தEN
Read the Kural
Kural 831 · Folly · பேதைமை

Kural 831 · பேதைமை என்பதொன்று யாதெனின் ஏதங்கொண்டு

பேதைமை என்பதொன்று யாதெனின் ஏதங்கொண்டுஊதியம் போக விடல்.

Pedhaimai Enpadhondru Yaadhenin Edhangontu / Oodhiyam Poka Vital

Dost thou want to know what folly is? It is the throwing away of that which is profitable and the holding fast to that which is hurtful.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பேதைமை என்பது யாது என்று கேட்டால், தீமையைப் பற்றிக்கொண்டு பயனைப் போகவிடுவதே ஆகும்.

Meaning

If you ask what folly is, it is taking up what harms and letting what profits go away.

சொற்பொருள் Word by word

பேதைமை
folly
என்பது
that which is called
ஒன்று
a thing
யாதெனின்
if you ask what
ஏதம்
harm
கொண்டு
taking up
ஊதியம்
profit
போக
to go away
விடல்
letting

விளக்கம்

இது அதிகாரத்தின் தொடக்கக் குறள்; பேதைமைக்கு வள்ளுவர் தரும் வரையறை. 'ஏதம் கொண்டு' என்றால் குற்றம் அல்லது தீங்கு தருவதைப் பற்றிக்கொள்ளுதல்; 'ஊதியம் போக விடல்' என்றால் நன்மை தரும் பயனைக் கைவிடுதல். இரண்டும் சேர்ந்தால் பேதைமை. அதாவது பேதை என்பவன் தெரியாமல் ஒன்றைச் செய்பவன் மட்டும் அல்ல; தனக்கு எது நலம் தரும் என்பதைத் தவறாகத் தேர்ந்தெடுப்பவன்.

இந்த வரையறையின் நுட்பம் அதன் எளிமையில் உள்ளது. கல்வி, செல்வம், வயது எதுவும் இங்கே அளவுகோல் அல்ல. தீமையைத் தேர்ந்து நன்மையைத் தவிர்க்கும் எவரும் அந்தக் கணத்தில் பேதையே. ஒரு மருத்துவர் தம் உடல்நலத்தைப் புறக்கணித்துப் புகை பிடிப்பதும், ஒரு வணிகர் நீண்ட கால நற்பெயரை ஒரு நாள் இலாபத்துக்காகப் பலியிடுவதும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள்.

பரிமேலழகர் 'ஏதம்' என்பதைப் பாவம் என்றும் 'ஊதியம்' என்பதை அறம் என்றும் விரித்துக் கொள்கிறார்; அதாவது பாவம் தருவதை ஏற்று அறம் தருவதை விடுவது. இன்னும் சிலர் இதனை உலகியல் நட்டம், இலாபம் என்ற பொருளில் மட்டுமே கொள்கின்றனர். இரண்டு பொருளிலும் கருத்தின் மையம் ஒன்றே: நலத்தையும் தீங்கையும் தவறாக எடை போடுதல்.

இக்குறள் நமக்கு ஒரு சுயசோதனைக் கேள்வியைத் தருகிறது: 'இன்று நான் பற்றிக்கொண்டிருப்பது எனக்குப் பயன் தருகிறதா, தீங்கு தருகிறதா?' இந்தக் கேள்வியை நேர்மையாகக் கேட்கும் பழக்கமுள்ளவன் பேதைமையிலிருந்து தப்புவான். ஆகவே வள்ளுவர் இங்கே குற்றம் சாட்டவில்லை; தெளிவை ஏற்படுத்துகிறார்.

இதனைப் பிறருக்கு உதவும் வழியிலும் பயன்படுத்தலாம். தீமையைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரை நாம் கண்டால், அவரைக் கடிந்துகொள்வதைவிட, அவர் விட்டுவிடும் நன்மையை அவருக்குப் பொறுமையாகக் காட்டுவதே பயன் தரும். பேதைமை ஒரு குற்றம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பார்வைக் குறை. அதைக் குணப்படுத்த முடியும். இவ்வாறு எளிய வரையறையே ஆழ்ந்த சுயசோதனையாக மாறுகிறது.

Explanation

This is the opening verse of the chapter and Valluvar's definition of folly. 'Edham kondu' is taking up what brings fault or harm; 'oothiyam poga vidal' is giving up the profit that would bring good. The two together are folly. So the fool is not merely one who does something without knowing; he is one who wrongly chooses what is good for him.

The subtlety of this definition lies in its simplicity. Learning, wealth and age are not the measure here. Anyone who chooses harm and avoids good is, at that moment, a fool. A doctor who neglects his own health and smokes, or a merchant who sacrifices a long-built reputation for one day's profit, are examples.

Parimelazhagar expands 'edham' into sin and 'oothiyam' into virtue, that is, accepting what brings sin and leaving what brings dharma. Others take it only in the worldly sense of loss and gain. In both readings the centre of the idea is one: weighing good and harm wrongly.

The verse gives us a question for self-examination: 'What I am holding on to today, does it bring me profit or harm?' One who has the habit of asking this honestly will escape folly. So Valluvar does not accuse here; he creates clarity.

It also tells us something about how to help others. A person who loses profit and holds harm is rarely lacking information; he often lacks the habit of looking at consequences. The remedy is therefore a patient habit of reflection rather than scolding.

