விழாவில் ஒருவன்
ஒரு சிற்றூரில் ஆண்டுதோறும் அம்மன் கோயிலில் பங்குனித் திருவிழா நடக்கும். அந்த ஊரில் மாணிக்கம் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் எதற்கும் வெட்கப்படுவதில்லை. திருவிழா நாளில் பூசாரி கொடுத்த பிரசாதத்தை வரிசையில் முந்திக்கொண்டு வாங்குவான்; முதியவர்களை இடித்துத் தள்ளுவான். யாராவது சுட்டிக்காட்டினால் சிரித்துக்கொண்டு போய்விடுவான்.
ஒருமுறை கோயில் மண்டபத்தில் ஊர்ப் பெரியவர்கள் திருவிழாச் செலவைப் பற்றி ஆலோசித்துக் கொண்டிருந்தனர். மாணிக்கம் இடையில் புகுந்து, எதையும் ஆராயாமல் "இவ்வளவு செலவு தேவையில்லை; எல்லாவற்றையும் ரத்து செய்யுங்கள்" என்று கத்தினான். அந்தத் திருவிழாவை நம்பி வாழும் பூக்காரர், மேளக்காரர், பந்தல் போடுபவர்கள் பற்றி அவன் சிந்திக்கவே இல்லை.
அவன் தாய் நோயுற்றிருந்தபோதும் அவன் அவளிடம் அன்பாகப் பேசவில்லை; அவள் தந்த பழைய வீட்டையும் நிலத்தையும் சூதாட்டத்தில் விட்டான். எதையும் பேணாத இயல்பால் சில ஆண்டுகளில் அவனிடம் ஒன்றும் மிஞ்சவில்லை.
அடுத்த திருவிழாவில் அவன் ஓரமாக நின்றான். ஊரார் யாரும் அவனை அழைக்கவில்லை. அப்போது ஊரில் முதிய ஆசிரியர் ஒருவர் அவனிடம் வந்து, "தம்பி, நாணாமை, நாடாமை, நாரின்மை, பேணாமை, பேதை தொழில் என்று வள்ளுவர் சொன்னதை நீ வாழ்ந்து காட்டிவிட்டாய்" என்றார். மாணிக்கம் முதன்முறையாக வெட்கப்பட்டான்.
அவ்வெட்கமே அவனது திருப்பம். அவன் அன்று முதல் ஊர்ப்பணிகளில் கலந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். வெட்கப்படுவதே திருந்துவதற்கான முதல் படி என்பதை அவன் வாழ்வு காட்டியது.
இந்தக் கதையை நம் ஊர்களில் பெரியவர்கள் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லும்போது, திருந்துவதற்கு வெட்கம் ஒரு கருவி என்பதையும் சேர்த்துச் சொல்வர். குற்றவுணர்வு மனிதனை அழிப்பதற்கல்ல; உயர்த்துவதற்கே. மாணிக்கத்துக்கு வெட்கம் வந்த கணம் அவனுக்குள் தூங்கிக்கொண்டிருந்த நல்லியல்புகளை எழுப்பியது. அவன் தாயின் பெயரால் ஒரு சிறிய அறக்கொடையைத் தொடங்கி, அடுத்த திருவிழாவில் முதியோருக்கு வரிசையில் முன்னுரிமை தரும் பணியில் ஈடுபட்டான். ஊரார் மெல்ல அவனை ஏற்றனர். பேதையாக இருந்தவன் திருந்தியவனாக மாற முடியும் என்ற நம்பிக்கையையும் இது தருகிறது. இவ்வாறு சிறிய திருத்தங்கள் வாழ்வின் பெரிய மாற்றமாக வளர முடியும் என்பதை ஊர் நினைவு கூர்ந்தது. அவன் பின்னாளில் தன் அனுபவத்தை இளைஞர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லி, வெட்கமின்மையின் விளைவை அவர்கள் அறியும்படி செய்தான், இது அவன் செய்த பெரும் பரிகாரமாகும்.