Kural 924 · நாண்என்னும் நல்லாள் புறங்கொடுக்கும் கள்ளென்னும்

அஜாமிளன் கதை

இது பாகவத புராணத்தின் ஆறாம் ஸ்கந்தத்தில் சொல்லப்படும் கதை.

கன்னோசி நகரில் அஜாமிளன் என்ற அந்தணன் வாழ்ந்தான். இளமையில் அவன் வேதம் கற்றவன்; ஒழுக்கமுடையவன்; பெற்றோரையும் குருவையும் மதித்தவன்; நித்தியக் கடமைகளைத் தவறாமல் செய்தவன். ஒருநாள் தந்தையின் கட்டளைப்படி காட்டுக்குச் சென்று பூவும் சமித்தும் கொண்டு வரும்போது, வழியில் ஒரு காட்சியைக் கண்டு அவன் மனம் கலங்கியது. அந்த ஒரு கணம் அவனுடைய வாழ்வின் திசையையே மாற்றிவிட்டது.

அவன் தன் கற்ற கல்வியையும் தன் நெறியையும் மறந்தான். மனைவியையும் வீட்டையும் பெற்றோரையும் விட்டு, வேறொரு பெண்ணோடு தங்கினான். அவளைத் திருப்தி செய்வதற்காக அவன் மதுவுக்கும் அடிமையானான். பொருள் தேடும் பொருட்டுச் சூதாடினான்; வழிப்பறி செய்தான்; பொய் சொன்னான். ஒருகாலத்தில் ஆசாரசீலனாக இருந்தவன், நாணத்தை முற்றிலும் இழந்து ஊரார் அஞ்சும் மனிதன் ஆனான்.

ஊரார் அவனைக் கண்டால் ஒதுங்கிச் செல்வர். ஒருகாலத்தில் வேத கோஷம் ஒலித்த அவன் வாயில் இப்போது ஏச்சும் பொய்யுமே ஒலித்தன. பெற்றோர் துயரத்தில் மறைந்தனர்; முதல் மனைவி தனிமையில் நாள்களை ஓட்டினாள்.

அவனுக்குப் பல பிள்ளைகள் பிறந்தனர். இளையவனுக்கு அவன் 'நாராயணன்' என்று பெயரிட்டான். அந்தக் குழந்தையிடம் அவன் மிகுந்த பாசம் வைத்தான். சாப்பிடும்போதும் விளையாடும்போதும் "நாராயணா, இங்கே வா" என்று அழைத்தான். அந்த ஒரு பெயர் மட்டுமே அவன் வாழ்வில் எஞ்சியிருந்த நல்ல விதை; அறியாமலேயே அவன் நாவு தினமும் இறைவனின் பெயரை உச்சரித்து வந்தது.

அவன் இறுதி நாள் வந்தது. யமதூதர்கள் அவன் உயிரைக் கொண்டு செல்ல வந்தனர். பயந்துபோன அஜாமிளன் தன் அன்பு மகனை, "நாராயணா!" என்று கூவி அழைத்தான். அந்த நேரத்தில் திருமாலின் தூதர்கள் அங்கே தோன்றி யமதூதர்களைத் தடுத்தனர். அவன் இறைவனின் பெயரை உச்சரித்ததால் அவன் தண்டிக்கப்படக்கூடாது என்று கூறினர்.

உயிர் பிழைத்து எழுந்த அஜாமிளன் தன் வாழ்க்கையை நினைத்து அதிர்ந்தான். "நான் எத்தனை பெரிய பாவங்களைச் செய்தேன்!" என்று நடுங்கி, எல்லாவற்றையும் துறந்து கங்கைக்கரையில் தவம் செய்தான். இறுதியில் நற்கதி அடைந்தான்.

கள் மற்றும் தீய பழக்கங்கள் நாணத்தை அழிக்கும்; ஆனால் தவறை உணர்ந்து திருந்த விரும்புவோருக்கு இறைவனின் அருள் வழி திறக்கும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

The Story of Ajamila

This story is told in the sixth skandha of the Bhagavata Purana.

In the city of Kanyakubja lived a brahmin named Ajamila. In youth he had studied the Veda, was disciplined, respected his parents and teacher and never failed in his daily duties. One day, when he went to the forest at his father's bidding to fetch flowers and sacrificial twigs, a scene he saw on the way unsettled his mind. That one moment changed the course of his life.

He forgot his learning and his conduct. He left his wife, home and parents and lived with another woman. To please her he became a slave to liquor too. He gambled for money, committed highway robbery and lied. One who had once been a man of right conduct lost modesty completely and became a man whom the town feared.

Many children were born to him. He named the youngest 'Narayana' and loved the child dearly. When eating and playing he called, "Narayana, come here." That name alone was the one good seed left in his life.

His last day came. The messengers of Yama arrived to take his life. Terrified, Ajamila cried out to his beloved son, "Narayana!" At that moment the messengers of Vishnu appeared and stopped Yama's men, saying he should not be punished because he had uttered the Lord's name.

Waking to life, Ajamila shuddered at his past. "What great sins I have done!" he trembled, and giving up everything he did penance on the bank of the Ganga. In the end he attained a good state.

The tale shows that liquor and bad habits destroy modesty, but that the grace of the Lord opens a way for those who realise their fault and wish to mend.