Kural 692 · மன்னர் விழைப விழையாமை மன்னரால்

பரதனின் பற்றற்ற ஆட்சி

இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்திலிருந்து. கைகேயி தசரதனிடம் பெற்ற வரங்களால், இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்குச் செல்ல நேர்ந்தது; பரதனுக்கு அரசு கிடைக்கும்படி ஏற்பாடாயிற்று. அரசன் தசரதன் மகன் பிரிவால் உயிர் நீத்தான். பரதன் மாமன் வீட்டிலிருந்து அயோத்திக்கு வந்தபோது நடந்தவற்றை அறிந்து கொதித்தான். தாயின் செயலைக் கண்டித்தான்.

அரசவையிலிருந்தோர், வசிட்ட முனிவர், அமைச்சர்கள் எல்லாரும் பரதனை அரியணை ஏறுமாறு வேண்டினர். அரசு பெற்ற உரிமையை ஏற்பது முறை என்றும், நாடு அரசன் இல்லாமல் இருக்கக் கூடாது என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர். ஆனால் பரதன் மறுத்துவிட்டான். 'அரசு இராமருக்கே உரியது. அதை நான் விரும்பவில்லை' என்று கூறினான். அரசர்கள் விரும்பும் பொருளான அரியணையை அவன் விரும்பவில்லை.

அவன் பெரும் படையோடும் மக்களோடும் சித்திரகூடம் சென்று இராமனை அழைத்தான். இராமன் தந்தையின் வாக்கைக் காக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக மறுத்தபோது, பரதன் இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்று வந்தான். அவற்றை அரியணையில் வைத்து, இராமனின் பிரதிநிதியாகவே ஆட்சி செய்தான். தானே ஒரு குடிலில் தவ வாழ்க்கை நடத்தினான்.

பதினான்கு ஆண்டுகளும் அவன் அரசுச் செல்வத்தைத் தனக்காக எடுக்கவில்லை. அரசனின் இடத்தில் இருந்தும் அரசனாக அல்ல, தொண்டனாக இருந்தான். இராமன் திரும்பி வந்தபோது அரசையும் செல்வத்தையும் ஒரு குறையுமின்றி ஒப்படைத்தான். அவன் ஆசையற்ற தொண்டை அயோத்தி மக்கள் மனதாரப் போற்றினர்; இராமனும் அவனை உயிர் போல் அன்பு செய்தான்.

பரதனின் இந்த ஆசையற்ற தன்மை அவனுக்கு அழியாப் புகழைத் தந்தது. அரசைத் துறந்ததால் அவன் இழந்தது ஒன்றுமில்லை; இன்றும் இந்தியா முழுவதும் 'பரதனைப் போன்ற சகோதரன்' என்றே போற்றப்படுகிறான். அரசர் விரும்பும் பொருளை விரும்பாதவன் நிலைத்த பெருமையைப் பெறுகிறான் என்பதற்கு பரதனே சான்று.

பரதன் இவ்வாறு செய்ததற்குக் காரணம் அவனுடைய தர்ம உணர்வும் இராமன் மீதான அன்பும். ஆனால் அதன் விளைவாக அவன் பெற்ற பெருமை, அரியணையில் அமர்ந்திருந்தால் கிடைத்திராத அளவு பெரிது. தனக்கென்று எதையும் வைத்துக்கொள்ளாதவன், பிறரது நம்பிக்கையில் எல்லாவற்றையும் பெறுகிறான் என்பது வாழ்வின் விந்தை. பரதனின் அந்த நோன்பு வாழ்வை இன்றும் அயோத்தியில் நந்திகிராமம் என்னும் இடம் நினைவூட்டுவதாக மரபு கூறுகிறது.

பரதன் தாய் கைகேயியை ஏற்கவில்லை என்பது அவனது அறவுணர்வின் அடையாளம். அரசு தாய் வழியாகக் கிடைத்தாலும் அதை அறத்துக்கு மாறாகப் பெறுவதை அவன் விரும்பவில்லை.

Bharata's Detached Rule

From the Ayodhya Kanda of the Ramayana. By the boons Kaikeyi obtained from Dasharatha, Rama had to go to the forest for fourteen years, and the kingdom was arranged to pass to Bharata. King Dasharatha died of grief at the separation from his son. When Bharata came from his uncle's house to Ayodhya and learned what had happened, he blazed with anger. He rebuked his mother's deed.

The court, the sage Vasishtha and the ministers all urged Bharata to ascend the throne. They argued that it was proper to accept a right that had come to him and that the country must not be without a king. But Bharata refused. 'The kingdom belongs to Rama alone. I do not desire it,' he said. He did not desire the throne, the very thing kings desire.

With a great army and the citizens he went to Chitrakuta to call Rama back. When Rama firmly refused, to keep his father's word, Bharata obtained Rama's sandals and brought them home. He placed them on the throne and ruled as Rama's representative. He himself lived an ascetic's life in a hut.

For all fourteen years he took none of the kingdom's wealth for himself. Though in the king's place, he lived as a servant and not as a king. When Rama returned, Bharata handed over the kingdom and wealth without any shortfall. The people of Ayodhya honoured his selfless service wholeheartedly, and Rama loved him as his own life.

This detachment gave Bharata undying fame. He lost nothing by renouncing the kingdom; even today he is honoured across India as the model of a brother. Bharata is the witness that one who does not desire what kings desire gains lasting greatness.