Kural 699 · கொளப்பட்டேம் என்றெண்ணிக் கொள்ளாத செய்யார்

Kural 699 · Conduct in the Presence of the King · மன்னரைச் சேர்ந்து ஒழுகல்

கொளப்பட்டேம் என்றெண்ணிக் கொள்ளாத செய்யார்துளக்கற்ற காட்சி யவர்.

Kolappattem Endrennik Kollaadha Seyyaar / Thulakkatra Kaatchi Yavar

Behold the men whose vision is unconfused and clear: they never do things that displease the prince, saying, we are favoured of him.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

'நாம் அரசனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டோம்' என்று எண்ணி, அவன் விரும்பாதவற்றைச் செய்யமாட்டார், தெளிவான நிலைத்த அறிவுடையவர்.

Meaning

Those of steady, unclouded vision will not do things the king does not approve, thinking, 'We have been taken into his favour.'

சொற்பொருள் Word by word

கொளப்பட்டேம்: we have been accepted, taken into favour
என்று எண்ணி: thinking thus
கொள்ளாத: things unacceptable to him
செய்யார்: will not do
துளக்கு அற்ற காட்சியவர்: those of unshaken, clear vision

விளக்கம்

அரசனின் அருகில் இருப்பவன் அவனால் நம்பப்பட்டு விட்டோம் என்ற உணர்வுக்கு ஆளாகும் ஆபத்தை இந்தக் குறள் பேசுகிறது. அது ஒரு நுட்பமான தவறு. நம்பிக்கை பெற்றவுடன் பலர் 'இனி எதைச் செய்தாலும் அரசன் பொறுத்துக்கொள்வான்' என்று எண்ணிவிடுகிறார்கள். அந்த எண்ணம் மெல்ல மெல்ல அவர்களை வரம்பு மீறச் செய்கிறது. பிறகு ஒரு நாள் அரசனின் பொறுமை முடிந்து அவர்கள் வீழ்கிறார்கள். ஆகவே 'நாம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டோம்' என்ற எண்ணமே ஆபத்தின் தொடக்கம்.

'துளக்கற்ற காட்சி' என்பது அசைவில்லாத, தெளிந்த பார்வை. மாயையில் மயங்காத அறிவு. அத்தகையோர் தாங்கள் அரசனுக்கு நெருக்கமானவர்கள் என்பதால் கூடுதல் கவனத்தோடு நடப்பார்கள். ஏனெனில் நம்பிக்கை எவ்வளவு உயர்ந்ததோ அதை இழப்பதன் வலியும் அவ்வளவு பெரிது என்பதை அவர்கள் அறிவர். தனக்குக் கிடைத்த இடத்தை உரிமையாகக் கருதாமல் பொறுப்பாகக் கருதுவதே தெளிந்த பார்வை.

நாம் இன்றும் இதைக் காணலாம். மேலாளர் ஒருவரால் நன்கு மதிக்கப்பட்ட பணியாளர் தாமதமாக வருவது, விதிகளை மீறுவது என்று அலட்சியம் காட்டத் தொடங்கினால், ஒரு நாள் அந்த மதிப்பை இழக்க நேரிடும். ஒரு குடும்பத்தில் செல்லப் பிள்ளையாக இருப்பவர் அந்தச் செல்லத்தை எல்லை மீறப் பயன்படுத்தினால் உறவு பாதிக்கும். நமக்குக் கிடைக்கும் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் காக்கும் வழி, அவற்றை ஆதாயமாகப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பதே. நம்பிக்கை ஒரு பரிசு என்பதை உணர்ந்தவன் அதைக் காக்கும் வழிகளைத் தேடுகிறான். அதை உரிமை என்று எண்ணுபவன் பயன்படுத்தும் வழிகளைத் தேடுகிறான். இருவருக்கும் இடையிலான இந்த வேறுபாடே பலரின் உயர்வையும் வீழ்ச்சியையும் தீர்மானிக்கிறது. இங்கு 'துளக்கற்ற காட்சி' என்பது அரசனின் மனநிலை மாறக்கூடியது என்பதை உணர்ந்த அறிவையும் குறிக்கிறது. இன்று மகிழ்ச்சியாக ஏற்பவன் நாளை சினக்கலாம். அதனால் எந்த நிலையிலும் அவன் ஏற்கும் வகையில் மட்டுமே செயல்படுவது பாதுகாப்பு. அந்த விழிப்பே தெளிந்த பார்வை.

Explanation

This verse speaks of the danger of feeling 'I have been taken into trust' when near the king. It is a subtle fault. Having gained trust, many think, 'Now whatever I do, the king will tolerate.' That thought gradually makes them overstep. Then one day the king's patience ends and they fall. So the very thought 'we have been accepted' is the beginning of danger.

'Unshaken vision' means a steady, clear sight, a knowledge not confused by illusion. Such people are all the more careful because they are close to the king. They know that the higher the trust, the greater the pain of losing it. To regard the place given as a responsibility and not as a right is clear sight.

We see this today. If an employee well regarded by his manager begins to be careless, coming late and breaking rules, he may one day lose that regard. A favourite child in a family who uses the indulgence beyond limits harms the relationship. The way to protect the love and trust we get is not to use them as advantage. One who realises that trust is a gift seeks ways to guard it. One who regards it as a right seeks ways to use it. This difference decides the rise and fall of many people.

