Kural 824 · முகத்தின் இனிய நகாஅ அகத்தின்னா

பூதனையின் இனிய புன்னகை

பாகவத புராணத்தில் கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தின் ஒரு நிகழ்ச்சி கொடிய வஞ்சனையின் சிறந்த உதாரணம். மதுராவின் கொடிய அரசன் கம்சன், தன் மருமகனான கண்ணன் தன்னைக் கொல்வான் என்று அறிந்தான். ஆயர்பாடியில் வளரும் குழந்தையை அழிக்க அவன் பல அரக்கர்களை அனுப்பினான். அவர்களில் முதலாவது பூதனை.

பூதனை ஓர் அரக்கி. அவள் மிக அழகிய இளம் பெண்ணாக உருமாறினாள். நறுமணம் பூசி, மலர் சூடி, மென்மையான புன்னகையுடன் ஆயர்பாடிக்கு வந்தாள். ஆயர் மகளிர் அவளைப் பார்த்து வியந்தனர். "இவள் யாரோ தெய்வமகள்" என்று எண்ணினர். அவள் யசோதையிடம் இனிய குரலில், "உன் குழந்தையைக் கொஞ்சலாமா? நான் குழந்தைகளை மிகவும் நேசிப்பவள்" என்றாள்.

அவள் முகத்தில் இருந்த அன்பு யசோதையின் ஐயத்தைக் கரைத்தது. குழந்தை கண்ணனை அவளிடம் கொடுத்தாள். பூதனை குழந்தையை மடியில் வைத்து மென்மையாகத் தாலாட்டினாள். ஆனால் அவளுடைய மார்பில் கொடிய விஷம் தடவப்பட்டிருந்தது. குழந்தைக்குப் பால் ஊட்டுவது போல நடித்துக் கொல்லத் திட்டமிட்டாள்.

கண்ணன் குழந்தையாக இருந்தபோதும் அவள் உள்நோக்கத்தை அறிந்தான். அவள் ஊட்டும்போது அவளது உயிரையும் சேர்த்து உறிஞ்சினான் என்று புராணம் கூறுகிறது. பூதனை வலி தாங்காமல் தன் அரக்க வடிவில் பெரிதாக விழுந்து இறந்தாள். ஆயர்கள் அஞ்சி ஓடிவந்தனர். இனிய முகமும் கருணை நடிப்பும் உள்ளே கொடிய நஞ்சை மறைத்திருந்தன என்பதை அப்போதுதான் அறிந்தனர்.

இது 'முகத்தின் இனிய நகாஅ அகத்தின்னா வஞ்சர்' என்பதன் உச்ச உதாரணம். அவளது புன்னகை, மணம், மென்மை எல்லாம் வஞ்சனையின் கருவிகள். இறைவன் அருளால் அந்தக் குழந்தை தப்பியது. ஆனால் சாதாரண மனிதர்களுக்கு அத்தகைய காப்பு இல்லை; எனவே வள்ளுவர் அஞ்சச் சொல்கிறார்.

பாகவதத்தில் இந்தக் கதையைக் கேட்பவர்கள் பொதுவாக ஒரு பாடத்தைப் பெறுகின்றனர்: வெளியே காட்சி மிக அழகாக இருந்தால் உள்ளே ஆபத்து இருக்கலாம் என்பதில்லை; ஆனால் நம் கண்ணை மட்டும் நம்பாமல் இறைவன் அருளையும் விவேகத்தையும் துணையாகக் கொள்ள வேண்டும். குழந்தை கண்ணன் தன்னைப் பாதுகாத்தது போல, நம் விழிப்பும் நம்மைக் காக்க வேண்டும். யசோதையின் இல்லத்தில் புகுந்த புன்னகை உண்மையில் நஞ்சாக இருந்தது. அன்றாட வாழ்வில் நாம் காணும் எல்லோரும் பூதனை அல்லர்; ஆனால் அன்பு மிகையாகத் தோன்றினால் ஒரு கணம் நிதானித்து ஆராயும் பழக்கம் நம்மைப் பல துன்பங்களிலிருந்து காக்கும்.

Putana's Sweet Smile

In the Bhagavata Purana an incident from Krishna's infancy is a prime example of deadly deceit. Kamsa, the cruel king of Mathura, learnt that his nephew Krishna would kill him. To destroy the child growing in the cowherd village, he sent many demons. The first of them was Putana.

Putana was a demoness. She took the form of a very beautiful young woman. Anointed with perfume, wearing flowers, with a gentle smile, she came to the village of the cowherds. The cowherd women were amazed. "She must be a goddess's daughter," they thought. She said to Yashoda in a sweet voice, "May I fondle your child? I love children dearly."

The affection on her face melted Yashoda's doubt. She gave the baby Krishna to her. Putana placed the child on her lap and rocked him tenderly. But her breast had been smeared with deadly poison. She planned to kill the child while pretending to nurse him.

Though a baby, Krishna knew her intent. As she fed him, the Purana says, he drew her life out along with the milk. Unable to bear the pain, Putana fell in her huge demon form and died. The cowherds ran up, frightened. Only then did they learn that a sweet face and a show of tenderness had hidden a deadly poison within.

This is the supreme example of 'mugaththin iniya nagaa agaththinnaa vanjar'. Her smile, perfume and tenderness were all instruments of deceit. By divine grace the child was saved. But ordinary people have no such protection, and so Valluvar bids us fear such persons.