Kural 837 · ஏதிலார் ஆரத் தமர்பசிப்பர் பேதை

திடீர்ச் செல்வம்

ஒரு சிறிய ஊரில் குப்புசாமி என்ற எளிய உழவன் இருந்தான். அவன் நிலத்துக்கு அருகே நெடுஞ்சாலை அமைக்கப்பட்டதால் அவன் நிலம் எதிர்பாராத உயர்ந்த விலைக்குப் போனது. ஒரே இரவில் அவன் பெரும் செல்வனானான். அதுவரை அவனுக்குப் பணத்தைப் பற்றிய அனுபவம் இல்லை.

செய்தி பரவியதும் ஊரில் புதிய நண்பர்கள் அவனைச் சுற்றினர். "நீங்கள் எவ்வளவு நல்லவர்" என்று புகழ்ந்தனர். ஒவ்வொரு நாளும் அவன் வீட்டில் விருந்து நடந்தது. தின்றவர்கள் குப்புசாமியின் செல்வத்தைக் கொண்டாடினர். அவன் ஒவ்வொருவருக்கும் கடன் கொடுத்தான்; திரும்பக் கேட்கவில்லை.

அவன் தம்பி முருகேசன் நேர்மையான உழைப்பாளி. அண்ணனிடம் வந்து, "அண்ணா, என் மகளின் திருமணத்துக்குச் சிறிது உதவி வேண்டும்" என்றான். குப்புசாமி "இப்போது நேரமில்லை, பிறகு வா" என்றான். அதே நாளில் வந்த ஒரு புதிய நண்பனுக்குப் பெரும் தொகை கொடுத்தான்.

இரண்டு ஆண்டுகளில் பணம் கரைந்தது. நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக மறைந்தனர். கடன் வாங்கியவர்கள் தொடர்பை முறித்தனர். குப்புசாமி பழைய ஏழ்மைக்கே திரும்பினான். அப்போது முருகேசன் தான் அவன் வீட்டுக்கு வந்து உணவு தந்தான்.

குப்புசாமி கண்ணீர் விட்டு "உன்னைப் பட்டினி போட்டு அவர்களுக்கு விருந்து வைத்தேன்" என்றான். முருகேசன் "அண்ணா, அதை விடு; இனி கவனமாக இருப்போம்" என்றான். இந்த வருத்தம் அவனுக்குத் தாமதமாக வந்த ஞானம்.

ஊரார் இன்றும் இந்தக் கதையைச் சொல்லி, செல்வம் வந்தபோது யார் புகழ்கிறார், யார் உதவுகிறார் என்று பகுத்தறிய வேண்டும் என்கின்றனர். 'ஏதிலார் ஆரத் தமர் பசிப்பர்' என்ற குறளின் எடுத்துக்காட்டாக இது கூறப்படுகிறது.

குப்புசாமியின் கதையில் ஊரார் ஒரு நுட்பத்தைக் கவனிப்பர்: அவன் தீயவன் அல்லன். அவன் இரக்கமுள்ளவன்; யாருக்கும் மறுக்கத் தெரியாதவன். ஆனால் இரக்கமும் பகுத்தறிவும் சேராதபோது அது பேதைமையாகிறது. யாருக்கு எவ்வளவு கொடுக்க வேண்டும், யாருக்கு முதலில் கொடுக்க வேண்டும் என்ற முன்னுரிமை உணர்வே அவனிடம் இல்லை. பின்னாளில் அவன் தம்பியுடன் சேர்ந்து சிறிய நிலத்தில் மீண்டும் உழைக்கத் தொடங்கினான். இந்தத் துன்ப அனுபவம் அவனுக்குத் தருமம் என்பது எல்லோருக்கும் வாரி இறைப்பது அல்ல, தகுதியறிந்து தருவது என்பதைக் கற்பித்தது. அத்தகைய கதைகள் ஊர்தோறும் கேட்கப்படுவதால், திடீர்ச் செல்வம் வருவோருக்கு முதியோர் இந்தக் குறளை நினைவூட்டுவது வழக்கமாயிற்று.

The Sudden Fortune

In a small village lived a simple farmer named Kuppusamy. A highway built near his land took it at an unexpectedly high price, and in a single night he became very wealthy. He had had no experience of money until then.

When the news spread, new friends gathered around him in the village. 'How good you are!' they praised. Every day there was a feast at his house. Those who ate celebrated Kuppusamy's wealth. He lent money to each one and never asked it back.

His younger brother Murugesan was an honest labourer. He came to his brother and said, 'Brother, I need a little help for my daughter's wedding.' Kuppusamy said, 'No time now, come later.' The same day he gave a large sum to a new friend who had come.

Within two years the money melted away. The friends vanished one by one. Those who had borrowed cut off contact. Kuppusamy returned to his old poverty. It was Murugesan who then came to his house and gave him food.

Kuppusamy wept and said, 'I starved you and gave them feasts.' Murugesan said, 'Brother, let that go; let us be careful now.' This regret was wisdom that arrived late.

Villagers still tell this tale to say that when wealth comes one must discern who praises and who helps. It is told as an example of the verse 'edhilaar aarath thamar pasippar'.