கதை

நாராயணி சேனை

மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பருவத்தில் போருக்கு முன் ஒரு காட்சி வருகிறது. போர் தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்த இரு தரப்பாரும் கிருஷ்ணனின் உதவியை நாடினர். துரியோதனன் முதலில் துவாரகைக்குச் சென்று கிருஷ்ணன் உறங்கும் அறையில் அவர் தலைப்பக்கத்தில் ஓர் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். சற்று நேரம் கழித்து அர்ஜுனன் வந்தான்; அவன் பணிவோடு கிருஷ்ணனின் காலடியில் நின்றான்.

கிருஷ்ணன் விழித்ததும் முதலில் கண்ணில் பட்டவன் அர்ஜுனன். "முதலில் வந்தவன் துரியோதனன்; ஆனால் நான் முதலில் கண்டது அர்ஜுனனை. ஆகவே இருவருக்கும் உதவுவேன். ஒருபுறம் நான் போரிடாமல் ஆலோசகனாக மட்டும் இருப்பேன்; மறுபுறம் என் நாராயணி சேனை என்ற பெரும் படை இருக்கும். அர்ஜுனா, நீ இளையவன்; முதலில் நீ தேர்ந்தெடு" என்றார்.

அர்ஜுனன் சற்றும் தயங்காமல் "நீங்களே எனக்குப் போதும்" என்றான். துரியோதனன் மகிழ்ந்தான். "இந்த அறிவற்றவன் ஒரு ஆயுதமற்ற மனிதனைத் தேர்ந்தான்; எனக்கு ஒரு பெரும் படை கிடைத்தது" என்று எண்ணினான். அவன் படையுடன் அஸ்தினாபுரம் திரும்பிப் பெருமிதம் கொண்டான்.

போரின் முடிவில் துரியோதனனின் படை அழிந்தது. கிருஷ்ணனின் ஆலோசனையும் தேர்ப்பாகன் பணியும் பாண்டவர்களின் வெற்றிக்கு அடிப்படையாயின. துரியோதனன் கண்ட 'ஊதியம்' ஒரு பெரிய படை; ஆனால் உண்மையான ஊதியமாகிய தர்மத்தின் துணையை அவன் போகவிட்டான். 'ஏதம் கொண்டு ஊதியம் போக விடல்' என்ற குறளுக்குச் சரியான எடுத்துக்காட்டாக இக்கதையைக் கூறுவர்.

இங்கே நமக்குக் கிடைக்கும் பாடம், எண்ணிக்கையால் அளக்கக்கூடியதை மட்டும் மதிப்பிடாமல், எண்ணிக்கைக்கு மேற்பட்ட நன்மையையும் காண வேண்டும் என்பதே.

இந்தத் தேர்வின் பின்னணியில் ஒரு நுட்பமான உண்மை இருக்கிறது. துரியோதனனுக்குத் தனக்கு வலிமை தரும் அளவீடுகளே தெரிந்தன: படைகளின் எண்ணிக்கை, யானைகளின் பலம், தேர்களின் வரிசை. அர்ஜுனனுக்கு ஒரு பெரிய உண்மை தெரிந்தது: எந்த ஆற்றலும் தர்மத்தின் துணை இல்லாவிட்டால் நிலைக்காது. பெரியவர்களின் அறிவுரையைச் சேர்த்துக்கொண்டவன் சிறிய தோற்றத்தோடு வெற்றி பெற்றான். எண்ணிக்கையைப் பெரிதாக எண்ணியவன் பெரிய இழப்பைப் பெற்றான். வாழ்விலும் நாம் பல சமயம் அளவிடக்கூடியதைப் பெரிதாக மதித்து, அளவிட முடியாத நன்மையை விட்டுவிடுகிறோம்; அதுவே இக்குறள் காட்டும் பேதைமை. அவ்வாறு நாம் அன்றாடம் செய்யும் சிறு தேர்வுகளிலும் இந்தப் பாடம் நமக்கு வழிகாட்டும்.

A story

The Narayani Army

In the Udyoga Parva of the Mahabharata there is a scene before the war. Realising that war was inevitable, both sides sought Krishna's help. Duryodhana went first to Dwaraka and sat on a high seat at the head of Krishna's bed as he slept. A little later Arjuna came and stood humbly at Krishna's feet.

When Krishna woke, the first person he saw was Arjuna. 'Duryodhana came first, but I saw Arjuna first. So I will help both. On one side I will be only an adviser and will not fight; on the other side will be my great army, the Narayani Sena. Arjuna, you are younger; choose first.'

Arjuna said without hesitation, 'You alone are enough for me.' Duryodhana was delighted. 'This fool chose an unarmed man, and I have gained a vast army,' he thought. He returned to Hastinapura with the army, full of pride.

At the end of the war, Duryodhana's army was destroyed. Krishna's counsel and his service as charioteer became the foundation of the Pandavas' victory. What Duryodhana saw as 'profit' was a large force, but he let go of the real profit, the support of dharma. People cite the story as an apt example of 'edham kondu oothiyam poga vidal'.

The lesson for us is that we should not value only what can be counted, but see the good that lies beyond counting.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் எந்த ஒன்று, தருவதை விட அதிகம் உங்களுக்கு இழப்பை ஏற்படுத்துகிறது?

To reflect on

What is one thing you hold on to that costs you more than it gives?