச் செய்தான். அவன் தன் காலை அவை நிலத்தில் ஆழமாக ஊன்றி, 'இந்தக் காலை எவரேனும் நகர்த்த முடியுமானால் இராமர் சீதையை விட்டுவிட்டு திரும்பிப் போவார்' என்று சவால் விட்டான் என்று மரபு கூறுகிறது. இராவணனின் வீரர் பலர் முயன்றும் அதை அசைக்க முடியவில்லை. அவர்கள் தோற்றபோது அவை அமைதியில் ஆழ்ந்தது.

இங்கே தூதன் கல்வியால் தன் சொல்லுக்கு எடையைத் தந்தான்; துணிவால் அவையின் கண்களுக்கு அஞ்சாமல் நின்றான்; செயலால் தன் கூற்றைச் செலுத்தினான்; நேரம் அறிந்து அவை அமைதியில் உறைந்தபோது தன் சொல்லை நிறைவு செய்தான். வள்ளுவர் சொல்வது போல் கற்றும், அஞ்சாமலும், செலச் சொல்லியும், தக்கது அறிந்தும் செயல்பட்டான். இராவணன் ஏற்கவில்லை என்பது அவன் குறை; தூதனின் குறை அல்ல.

அங்கதன் தன் காலை நிலத்தில் ஊன்றிய செயல் ஒரு குறியீடு. தன் சொல் எவ்வளவு உறுதியானது என்பதை அது காட்டியது. சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையே இடைவெளி இல்லாதவனின் வார்த்தை அவையில் எடையுடன் விழும். நம் வாழ்விலும் சொன்னதைச் செய்பவரின் சொல்லுக்கே மதிப்பு.

அங்கதன் தன் செயலால் அவையின் மௌனத்தை உருவாக்கினான். அந்த மௌனத்தில் அவன் சொற்கள் ஆழமாகப் பதிந்தன. சில சமயம் பேச்சைவிட, சரியான நேரத்தில் செய்யும் ஒரு சிறு செயல் அவையை அடக்கிவிடுகிறது.

சொல்லும் செயலும் ஒன்றாகும் அந்த நொடியே தூதின் உச்சம்.

Angada's Fearless Speech

Another scene from the Yuddha Kanda of the Ramayana. When Rama sent Angada as envoy before the war, Angada entered Ravana's court alone. The hall was full of rakshasas. Ravana's sons, ministers and warriors cast contemptuous looks at him. They thought a lone young monkey had come and stood there.

But Angada did not falter from fear. He was learned in the Vedas and in the policy of kings. Standing before Ravana, he spoke Rama's word directly and calmly: 'Release Sita and take refuge in Rama. That is for the good of your life and of your clan.' His speech had sternness, but it was not an unseemly sternness. It was the sternness of stating the truth firmly.

When Ravana raged, Angada gave a demonstration. He planted his foot deep in the floor of the hall and challenged, as tradition tells, 'If any of you can move this foot, Rama will give up Sita and turn back.' Many of Ravana's warriors tried and none could shift it. When they were defeated, the hall fell into silence.

Here the envoy gave weight to his words by learning, stood without fear before the eyes of the court, drove his claim home by deed, and completed his message at the moment the assembly was frozen in silence. As Valluvar says, he learned, feared not, spoke persuasively and knew what was fitting. That Ravana did not accept was his fault, not the envoy's.