Kural 690 · இறுதி பயப்பினும் எஞ்சாது இறைவற்கு

கிருஷ்ணனின் தூது

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்திலிருந்து. சஞ்சயனின் தூது வெற்றி பெறாத பிறகு, போரைத் தவிர்க்கக் கடைசி முயற்சியாகக் கிருஷ்ணன் தாமே பாண்டவர் சார்பில் ஹஸ்தினாபுரத்துக்குத் தூது சென்றார். பாண்டவர்கள் முழு அரசையும் கேட்கவில்லை. ஐந்து ஊர்களை மட்டுமே தர வேண்டும் என்ற குறைந்த கோரிக்கையுடன் அவர் சென்றார். வழி நெடுக மக்கள் அவரை வரவேற்றனர்.

துரியோதனன் அவரை அவமதிக்க விரும்பினான். விதுரனின் இல்லத்தில் தங்கிய கிருஷ்ணன் அடுத்த நாள் அவைக்கு வந்தார். அவையில் பீஷ்மர், துரோணர், திருதராஷ்டிரன் போன்ற பெரியோர் இருந்தனர். கிருஷ்ணன் அமைதியாக அறநெறியை எடுத்துரைத்தார். போர் இருபக்கத்தையும் அழிக்கும் என்றார். பாண்டவர்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டும் என்றும், ஐந்து ஊர்கள் போதும் என்றும் சொன்னார். அவர் சொற்கள் இனிமையும் உறுதியும் கொண்டிருந்தன.

துரியோதனன் ஒரு ஊசி முனையளவு நிலத்தையும் கொடுக்க மாட்டேன் என்று மறுத்தான். மேலும் அவன் கிருஷ்ணனைக் கைது செய்ய ஆணையிட்டான் என்று மரபு கூறுகிறது. அப்போது கிருஷ்ணன் அச்சமின்றிச் சிரித்தார். தம் விஸ்வரூபத்தைக் காட்டினார். அவையில் இருந்தோர் வியந்து நின்றனர். சிலர் கண்களை மூடிக்கொண்டனர். தூதனாகச் சென்ற அவர் உயிருக்கே ஆபத்து என்ற நிலையில் கூட, தம் கடமையிலிருந்து சிறிதும் விலகவில்லை.

அவர் திரும்பி வந்து பாண்டவர்களிடம் நடந்ததைச் சொன்னார். அவையின் உண்மை நிலையையும் எதிரிகளின் உறுதியையும் அவர்களுக்குத் தெளிவாக்கினார். தூது தோல்வி அடைந்தது போலத் தோன்றினாலும், அது பாண்டவர்கள் அறவழியில் அனைத்து முயற்சியும் செய்தனர் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தியது. தன் தரப்புக்கு உறுதியான நன்மையை அது தந்தது. உயிர் ஆபத்திலும் தூது வழியில் உறுதியாக நின்றவர் அவர்.

கிருஷ்ணனின் தூது தோற்றதாகத் தோன்றினாலும், அதன் பிறகு போர் தொடங்கியபோது பாண்டவர்கள் தம் பக்கம் நியாயம் இருப்பதாகத் தெளிவான மனத்தோடு நின்றனர். அவர்கள் சமாதானத்துக்கு முயன்றனர் என்ற உண்மை அவர்களுக்கு நெறிசார்ந்த வலிமையைத் தந்தது. இந்த வலிமையே தூதின் மறைமுகப் பயன்.

கிருஷ்ணனின் இந்தச் செயல் நமக்கு ஒன்றை உணர்த்துகிறது. தூதனின் வெற்றி எப்போதும் உடனடி ஒப்பந்தத்தில் இல்லை; சில நேரம் உண்மையை எடுத்துரைத்து அறத்தின் பக்கம் நிற்பதிலேயே இருக்கிறது. அந்த அறவழி நிற்கும் உறுதியே தூதனின் இறுதி அணிகலன்.

Krishna's Embassy

From the Udyoga Parva of the Mahabharata. After Sanjaya's mission had not succeeded, Krishna himself went to Hastinapura as the Pandavas' envoy as a last attempt to prevent war. The Pandavas were not asking for the whole kingdom; he went with a modest demand that only five villages be given. People along the way welcomed him.

Duryodhana wished to humiliate him. Krishna stayed in Vidura's house and came to the court the next day. Elders such as Bhishma, Drona and Dhritarashtra were present. Krishna calmly set forth the way of dharma. He said war would ruin both sides. He asked that the Pandavas' right be established and that five villages would suffice. His words were sweet and firm.

Duryodhana refused to give even as much land as a needle's point. Tradition says he even ordered Krishna to be seized. Krishna smiled without fear and revealed his cosmic form. Those in the court stood amazed, and some closed their eyes. Even when his life seemed in danger as an envoy, he did not turn from his duty in the least.

He returned and told the Pandavas what had happened, making clear the true state of the court and the enemy's resolve. Though the embassy seemed to fail, it showed the world that the Pandavas had made every effort by the path of dharma. It gave his side a lasting good. Even in peril of life he stood firm on the path of the envoy.