Kural 689 · விடுமாற்றம் வேந்தர்க்கு உரைப்பான் வடுமாற்றம்

இராவணனின் அவையில் அனுமன்

சுந்தர காண்டத்திலிருந்து. சீதையைக் கண்ட பிறகு, இராவணனின் தோட்டத்தை அழித்த அனுமன் இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திரத்துக்கு உட்படுவது போல வேண்டுமென்றே தன்னைப் பிடிக்க விட்டான். அவன் இராவணனின் அவைக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். அவையில் இராவணன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான். இராட்சச அமைச்சர்களும் வீரர்களும் அனுமனைப் பார்த்து ஏளனம் செய்தனர்.

இராவணன் 'நீ யார்? எதற்காக வந்தாய்? எங்கள் தோட்டத்தை ஏன் அழித்தாய்?' என்று கோபத்தோடு கேட்டான். சிலர் அவனைக் கொன்றுவிட வேண்டும் என்றும் சொன்னார்கள். அனுமன் அஞ்சவில்லை. அவன் இராமனின் தூதன் என்று தன்னைக் கூறினான். இராவணனின் ஏளனப் பேச்சுக்கு பதிலுக்கு ஏளனம் செய்யவில்லை. தன் அரசனின் மரியாதையைக் காக்கும் சொற்களையே பேசினான்.

அவன் இராமனின் வலிமையையும் அறத்தையும் எடுத்துரைத்தான். சீதையைத் திருப்பித் தருவதே இராவணனுக்கு நல்லது என்று அறிவுரை சொன்னான். அவன் குரலில் அச்சம் இல்லை, தாழ்ந்த சொல்லும் இல்லை. கோபத்தில் இராவணனை இகழவும் இல்லை. தனக்குரிய ஆசனம் இல்லாததால் தன் வாலை நீட்டிச் சுருட்டி உயரமான இருக்கையாக்கி அதன் மேல் அமர்ந்தான் என்றும் மரபு கூறுகிறது; தன் நிலையைத் தாழ்த்தாமல் காத்தது அது.

தூதனுக்குத் தண்டனை கூடாது என்பது அக்கால நீதி. விபீடணன் அந்த அறத்தை இராவணனுக்கு நினைவூட்டினான். இராவணன் அனுமனைக் கொல்லாமல் வாலில் தீ வைக்க ஆணையிட்டான். இவ்வளவு அவமானத்தின் நடுவிலும் அனுமன் தன் மானத்தையும் தன் தலைவனின் மானத்தையும் இழக்கவில்லை. சொல்லால் எந்தப் பழியையும் தன் அரசனுக்குத் தேடித் தரவில்லை. வன்கண்ணனாக நின்று தன் செய்தியைச் சொல்லிமுடித்தான்.

அனுமன் தன் நிலையைத் தாழ்த்தாமல் உயர்ந்த இருக்கையில் அமர்ந்தது பெருமைக்காக அல்ல; தன் தலைவனின் தூதனுக்குரிய மரியாதையைக் காக்கவே. மரியாதையை வலியுறுத்துவது வேறு, ஆணவம் காட்டுவது வேறு. அவன் முதலாவதைச் செய்தான், இரண்டாவதைத் தவிர்த்தான். நம் வாழ்விலும் அவ்வாறே நம்மை அனுப்பியவரின் மரியாதையைக் காப்பதில் நாம் கவனமாக இருக்கலாம்.

விபீடணன் அறநெறியை நினைவூட்டியது அனுமனின் மதிப்பை இன்னும் உயர்த்தியது. தூதனுக்குரிய மரியாதையைக் காக்க வேண்டிய கடமை அரசர்களுக்கும் உண்டு என்பது அவ்வேளையில் வெளிப்பட்டது. தூதனும் அரசனும் தத்தம் அறத்தைக் காக்கும்போதுதான் தூது என்னும் நிறுவனம் நிலைக்கிறது.

மானம் காக்கும் மௌனமும் ஒரு வலிமையே.

Hanuman in Ravana's Court

From the Sundara Kanda. After seeing Sita, Hanuman destroyed Ravana's garden and then allowed himself to be bound by Indrajit's Brahmastra. He was dragged to Ravana's court. Ravana sat on a high throne, and his rakshasa ministers and warriors mocked Hanuman.

Ravana angrily asked, 'Who are you? Why have you come? Why did you destroy our garden?' Some said he should be killed. Hanuman was unafraid. He declared himself the messenger of Rama. He did not return mockery for mockery; he spoke only words that protected the dignity of his king.

He spoke of Rama's strength and righteousness and advised Ravana that returning Sita was best for him. There was no fear in his voice, and no lowly word. He did not insult Ravana in anger. Since he had been given no seat, tradition says, he lengthened and coiled his tail into a tall seat and sat on it, so that he did not lower his standing.

By the law of that time an envoy should not be punished, and Vibhishana reminded Ravana of that dharma. Ravana did not kill Hanuman but ordered his tail set afire. Amid all this humiliation Hanuman lost neither his own honour nor his master's. By his words he brought no disgrace on his king. Firm of heart, he finished delivering his message.

Vibhishana's reminder of dharma raised Hanuman's standing still further. At that moment it was revealed that kings too have a duty to protect the honour due to an envoy. The institution of embassy endures only when the envoy and the king each keep their own dharma.