Kural 830 · பகைநட்பாம் காலம் வருங்கால் முகநட்டு

இரு வணிகர்கள்

ஒரு பெரிய கோயில் நகரத்தில் முத்துவேலன் என்ற சிறு வணிகர் பூசைப் பொருள்களை விற்று வாழ்ந்தார். அதே வீதியில் சோமசுந்தரம் என்ற பெரிய வணிகர் இருந்தார். அவர் வெகுநாள்களாக முத்துவேலனின் வாடிக்கையாளர்களைக் கவர்ந்து அவரது கடையை மூடச் செய்ய முயன்றார். இதனால் இருவருக்கும் பகை வளர்ந்தது.

கோயில் தேர்த் திருவிழா வந்தபோது ஊர்ப் பெரியவர்கள் அனைத்து வணிகர்களையும் ஒன்றாக அழைத்து, ஒரே பந்தலில் பூசைப் பொருள்களை விற்குமாறு கட்டளையிட்டனர். சோமசுந்தரம் இப்போது திடீரென முத்துவேலனிடம் வந்து, "நாம் இத்தனை நாள் போட்டியிட்டது பிழை; இனி நண்பர்களாக இருப்போம்" என்றார். முத்துவேலன் தன் தாய் சொன்ன குறளை நினைத்தார்: 'பகை நட்பாம் காலம் வருங்கால் முக நட்டு அக நட்பு ஒரீஇ விடல்.'

முத்துவேலன் புன்னகையுடன் அவரை வரவேற்றார். "நல்லது ஐயா, பந்தலில் இடம் பகிர்ந்து கொள்வோம்" என்றார். ஆனால் தம் கணக்குப் புத்தகங்கள், சிறப்பு விலைகள், வாடிக்கையாளர் பட்டியல் ஆகியவற்றை அவரிடம் காட்டவில்லை. சோமசுந்தரம் பலமுறை 'கூட்டாகக் கணக்கு வைக்கலாம்' என்றபோது, "எனக்குப் பழைய முறையே பழகிவிட்டது ஐயா" என்று பணிவாக மறுத்தார்.

திருவிழா முடிந்தபோது சோமசுந்தரம் முத்துவேலனின் வாடிக்கையாளர்களை எடுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை. அவர் வெளியே நாகரிகமாக நடந்துகொண்டார்; உள்ளே தம் தொழிலை மட்டும் காத்துக்கொண்டார். இருவரும் நல்ல பெயருடன் பிரிந்தனர். முகத்தளவில் நட்பு, உள்ளத்தில் எச்சரிக்கை என்பதே இக்கதையின் சாரம்.

முத்துவேலனின் செயலில் இரண்டு நுணுக்கங்கள் உள்ளன. முதலாவது, அவர் சோமசுந்தரத்தை அவமதிக்கவில்லை; பழைய பகையைப் பற்றிப் பேசி அவரை எரிச்சலூட்டவும் இல்லை. இரண்டாவது, எல்லை வகுத்தார்; ஆனால் அதைக் கடுமையாக அறிவிக்கவில்லை, 'எனக்குப் பழைய முறையே பழகிவிட்டது' என்ற பணிவான சொல்லால் தெரிவித்தார். இதுவே நாகரிகமும் எச்சரிக்கையும் இணைந்த நடத்தை.

ஆண்டுகள் கழிந்தபோது சோமசுந்தரமும் அவர் உண்மையாக மாறிவிட்டாரா என்பதை அவர் செயல்கள் காட்டின. அவர் பிறகு எந்தச் சூழ்ச்சியிலும் ஈடுபடாததால் முத்துவேலன் மெல்ல மெல்லத் தம் எல்லைகளைத் தளர்த்தினார். இவ்வாறு நட்பு செயலால் சம்பாதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற பாடமும் இதில் உள்ளது. முத்துவேலன் தம் மகனிடம் பிற்காலத்தில் இந்தக் குறளைச் சொல்லிக் கொடுத்தார். அந்தக் குறள் அவர்கள் குடும்பத்தின் வணிக நெறியாகவே நிலைத்தது.

The Two Merchants

In a great temple town, a small trader named Muthuvelan lived by selling puja materials. On the same street was a bigger merchant, Somasundaram, who for many days had tried to lure Muthuvelan's customers away and close his shop. Because of this, enmity grew between them.

When the temple chariot festival came, the elders of the town called all the merchants together and ordered them to sell puja goods under one common pandal. Suddenly Somasundaram came to Muthuvelan and said, 'It was wrong of us to compete for so long; let us now be friends.' Muthuvelan remembered a verse his mother had told him: 'Pakai natpaam kaalam varungaal muka nattu aga natpu oreei vidal.'

Muthuvelan welcomed him with a smile. 'Very good, sir, let us share the space in the pandal.' But he did not show him his account books, his special prices or his list of customers. When Somasundaram suggested several times that they keep joint accounts, he declined politely: 'I am used to my old way, sir.'

When the festival ended, Somasundaram had not been able to take away Muthuvelan's customers. He had behaved courteously outside and guarded only his own business within. They parted with a good name on both sides. Friendship in the face and caution in the heart is the essence of the story. The tale also reminds us that courtesy outside is a duty and caution within is a right.