Kural 691 · அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல்க

அரண்மனை அடுப்பங்கரையில் ஓர் அறிவுரை

தமிழ்நாட்டின் ஒரு பழைய கோயில் நகரை ஆண்ட அரசவையில் வெங்கடேசன் என்ற வைத்தியர் பணிபுரிந்தார். இது ஒரு கற்பனைக் கதை. அரசர் நோயுற்ற காலங்களில் அவரைக் கவனித்துக் கொள்வது வெங்கடேசனின் பணி. ஒரு குளிர்கால இரவில் அரண்மனையின் உள்மண்டபத்தில் பெரிய அகல் தீச்சட்டி எரிந்து கொண்டிருந்தது. அரசர் அருகே அமர்ந்திருந்தார்; கூட இருந்த அமைச்சர்களும் வைத்தியரும் தங்களுக்கான இடங்களில் அமர்ந்தனர்.

புதிதாகச் சேர்ந்த இளம் உதவி வைத்தியன் முத்து, எல்லாரையும் விட அரசரின் அருகில் இடம் தேடினான். அரசரின் முதல் பார்வை தன் மேல் விழ வேண்டும் என்பது அவனுடைய ஆசை. தீச்சட்டிக்கு மிக அருகே சென்று அமர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் தீயின் வெப்பம் அவன் முகத்தைச் சுட்டது. அவன் அசைந்து நெளிந்தான். அரசர் அதை கவனித்து 'யார் இவன், ஏன் நெளிகிறான்?' என்று கடிந்துகொண்டார்.

மூத்த வைத்தியர் வெங்கடேசன் இதை அமைதியாகக் கண்டார். அவர் தாமே தீச்சட்டியிலிருந்து சற்றுத் தள்ளி, ஆனால் அரசர் ஒரு சொல் சொன்னால் உடனே கேட்கும் தூரத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குக் குளிரும் இல்லை; வெப்பமும் இல்லை. அரசர் அழைத்தால் ஒரு அடியில் அருகே செல்லக் கூடிய இடம் அது. அவர் இளையவனுக்கு மெல்ல 'தம்பி, தீயின் அருகில் அமர்வதே வெற்றி அல்ல; தீ உனக்குச் சுடாத இடத்தில் அமர்வதே அறிவு' என்றார்.

முத்து மெல்லத் தள்ளி அமர்ந்தான். அவனுக்கு முதலில் ஏமாற்றமாக இருந்தது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் உடல் இதமாகியது. அரசர் அன்று மன அமைதியோடு தம் உடல்நிலை பற்றி வெங்கடேசனிடம் பேசினார். முத்து தொலைவிலிருந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். எப்போது அருகில் செல்ல வேண்டும், எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதைக் கவனித்துக் கற்றான்.

அன்று முதல் முத்து அரசர் அருகில் இடம் தேடி ஓடுவதை நிறுத்தினான். தேவையான போது கை கட்டி நின்றான்; தேவையற்றபோது ஒதுங்கி நின்றான். சில ஆண்டுகள் கழித்து அவனும் அரசவையில் நம்பிக்கைக்கு உரிய வைத்தியன் ஆனான். 'தீயருகே குளிர்காய்வது போல' என்ற வள்ளுவர் வாக்கு, அவனுக்கு வாழ்நாள் முழுதும் ஒரு வழிகாட்டியாக அமைந்தது.

அந்தச் சிறிய நிகழ்ச்சி முத்துவுக்கு மட்டுமல்ல, அங்கிருந்த பிற இளையோருக்கும் பாடமாயிற்று. நெருக்கம் என்பது இடத்தால் அல்ல, நம்பிக்கையால் வருவது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அரசர் தேவைப்படும் நேரத்தில் எளிதாக அழைக்கக்கூடிய, ஆனால் எப்போதும் தொந்தரவு செய்யாத துணைவனையே விரும்புவார்.

A Lesson Beside the Brazier

In the court of a king who ruled an old temple city in the Tamil land there served a physician named Venkatesan. This is an imagined tale. It was his duty to attend to the king whenever he fell ill. On a winter night, in the inner hall of the palace, a great brazier was burning. The king sat near it; the ministers and the physician sat in their own places.

Muthu, a young assistant physician newly in service, sought a place nearer to the king than anyone else. He longed for the king's first glance to fall on him. He sat very close to the brazier. Soon the heat began to scorch his face, and he squirmed and shifted. The king noticed and scolded, 'Who is that, and why is he fidgeting?'

The senior physician Venkatesan watched calmly. He himself sat a little away from the brazier, but within easy reach of the king's call. He felt neither cold nor heat, and he could step forward in a single stride if called. Softly he told the youth, 'My boy, sitting nearest the fire is not success. Wisdom is to sit where the fire does not burn you.'

Muthu moved back slowly. At first he was disappointed, but soon his body felt comfortable. That evening the king, with a calm mind, talked of his health to Venkatesan. Muthu watched from a distance and learned when to move near and when to stay quiet.

From that day Muthu stopped scrambling for a place near the king. When needed he stood with folded hands; when not needed he stepped aside. After some years he too became a trusted physician of the court. Valluvar's saying, 'like those who warm themselves at a fire', remained his guide for life.