பஸ்மாசுரனின் வரம்
புராணங்களில் பஸ்மாசுரன் கதை வருகிறது. பஸ்மாசுரன் என்ற அசுரன் சிவபெருமானைக் குறித்துக் கடும் தவம் இருந்தான். சிவபெருமான் மகிழ்ந்து தோன்றி வரம் கேள் என்றார். அவன் "நான் யார் தலையில் கை வைக்கிறேனோ அவர் சாம்பலாக வேண்டும்" என்ற வரத்தைக் கேட்டான். சிவபெருமான் அவன் உள்நோக்கத்தை அறிந்தும் தாம் வாக்களித்தபடி வரம் தந்தார்.
வரம் பெற்றதும் பஸ்மாசுரனுக்குத் தன் ஆற்றல் பற்றிய செருக்கு வளர்ந்தது. வரத்தைச் சோதிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது. அவன் முதலில் வரம் தந்த சிவபெருமானின் தலையிலேயே கை வைக்க முயன்றான். இது நன்றி மறந்த செயல். சிவபெருமான் அஞ்சி ஓடினார்; பஸ்மாசுரன் துரத்தினான்.
அப்போது திருமால் அழகிய மோகினி வடிவம் கொண்டு அவன் முன் தோன்றினார். மோகினியின் அழகில் மயங்கிய பஸ்மாசுரன் அவளை மணக்க விரும்பினான். மோகினி "நான் நடனக் கலையில் வல்லவள். என் நடனத்தை அப்படியே செய்யக்கூடியவனையே மணப்பேன்" என்றாள். பஸ்மாசுரன் ஒப்புக்கொண்டான்.
நடனத்தில் மோகினி தன் கையைத் தன் தலையில் வைத்தாள். மயக்கத்தில் இருந்த பஸ்மாசுரன் தானும் அதைப் பின்பற்றித் தன் தலையில் கை வைத்தான். உடனே அவன் சாம்பலானான். தான் பெற்ற வரமே அவனை அழித்தது.
இக்கதையில் வரம் ஒரு பெரிய உடைமை. அதைப் பெற்றபோது பஸ்மாசுரன் தெளிவு பெறாமல் மயக்கமே அடைந்தான். 'மையல் ஒருவன் களித்தற்றால் பேதை கையொன்று உடைமை பெறின்' என்ற குறளின் உண்மையை இக்கதை சிறப்பாக விளக்குகிறது.
ஆற்றலைப் பெற்றவன் பணிவையும் பகுத்தறிவையும் இழந்தால் அவன் ஆற்றலே அவனுக்கு எதிராகத் திரும்பும்.
பஸ்மாசுரன் கதையில் மோகினி வடிவில் வந்த திருமாலின் செயல் அறிவின் வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது. அவர் ஆயுதம் எடுக்கவில்லை; பஸ்மாசுரனின் பேராசையையும் செருக்கையுமே அவனுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினார். வரம் பெற்றவன் அதைச் சிந்தனையின்றிப் பயன்படுத்த முனைந்தபோது அழிந்தான். இதே கருத்தை நாம் இன்றைய வாழ்விலும் காணலாம்: அதிகாரம், அறிவு, செல்வம் ஆகியவற்றைப் பெற்றவர்கள் அவற்றைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும். வரம் என்பது நமக்கு வழங்கப்பட்ட நம்பிக்கை; அதை மீறுபவன் தன்னையே அழித்துக்கொள்கிறான். நன்றி மறத்தல், சோதிக்கும் ஆசை, பணிவின்மை ஆகிய மூன்றும் அவனை அழித்தன. ஆகவே வரம் பெற்றவன் தன் வரத்தைவிடத் தன் தகுதியை முதலில் எண்ண வேண்டும் என்பதே புராணம் தரும் அறிவுரை.