Kural 840 · கழாஅக்கால் பள்ளியுள் வைத்தற்றால் சான்றோர்

Kural 840 · Folly · பேதைமை

கழாஅக்கால் பள்ளியுள் வைத்தற்றால் சான்றோர்குழாஅத்துப் பேதை புகல்.

Kazhaaakkaal Palliyul Vaiththatraal Saandror / Kuzhaaaththup Pedhai Pukal

Even as is the placing of an unwashed foot on the couch, even so is the entrance of the fool in an assembly of men of worth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சான்றோர் கூடிய அவையில் பேதை புகுதல், கால் கழுவாமல் படுக்கையில் ஏறி வைத்தது போன்றதாகும்.

Meaning

A fool's entering the assembly of the wise is like putting unwashed feet on the bed.

சொற்பொருள் Word by word

கழாஅக்கால்: with unwashed feet
பள்ளியுள்: on the bed
வைத்தற்றால்: like putting
சான்றோர்: the wise
குழாஅத்து: in the assembly
பேதை: a fool
புகல்: entering

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் பேதையின் தகுதியின்மையை ஓர் எளிய உவமையால் முடித்து வைக்கிறது. 'கழாஅக்கால்' என்பது கழுவாத கால். 'பள்ளி' என்பது படுக்கை. கழுவாத அழுக்குக் காலை தூய்மையான படுக்கையில் வைத்தால் அது அருவருப்பாகவும் தகாததாகவும் இருக்கும். அதுபோல், சான்றோர் அவையில் பேதை புகுவது அந்த அவையின் தூய்மையைக் கெடுக்கும் என்பது கருத்து.

இங்கே சான்றோர் அவை என்பது அறிவும் ஒழுக்கமும் உள்ளவர் கூடிய இடம். அங்கு பேசவும் கேட்கவும் தகுதியும் பண்பும் வேண்டும். பேதை அங்கு வந்தால் பொருத்தமற்ற பேச்சால் அவையைக் குலைக்கிறான்; தனக்கும் மதிப்பைக் கெடுத்துக்கொள்கிறான். ஆகவே அவன் அவ்வவைக்கு உரியவன் அல்ல.

இக்குறளை இரண்டு வகையில் புரிந்துகொள்ளலாம். ஒன்று, பேதையின் தகுதியின்மையைக் குறிப்பது. இன்னொன்று, பேதைக்கு அந்த அவையில் இடம் தரும் அவையின் தவற்றைக் குறிப்பது. அவையில் யாரை அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பு சான்றோருக்கு உண்டு.

இதனை இன்றைய சூழலில் 'தகுதியில்லாத இடத்துக்குச் செல்லாதிருத்தல்' என்று கொள்ளலாம். நமக்கு அறிவு இல்லாத துறையில் நடைபெறும் விவாதத்தில் தன்னம்பிக்கையோடு புகுந்து பேசுவதற்குப் பதில், முதலில் கேட்டுக் கற்றுக்கொள்வது பணிவு. அவ்வாறு செய்வதே படுக்கையைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதாகும்.

இவ்வாறு இந்த அதிகாரம் பேதையின் இயல்பை வரையறுத்து, அவனது செயல், செல்வம், நட்பு, அவை என எல்லா இடங்களிலும் நிகழும் இழப்பைக் காட்டி முடிகிறது.

ஒரு அவையின் அழகு அதில் உள்ளவர்களின் பணிவிலும் அறிவிலும் இருக்கிறது. நாமும் எந்த அவையில் புகுந்தாலும் முதலில் அதன் மரபை அறிந்து, அதன் மதிப்பைக் காக்கும் வகையில் நடந்துகொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு தன்னடக்கமும் பணிவும் எந்த அவையிலும் மதிப்பைத் தரும். ஆகவே தகுதிக்கு ஏற்ற இடத்தில் அமர்வதே மதிப்புக்கு வழி என்பதை மனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

Explanation

The last verse of the chapter ends the picture of the fool's unfitness with a simple simile. 'Kazhaaakkaal' is an unwashed foot and 'palli' is a bed. To put a dirty, unwashed foot on a clean bed is repulsive and improper. Likewise, a fool's entering the assembly of the wise spoils the purity of that assembly.

The assembly of the wise here is a place where the knowledgeable and the virtuous gather. To speak and to listen there needs competence and character. If a fool comes, he disturbs the assembly with unsuitable speech and ruins his own standing. So he does not belong to that assembly.

This verse can be understood in two ways. One points to the fool's unfitness. The other points to the fault of the assembly that gives a place to the fool. The wise bear the responsibility of deciding whom to admit.

In today's context it may be taken as 'not going where one is unfit'. Instead of entering confidently into a debate on a subject in which we have no knowledge, to listen first and learn is humility. That is how the bed is kept clean.

In this way the chapter defines the nature of the fool and ends by showing the loss that follows him everywhere: in action, in wealth, in friendship and in the assembly.

