கத்தி ஏந்திய குரங்கு
பஞ்சதந்திரத்தில் ஒரு கதை உண்டு. ஒரு மன்னன் தன் அரண்மனையில் ஒரு குரங்கை வளர்த்தான். அது அவனுக்கு மிக விசுவாசமாக இருந்தது; மன்னன் அதை மிகவும் நம்பினான். அரசவையில் அமைச்சர்கள் எச்சரித்தாலும், மன்னன் குரங்கைத் தன் காவலனாக நியமித்து, தன் வாளையும் அதன் கையில் தந்தான்.
ஒருநாள் மன்னன் தன் அறையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். குரங்கு வாளுடன் காவலில் நின்றது. அப்போது ஒரு ஈ மன்னன் மார்பில் வந்து அமர்ந்தது. குரங்கு அதை விரட்டியது; ஈ மீண்டும் வந்து அமர்ந்தது. குரங்கு எரிச்சல் அடைந்து, "இந்த ஈயைத் தொலைக்கிறேன்" என்று வாளை ஓங்கி மன்னன் மார்பில் இருந்த ஈ மீது வெட்டியது.
ஈ பறந்தது; வாள் மன்னன் மார்பைப் பிளந்தது. மன்னன் உயிர் துறந்தான். குரங்கின் உள்ளத்தில் தீய எண்ணம் இல்லை. அது மன்னனிடம் உண்மையான அன்பே கொண்டிருந்தது. ஆயினும் அறிவின்மையால் மன்னனின் உயிரைப் பறித்தது.
இக்கதை 'பேதையின் நட்பு' ஏன் இனிமையாகத் தோன்றினாலும் ஆபத்தானது என்பதைக் காட்டுகிறது. குரங்கின் அன்பு உண்மைதான்; ஆனால் அதனால் பயன் இல்லை, தீங்கே நேர்ந்தது. ஆகவே பஞ்சதந்திரம் 'அறிவுள்ள பகைவன் அறிவற்ற நண்பனை விட மேலானவன்' என்று முடிக்கிறது.
வள்ளுவர் 'பேதையார் கேண்மை' இனிமையானது என்று கேலி செய்கிறார். இக்கதையோ அந்த இனிமையின் அடியில் உள்ள அபாயத்தைக் காட்டுகிறது.
எனவே நம்மை நேசிப்பவர் என்பதற்காக மட்டும் ஒருவருக்கு அதிகாரமும் பொறுப்பும் தர வேண்டாம்; அவரது அறிவையும் ஆராய வேண்டும்.
இந்தக் கதையைச் சொல்லும் பஞ்சதந்திரம், அரசன் மட்டும் அல்ல, அவனை எச்சரித்த அமைச்சர்களும் இதில் முக்கியம் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் எச்சரித்தபோது மன்னன் கேட்கவில்லை. அன்பு காரணமாக ஒருவரை நம்புவது இயல்பே; ஆனால் அந்த நம்பிக்கைக்குத் தகுதியையும் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும். குரங்கு தீயது அல்ல; ஆனால் அதற்கு வாளைக் கையாளும் பகுத்தறிவு இல்லை. இதேபோல் நல்ல எண்ணம் மட்டும் ஒருவரைப் பொறுப்புக்குத் தகுதியுடையவராக்காது. அறிவு, அனுபவம், நிதானம் ஆகியவையும் வேண்டும். ஆகவே அன்பு காட்டுபவருக்கு அன்பைத் திருப்பிக் கொடுக்கலாம்; ஆனால் ஆபத்தான பொறுப்பைக் கொடுக்கக் கூடாது. இதன் மூலம் பஞ்சதந்திரம் அன்பு மட்டும் போதாது, அறிவும் வேண்டும் என்று உறுதிப்படுத்துகிறது.