Kural 835 · ஒருமைச் செயலாற்றும் பேதை எழுமையும்

நகுஷனின் வீழ்ச்சி

மகாபாரதத்தின் உத்தியோக பருவத்தில் நகுஷன் கதை வருகிறது. நகுஷன் ஒரு புண்ணிய அரசன்; பல வேள்விகள் செய்து தன் நற்செயல்களால் வானுலகில் இந்திரப் பதவியைப் பெற்றான். இந்திரன் விருத்திராசுரனைக் கொன்ற பழியால் மறைந்திருந்தபோது, தேவர்கள் நகுஷனை இந்திரனாக நியமித்தனர்.

அந்தப் பதவி அவனுக்குச் செருக்கை ஊட்டியது. இந்திராணி சசியைத் தன் மனைவியாக்கிக்கொள்ள விரும்பினான். அவள் பிருகஸ்பதியின் ஆலோசனைப்படி, "முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கில் என்னிடம் வந்தால் ஏற்றுக்கொள்வேன்" என்றாள். நகுஷன் அதை ஏற்று ஏழு முனிவர்களைத் தன் பல்லக்கைச் சுமக்கச் செய்தான்.

அவன் அவசரத்தில் "சர்ப்ப சர்ப்ப" (விரைந்து விரைந்து) என்று சொல்லி அகத்திய முனிவரைத் தன் காலால் உதைத்தான். அகத்தியர் "நீ பாம்பாகக் கடவாய்" என்று சபித்தார். நகுஷன் உடனே வானுலகத்திலிருந்து விழுந்து மலைப்பாம்பானான். தன் புண்ணியம் முழுவதையும் ஒரு கணச் செருக்கால் இழந்தான்.

நீண்ட காலம் கழித்து பாண்டவர் வனவாசத்தில் மலைப்பாம்பு வடிவில் பீமனைப் பற்றியபோது யுதிஷ்டிரன் அதனிடம் தர்ம வினாக்களுக்குப் பதில் சொல்லி அவனை விடுவித்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. ஒரு கணச் செருக்கு எவ்வளவு நீண்ட துயரத்தைத் தருகிறது என்பதை இக்கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

'ஒருமைச் செயலாற்றும் பேதை' என்ற குறளின் கருத்தும் இதுவே: ஒரு செயலின் விளைவு தனது எல்லையைத் தாண்டி நீளும்.

இக்கதை வெளிக்காட்டும் இன்னொரு நுட்பம், நகுஷன் தொடக்கத்தில் நல்லவன் என்பதே. அவன் புண்ணியம் நிறைந்தவன்; ஆனால் பதவி வந்ததும் தன்னடக்கத்தை இழந்தான். பிறர் பல்லக்கைச் சுமக்கச் செய்தது கூட அவன் செருக்கின் அடையாளம். பெரிய முனிவர்களையே பணியாளர்களாக்கிய அவன், இறுதியில் ஒரு முனிவரின் சாபத்துக்கு ஆளானான். புண்ணியம் பெற்றவன் கூட செருக்கால் வீழ்வான் என்பதை இது காட்டுகிறது. ஆகவே எந்தப் பதவியும் நம்மிடம் பணிவை மேலும் வளர்க்க வேண்டுமே தவிர, குறைக்கக் கூடாது. இவ்வாறு ஒரு செயலின் தொலைநோக்கை நாம் மறந்தால், பழைய நன்மைகளும் பயனற்றுப் போகும். இக்கதை தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்படுவதற்குக் காரணம், அது பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு எப்போதும் பொருந்தும் எச்சரிக்கையாக இருப்பதே. அத்தகைய செருக்கு நம்மிடமும் எழும்போது, நகுஷனின் விழுதலை நினைவில் கொண்டு நம்மைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு கணத்தின் செருக்கு பல யுகங்களின் துயரமாகும் என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

The Fall of Nahusha

The Udyoga Parva of the Mahabharata tells the story of Nahusha. Nahusha was a virtuous king who by performing many sacrifices and good deeds attained the post of Indra in heaven. When Indra was in hiding because of the guilt of slaying Vritra, the gods appointed Nahusha as Indra.

The post filled him with arrogance. He desired Indrani Sachi as his wife. On the advice of Brihaspati she said, 'I will accept you if you come to me in a palanquin carried by sages.' Nahusha agreed and made seven sages carry his palanquin.

In his hurry he said 'sarpa, sarpa' (faster, faster) and kicked the sage Agastya with his foot. Agastya cursed him: 'May you become a serpent.' Nahusha at once fell from heaven and became a python. He lost all his merit through a moment's pride.

Long afterwards, tradition says, when the Pandavas were in exile, the python seized Bhima and Yudhishthira freed him by answering questions on dharma. The tale shows how long a sorrow a moment's arrogance can bring.

The same idea runs in the verse 'orumai seyalaatrum pedhai': the result of one deed reaches beyond its own bounds. Even a man full of merit can fall by pride, and so every post must increase humility, not reduce it. If we forget the far consequences of a deed, even old goodness becomes useless.