கதை

தருக்கனும் பஞ்சாயத்தும்

ஒரு கிராமத்தில் ஆண்டுதோறும் தை மாதத்தில் ஊர்ப் பெரியவர்கள் கூடி நீர்ப்பாசனப் பங்கீடு பற்றித் தீர்மானிப்பர். அவ்வூரில் முதிய ஆசிரியர், நீர்ப்பாசனம் அறிந்த முதிய உழவர், கணக்கெழுதும் கணக்குப்பிள்ளை போன்றோர் அவையில் அமர்வர். அவர்கள் பேசுவதற்கு முன் கால் கழுவி, பணிவோடு அமர்வது வழக்கம்.

அந்த ஆண்டு தங்கராசு என்ற இளைஞன் அவைக்குள் செருப்புடனேயே புகுந்தான். அவனுக்கு நீர்ப்பாசனத்தைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது. ஆயினும் அவையின் நடுவே நின்று, "பழைய முறையை எல்லாம் விட்டுவிட வேண்டும்" என்று உரக்கப் பேசினான். பெரியவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது இடையில் புகுந்தான்.

மூத்த உழவர் அமைதியாக, "தம்பி, இந்த அவையில் பேசுவதற்கு முன் கேட்கக் கற்றுக்கொள்" என்றார். ஆனால் தங்கராசு தன் பேச்சை நிறுத்தவில்லை. பிற இளைஞர்கள் சிலர் அவனுக்குச் சிரித்தனர். அவன் அதைப் பாராட்டு என்று எண்ணிக்கொண்டான்.

அந்த ஆண்டு நீர்ப் பங்கீடு பற்றிய முடிவு அவனால் தாமதமானது. விவசாயிகள் பலர் துன்பப்பட்டனர். அவனது அறிவின்மை வெளிப்பட்டதும் பஞ்சாயத்தார் அவனை அவையிலிருந்து வெளியேற்றினர்.

தங்கராசு வருத்தத்துடன் வீடு திரும்பினான். அவன் தாத்தா அவனிடம், "கழாஅக்கால் பள்ளியுள் வைத்தற்றால் சான்றோர் குழாஅத்துப் பேதை புகல்" என்ற குறளைச் சொல்லி, "அவை என்பது கற்கும் இடம்; காட்டிக்கொள்ளும் இடம் அல்ல" என்றார். அடுத்த ஆண்டு தங்கராசு அவை மூலையில் அமைதியாக அமர்ந்து கேட்கத் தொடங்கினான்.

ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல அவன் நீர்ப்பாசனத்தைக் கற்றுக்கொண்டு அவையில் மதிக்கப்படும் உறுப்பினரானான். பணிவே தகுதிக்கான முதல் வாயில் என்பது அவன் வாழ்வின் பாடம்.

தங்கராசுவின் பாட்டன் சொன்ன இன்னொரு சொல்லும் ஊரில் நிலைத்தது: 'தெரியாததைத் தெரியாது என்று சொல்வது அறிவின் தொடக்கம்.' இளைஞர்கள் தங்கள் ஆர்வத்தையும் வேகத்தையும் குறைக்க வேண்டியதில்லை; அவற்றோடு பணிவையும் சேர்க்க வேண்டும் என்பதே இக்கதையின் பாடம். பஞ்சாயத்தும் அவனை முற்றிலும் புறக்கணிக்கவில்லை; திருந்தியபின் அவனுக்கு மீண்டும் இடம் தந்தது. சான்றோர் அவை தண்டிப்பதற்காக அல்ல, திருத்துவதற்காகவும் உள்ளது என்பதை இது காட்டுகிறது. அவ்வாறு அவை பேதையை மெல்ல மெல்ல அறிவாளியாக மாற்றியது. இந்தக் கதையால் ஊரின் இளையோர் அவையின் மரபை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டனர்; ஒவ்வொரு தை மாதத்திலும் அது பேசப்பட்டது.

A story

The Brash Youth and the Village Council

In a village, every year in the month of Thai, the elders gather to decide the sharing of irrigation water. In that assembly sit the old teacher, the aged farmer who knows irrigation, and the accountant who keeps the records. It is their custom to wash their feet and sit with humility before speaking.

That year a young man named Thangarasu entered the assembly with his sandals still on. He knew nothing about irrigation. Yet he stood in the middle of the assembly and declared loudly, 'All the old methods must be given up.' He barged in while the elders were speaking.

The senior farmer said calmly, 'Son, before you speak in this assembly, learn to listen.' But Thangarasu did not stop. A few other young men laughed, and he took it as applause.

That year the decision on water sharing was delayed because of him. Many farmers suffered. When his ignorance was exposed, the panchayat members sent him out of the assembly.

Thangarasu returned home in sorrow. His grandfather recited to him the verse 'kazhaaakkaal palliyul vaiththatraal saandror kuzhaaaththup pedhai pugal' and said, 'An assembly is a place to learn, not a place to show off.' The next year Thangarasu sat quietly in a corner of the assembly and began to listen.

As the years went by he learnt irrigation and became a respected member of the assembly. Humility as the first gate to competence was the lesson of his life.

சிந்தனைக்கு

எந்த அறையிலோ உரையாடலிலோ முதலில் கேட்பது பேசுவதை விட அழகாக இருக்கும்?

To reflect on

In which room or conversation would listening first be more graceful than speaking?