Kural 688 · தூய்மை துணைமை துணிவுடைமை இம்மூன்றின்

சஞ்சயனின் வாய்மை

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வத்திலிருந்து. பாண்டவர்கள் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் வனவாசமும் அஞ்ஞாதவாசமும் முடித்த பிறகு தங்கள் அரசுரிமையைக் கேட்டனர். போர் தவிர்க்க முடியுமா என்று திருதராஷ்டிரன் தன் தேர்ப்பாகனும் அமைச்சனுமான சஞ்சயனைப் பாண்டவரிடம் தூதாக அனுப்பினான். சஞ்சயன் அறிவிலும் நேர்மையிலும் புகழ் பெற்றவர்.

சஞ்சயன் யுதிஷ்டிரன் அவைக்குச் சென்றார். திருதராஷ்டிரனின் செய்தியைக் கூறினார். ஆனால் அவன் வார்த்தைகளில் மறைமுக நோக்கம் இருந்ததாகப் பாண்டவர்கள் உணர்ந்தனர். அதாவது சமாதானம் என்ற பெயரில் அவர்கள் உரிமையை நீடிக்க விடாமல் தடுக்க முயற்சி என்று தோன்றியது. சஞ்சயன் தன் அரசனின் தூதனாக இருந்தாலும் பாண்டவர்களிடம் மதிப்புடன் நடந்துகொண்டார்.

திரும்பிய பிறகு சஞ்சயன் செய்த செயலே அவரது வாய்மைக்குச் சான்று. அவர் திருதராஷ்டிரனின் அவையில் பாண்டவர்களின் வலிமையையும் கிருஷ்ணனின் பெருமையையும் தயங்காமல் எடுத்துரைத்தார். அரசன் விரும்புவதைச் சொல்லாமல், உண்மையைச் சொன்னார். பாண்டவர்களின் நியாயத்தையும் அவர்களுக்கு இருந்த மக்கள் ஆதரவையும் அவர் மறைக்கவில்லை. திருதராஷ்டிரனுக்கு அது ஏற்கத் தக்கதாக இல்லை என்றாலும், அவர் உண்மை சொல்லத் தவறவில்லை.

இதையே வள்ளுவர் தூய்மை, துணைமை, துணிவு என்கிறார். சஞ்சயன் அரசனிடமிருந்து எந்தப் பொருளுக்காகவும் உண்மையை மாற்றவில்லை; தன் அரசுக்குத் துணையாகவே பேசினார்; இனிமை தராத செய்தியையும் அச்சமின்றிச் சொன்னார். பின்னர் போர்க்களக் காட்சிகளை திருதராஷ்டிரனுக்கு எடுத்துரைக்கவும் தெய்வீகப் பார்வை பெற்றார் என்று மரபு கூறுகிறது. வாய்மை வழி நின்றவனுக்கு அறிவும் சிறப்பும் தேடி வருகின்றன.

சஞ்சயனின் இந்த வாய்மை அவருக்குப் பகை வரவழைத்தாலும், இறுதியில் அவரைப் பெரிதும் மதிக்க வைத்தது. உண்மை சொல்பவன் ஒரு நாள் சிரமப்பட்டாலும் பல ஆண்டுகள் நம்பிக்கையைப் பெறுகிறான். இதுவே தூய தூதனின் பரிசு.

சஞ்சயனுக்கு இந்த நம்பிக்கை இருந்ததால்தான் இரு தரப்பிலும் அவர் சொல் எடை பெற்றது. இருவருமே அவரை நம்பினர். நம்பிக்கை என்பது தூதனின் மிகப் பெரிய செல்வம்; அதைச் சேமிக்கப் பல ஆண்டுகள் வேண்டும், இழக்க ஒரு பொய் போதும். இந்த உண்மையை அவர் வாழ்வு நமக்குக் காட்டுகிறது. அவர் தன் அரசனுக்கு விசுவாசமாக இருந்ததும், உண்மையைச் சொன்னதும் முரண்பாடு அல்ல; அதுவே உண்மையான விசுவாசம்.

வாய்மையே தூதின் ஆன்மா என்பதை அவர் வாழ்வு உணர்த்துகிறது.

Sanjaya's Truthfulness

From the Udyoga Parva of the Mahabharata. After the Pandavas had completed thirteen years of forest life and incognito residence, they asked for their share of the kingdom. To see whether war could be avoided, Dhritarashtra sent Sanjaya, his charioteer and minister, to the Pandavas as an envoy. Sanjaya was renowned for knowledge and integrity.

Sanjaya came to Yudhishthira's court and delivered Dhritarashtra's message. But the Pandavas sensed a hidden motive in it, as though under the name of peace there was an effort to keep them from their right. Though he was his king's envoy, Sanjaya conducted himself with respect toward the Pandavas.

What Sanjaya did after returning is proof of his truthfulness. In Dhritarashtra's assembly he did not hesitate to speak of the strength of the Pandavas and the greatness of Krishna. He told the truth instead of what the king wished to hear. He did not conceal the justice of the Pandavas' claim or the support they had from the people. Though it was unwelcome to Dhritarashtra, he did not fail to tell the truth.

This is what Valluvar calls purity, helpfulness and courage. Sanjaya did not alter truth for any gift from the king; he spoke as a true support to his state, and fearlessly gave news that was not pleasant. Tradition says that later he received divine vision to recount the scenes of the battlefield to Dhritarashtra. Knowledge and distinction seek out the person who stays on the path of truth.