Kural 927 · உள்ளொற்றி உள்ளூர் நகப்படுவர் எஞ்ஞான்றும்

மார்கழி அதிகாலை பஜனை

இது ஒரு தமிழ்க் கிராமத்தில் மார்கழி மாதத்தில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய ஊரில் மார்கழி மாதம் ஒவ்வொரு நாள் அதிகாலையிலும் பெருமாள் கோயிலில் பஜனை நடக்கும். ஊரார் அனைவரும் திருப்பாவை, திருவெம்பாவை பாடிக்கொண்டு தெருக்களில் ஊர்வலமாகச் செல்வர். அந்தக் குழுவில் முக்கிய இடம் வகித்தவர் சுந்தரம். இனிய குரல் உடையவர்; பெயர் பெற்ற மனிதர். அவர் ஊரில் எல்லோரிடமும் மரியாதையுடன் பேசுபவர்.

ஆனால் சுந்தரம் சில மாதங்களாக மறைவாக ஒரு பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஊருக்கு வெளியே தோப்பில் நண்பர் ஒருவரோடு கள்ளுண்ணத் தொடங்கினார். யாருக்கும் தெரியாது என்று அவர் நினைத்தார். தினமும் கோயிலுக்கு வரும் முன் பற்களைத் துலக்கி, பூவைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு வருவார். ஆனால் சில நாள்களாக அவர் குரல் கொஞ்சம் தடுமாறியது. கண்கள் சிவந்திருந்தன.

ஒரு மார்கழிக் காலை, குளிர் மிகுந்த நேரத்தில், பஜனைக் குழு தெருவில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, சுந்தரம் பாடலின் வரியைத் தவறவிட்டார். அவர் கால்கள் இடறி ஒரு கணம் தடுமாறினார். அருகிலிருந்த குழந்தை ஒன்று, "தாத்தா, உங்கள் மூச்சில் வேறு வாசனை வருகிறது" என்று வெள்ளையாகச் சொன்னது. அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் அது கேட்டது.

ஒரு கணம் அமைதி நிலவியது. பிறகு சிலர் மெல்ல நகைத்தனர். சிலர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டனர். பெரியவர்கள் அவரைக் கனிவுடன் பார்த்தனர். அவர் மறைத்துவைத்தது ஊருக்குத் தெரியும் என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. அவமானத்தால் அவர் முகம் சிவந்தது.

அன்று மாலை கோயில் பெரியவர் அவரைத் தனியே அழைத்துப் பேசினார். "சுந்தரம், இது ஊருக்குப் புதிய செய்தி இல்லை. நீங்கள் உணர்ந்து திருந்த வேண்டும் என்றே யாரும் சொல்லாமல் இருந்தார்கள். உங்கள் குரலில் கடவுள் தந்த இனிமை இருக்கிறது. அதை இப்படி இழக்காதீர்கள்" என்றார். சுந்தரம் கண்ணீர் வடித்தார்.

ஊர்மக்கள் அவரை ஏளனம் செய்யவில்லை. மாறாக, அவர் மீண்டும் பாடுவதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தனர். சிலர் அவருக்கு உதவி செய்யவும் முன்வந்தனர்.

அவர் அன்றே மறைவை விட்டார். தம் நிலையைப் பெரியவரிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லி உதவி கேட்டார். படிப்படியாகப் பழக்கத்தை விட்டு மீண்டும் மார்கழிக் காலைகளில் தெளிவான குரலில் பாட ஆரம்பித்தார். அவரது மறைவு அவருக்கு நிம்மதி தரவில்லை; வெளிப்படையான மனமே அவருக்கு விடுதலை தந்தது.

The Margazhi Morning Bhajan

This is an imagined tale set in a Tamil village in the month of Margazhi.

In a small town near Tiruchirappalli, every day of the month of Margazhi at dawn a bhajan takes place at the Perumal temple. All the villagers walk in procession through the streets singing the Tiruppavai and Tiruvempavai. A leading member of the group was Sundaram, a man with a sweet voice and a good name, who spoke respectfully to everyone in the village.

But for some months Sundaram had been secretly cultivating a habit. In a grove outside the village he had begun to drink toddy with a friend. He thought no one knew. But for some days his voice had faltered a little, and his eyes were red.

One cold Margazhi dawn, as the bhajan group walked through the street, Sundaram missed a line of the song. His feet stumbled for a moment. A child nearby said plainly, "Grandfather, there is a different smell in your breath." All heard.

For a moment there was silence. Then some chuckled softly. Some turned their faces aside. The elders looked at him kindly. He understood that what he had hidden was known to the village. He reddened.

That evening the elder of the temple spoke to him alone. "Sundaram, this is no new news to the village. People kept silent hoping you would realise and mend. There is a sweetness in your voice that God has given. Do not lose it this way," he said. Sundaram wept. The villagers did not mock him afterwards; they were glad to hear him sing again.

He gave up the hiding that very day. He told the elder frankly and asked for help. Little by little he gave up the habit and began again to sing in a clear voice on the Margazhi mornings. His concealment had given him no peace; an open heart gave him freedom.