Kural 822 · இனம்போன்று இனமல்லார் கேண்மை மகளிர்

அண்டை வீட்டு உறவு

சிவகாசி அருகே ஒரு தெருவில் குமரேசன் என்பவர் சிறு அச்சகம் வைத்திருந்தார். அவரது எதிர் வீட்டில் புதிதாகக் குடிவந்த செல்வராஜ் முதல் நாளிலிருந்தே குமரேசனை 'அண்ணா' என்று அழைத்து மிகுந்த அன்பு காட்டினார். குமரேசனின் மனைவியை 'அண்ணி' என்றும், பிள்ளைகளை 'தம்பி', 'தங்கச்சி' என்றும் அழைத்தார். தீபாவளிக்குப் பலகாரம் கொண்டு வந்தார். பொங்கலுக்குக் கரும்பு கொடுத்தார்.

குமரேசன் அவரைத் தம் உடன்பிறந்தவன் போலவே நடத்தினார். தன் அச்சகத்தின் பணிகள், வாடிக்கையாளர்கள், கடன் நிலை எல்லாவற்றையும் அவரிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். செல்வராஜ் சில சமயம் அச்சகத்துக்கு வந்து சிறு உதவிகள் செய்தார். குமரேசன் மகிழ்ந்தார்.

சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. குமரேசனின் அச்சகத்துக்கு ஒரு பெரிய கோயில் திருவிழாவின் அழைப்பிதழ் அச்சிடும் ஆணை வந்தது. அந்த ஆணை முடிந்தால் அவருக்கு நல்ல வருமானம். அதே சமயம் செல்வராஜும் ஓர் அச்சகம் தொடங்கியிருந்தார். குமரேசனின் வாடிக்கையாளர்களை அவர் அணுகினார். குறைந்த விலைக்குச் செய்து தருவதாகச் சொன்னார். கோயில் ஆணையையும் தன்னிடம் மாற்றிக்கொண்டார்.

குமரேசன் அவரிடம் சென்று கேட்டபோது செல்வராஜ் முன்பு போல் 'அண்ணா' என்று அழைக்கவில்லை. "இது வணிகம்; இதில் உறவு இல்லை" என்றார். குமரேசனின் மனைவி, "அண்ணி என்று அழைத்தவர் இப்படியா?" என்று கண்ணீர் விட்டாள்.

குமரேசன் அமைதியாக ஒரு முடிவு எடுத்தார். "உறவு முறைச் சொல்லை நம்பி இனி ஒருவரையும் நம்ப மாட்டேன். செயலைப் பார்த்தே நம்புவேன்" என்றார். பின்னாளில் அவருக்கு உதவிய சிலர் உறவுமுறைச் சொல் பயன்படுத்தாத சாதாரண மனிதர்கள். அவர்கள் செயலால் உறவினர் ஆகினர்.

இந்தக் கதையில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. செல்வராஜ் 'அண்ணா' என்று அழைத்ததே குமரேசனின் எச்சரிக்கையைக் குறைத்த முதல் காரணம். பாசமுள்ள சொல் ஒரு வாசலாகவும், வியாபார ரகசியங்கள் உள்ளே நுழையும் வழியாகவும் ஆயிற்று. இது ஒரு குடும்பக் கதையாகத் தோன்றினாலும் அதன் அடிப்படை வள்ளுவரின் எச்சரிக்கையே: சொல்லின் நிறத்தை மட்டும் பார்க்காமல் நிலைப்பாட்டின் நிறத்தைப் பார். குமரேசன் அத்துடன் செல்வராஜின் மீது வெறுப்பை வளர்க்கவில்லை; தன் அச்சகத்தை உழைப்பால் உயர்த்தினார். அவர் கற்றுக்கொண்ட பாடம் அவரது எச்சரிக்கையாக மட்டுமே நிலைத்தது. அந்த வீதியில் பின்னாளில் குழந்தைகளுக்குக் கூட இந்தக் கதை சொல்லப்பட்டது; இனிய உறவுச் சொல் எப்போதும் உண்மையான உறவைக் குறிக்காது என்பதே அதன் பாடம்.

The Neighbour Who Called Him Brother

In a street near Sivakasi, a man named Kumaresan ran a small printing press. In the house opposite, Selvaraj, who had newly moved in, from the very first day called Kumaresan 'brother' and showed great affection. He called Kumaresan's wife 'sister-in-law' and the children 'younger brother' and 'younger sister'. He brought sweets at Deepavali and gave sugarcane at Pongal.

Kumaresan treated him like his own sibling. He shared with him the jobs of his press, his customers and his debts. Selvaraj sometimes came to the press and gave small help. Kumaresan was happy.

A few years passed. An order came to Kumaresan's press to print the invitations for a big temple festival. If he completed it, he would have good income. At the same time Selvaraj had started a press of his own. He approached Kumaresan's customers, offering to do the work cheaper. He also took the temple order for himself.

When Kumaresan went and asked him, Selvaraj did not call him 'brother' as before. "This is business; there is no kinship in it," he said. Kumaresan's wife wept: "Is this how he behaves, he who called me sister?"

Kumaresan quietly took a decision. "I shall not trust anyone on the strength of a kinship word again. I shall trust by deeds." In later years, some who helped him were ordinary people who used no kinship word. By their deeds they became kin.