கதை

அமைச்சரின் பணிவு

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. காவிரிக் கரையின் ஒரு பழைய அரசு. அங்கு சிவசங்கரர் என்ற அமைச்சர் மன்னரின் நம்பிக்கையைப் பெற்று, பல ஆண்டுகள் அவருக்குத் துணையாக இருந்தார். மன்னர் அவரை 'என் கண்ணைப் போன்றவர்' என்று புகழ்ந்தார். அரசவையில் அவரது சொல்லுக்கு எப்போதும் முதல் இடம் கிடைத்தது.

ஒருநாள் அவரது இளம் உதவியாளன் சேகர் மெல்ல அவரிடம், 'ஐயா, மன்னர் உங்களை மிகவும் நம்புகிறார். இனி நீங்கள் விரும்பியபடி முடிவு செய்யலாமே. ஒவ்வொரு முறையும் ஒப்புதல் கேட்க வேண்டுமா?' என்றான். சிவசங்கரர் புன்னகையோடு தலையை அசைத்து, 'சேகர், நான் அவரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டேன் என்பதால்தான் முன்பை விட அதிகம் ஒப்புதல் கேட்கிறேன்' என்றார்.

அவர் தொடர்ந்தார்: 'நம்பிக்கை என்பது ஒரு குடம் நிறைய நீர் போல. அதை ஏந்திச் செல்பவன் கவனமாக நடக்க வேண்டும். சாதாரண நாளில் ஒரு சிறு தள்ளாட்டம் பெரிதல்ல. ஆனால் நிறைகுடத்தில் அதே தள்ளாட்டம் நீரைச் சிந்தச் செய்யும். அரசர் என்னைப் புகழ்ந்தால் நான் அதைவிடக் கூடுதல் கவனத்தோடு நடக்க வேண்டும்.'

அந்த ஆண்டு வறட்சி வந்தபோது மன்னர் பெருஞ்செலவில் ஒரு விழா நடத்த முடிவு செய்தார். அமைச்சர் தம் செல்வாக்கால் அதைத் தடுத்திருக்கலாம்; ஆனால் அரசரின் மன நிலையையும் காலத்தையும் கருதி, முதலில் அவர் விருப்பத்தை முழுமையாகக் கேட்டுக்கொண்டார். பிறகு ஒரு வாரம் கழித்து, தனிமையில் மெல்ல வேறு வழியையும் சுட்டிக்காட்டினார்.

மன்னர் இறுதியில் தம் முடிவை மாற்றிக்கொண்டு விழாவின் செலவில் பாதியை நீர்நிலைகள் சீர் செய்யப் பயன்படுத்தினார். சிவசங்கரரின் செல்வாக்கு கூடியது; ஆனால் அவர் கொஞ்சமும் செருக்கடையவில்லை. பிறர் இழந்த அரசரின் அன்பை அவர் இறுதிவரை காத்தார். நம்பிக்கை பெற்றபின் இன்னும் கவனமாக நடந்தவர் அவர்.

அந்த அமைச்சரின் நிதானம் அரசுக்கு மட்டுமல்ல, அவரது உதவியாளருக்கும் ஒரு பாடமாயிற்று. சேகர் பிற்காலத்தில் ஒரு பொறுப்பான அதிகாரியாகி, தன் கீழ் பணிபுரியும் இளையோருக்கு இந்தக் கதையைச் சொல்லி வந்தான் என்று அவ்வூரில் சொல்வதுண்டு. நல்ல பண்பு இவ்வாறு தலைமுறைகளுக்குச் செல்கிறது.

அமைச்சரின் இந்த நடத்தை மன்னருக்கும் அவர் மீது மேலும் மதிப்பை வளர்த்தது. தம்மிடம் உரிமை எடுத்துக்கொள்ளாத ஒருவரே தமக்கு உண்மையான ஆலோசனை தர முடியும் என்று மன்னர் அறிந்தார். இவ்வாறு பணிவு பதவிக்குக் கவசமாகியது.

A story

The Minister's Humility

This is an imagined tale. In an old kingdom on the banks of the Kaveri, the minister Sivasankarar had won the king's trust and had been his support for many years. The king praised him: 'He is like my own eye.' In the court his word always came first.

One day his young assistant Sekar said softly to him, 'Sir, the king trusts you greatly. Surely now you may decide as you wish. Must you seek approval every time?' Sivasankarar smiled, shook his head and said, 'Sekar, it is just because I have been accepted by him that I ask for approval even more than before.'

He went on: 'Trust is like a pot full of water. The one who carries it must walk carefully. On an ordinary day a slight stumble is nothing. But with a full pot the same stumble spills the water. If the king praises me, I must walk with even more care than before.'

That year, when drought came, the king decided to hold a very expensive festival. The minister could have prevented it by his influence. But considering the king's mood and the time, he first listened fully to his wish. A week later, in private, he gently pointed to another way.

In the end the king changed his decision and used half the festival's cost to repair the water-tanks. Sivasankarar's standing rose, yet he did not become the least proud. He kept the king's affection to the end, which others lost. He was a man who walked with still greater care after he had gained trust.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் பெற்ற நம்பிக்கையை உரிமையாக எடுத்துக்கொண்டு எல்லை மீறிய தருணம் ஏதாவது நினைவுக்கு வருகிறதா?

To reflect on

Can you recall a time you took the trust you had earned for granted and overstepped?