Kural 930 · கள்ளுண்ணாப் போழ்திற் களித்தானைக் காணுங்கால்

Kural 930 · Not Drinking Palm-Wine · கள்ளுண்ணாமை

கள்ளுண்ணாப் போழ்திற் களித்தானைக் காணுங்கால்உள்ளான்கொல் உண்டதன் சோர்வு.

Kallunnaap Pozhdhir Kaliththaanaik Kaanungaal / Ullaankol Untadhan Sorvu

The man who seeth while he is sober the drunken state of another man, cannot he picture to himself his own state when he is drunk?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தானே கள்ளுண்ணாத தெளிந்த நேரத்தில், குடித்து மயங்கிய ஒருவனைக் காணும்போது, குடித்தபின் தனக்கு ஏற்படும் தளர்ச்சியை அவன் நினைத்துப் பார்க்க மாட்டானா?

Meaning

When he sees a drunken man while he himself is sober, will he not recall the degradation that drink brings upon himself?

சொற்பொருள் Word by word

கள் உண்ணா போழ்தில்: when not drinking, when sober
களித்தானை: the intoxicated man
காணுங்கால்: when one sees
உள்ளான் கொல்: will he not recall
உண்டதன் சோர்வு: the weakness caused by drinking

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் ஒரு நம்பிக்கை தரும் உத்தியைக் கற்பிக்கிறது. இதுவரை பல குறள்கள் குடிப்பழக்கத்தின் தீமைகளை எடுத்துச் சொன்னன. இப்போது அவற்றிலிருந்து விடுபடும் வழியையும் வள்ளுவர் காட்டுகிறார். வழி மிக எளிது: தெளிவாக இருக்கும் நேரத்தில் ஒரு குடிகாரனைக் கண்டு, அவன் நிலையைத் தன் நிலையாக எண்ணிப் பார்ப்பது. 'உள்ளான்கொல்?' என்பது ஒரு வினா. அவன் நினைக்க மாட்டானா? நினைக்க வேண்டும் என்பது வள்ளுவரின் எதிர்பார்ப்பு.

'உண்டதன் சோர்வு' என்பது குடித்ததனால் ஏற்படும் தளர்ச்சி. உடலில் சோர்வு, உள்ளத்தில் சோர்வு, மதிப்பில் சோர்வு எல்லாம் சேர்ந்தது. குடிப்பவன் ஒவ்வொரு முறையும் குடித்தபின் அந்தச் சோர்வை அனுபவிக்கிறான். ஆனால் மீண்டும் குடிக்கும்போது அதை மறந்துவிடுகிறான். தெளிந்த நேரத்தில் இன்னொருவரைக் காணும்போது அந்த நினைவு திரும்பி வரக்கூடும் என்பது குறளின் நம்பிக்கை.

இது ஒரு சிறந்த உளவியல் அணுகுமுறை. நம்மைத் திருத்திக்கொள்ள ஒரு கண்ணாடி வேண்டும். குடிகாரனின் நடத்தை தெளிந்த மனத்துக்கு ஒரு கண்ணாடியாகிறது. அதில் தன் முகம் தெரிந்தால் அவன் மாறுவதற்கான உந்துதல் பிறக்கும். பிறருடைய தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் அறிவே சிறந்த அறிவு என்பது வள்ளுவர் கருத்து.

இன்றைய காலத்தில் பிறரின் தவறுகள் மூலம் நாம் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்புகள் எங்கும் உள்ளன. சாலை விபத்துகள், நோயுற்றவர்களின் அனுபவங்கள், சிதைந்த குடும்பங்கள் என்று பலவும் நமக்குப் பாடங்களாக இருக்கின்றன. அவற்றைக் கண்டு நம்மைத் திருத்திக்கொள்பவர் தம் வாழ்வில் அதே துன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை.

எனவே இந்த அதிகாரம் அச்சத்தைப் பரப்பாமல் அறிவையும் நம்பிக்கையையும் பரப்புகிறது. தெளிந்த மனம் உள்ளவன் மற்றவரைக் காணும்போதே தன்னைத் திருத்திக்கொள்ள முடியும். தர்மம் காட்டும் இந்த விழிப்பே அறம், பொருள், இன்பம் மூன்றையும் காக்கும் அடிப்படையாகும். ஆகவே பிறர் வீழ்ச்சியை ஏளனம் செய்யாமல் பாடமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

Explanation

The last verse of the chapter teaches a hopeful technique. Several verses so far have set out the evils of drinking. Now Valluvar shows the way out of it. The way is very simple: when one is clear-headed, see a drunken man and think of his state as one's own. 'Ullaankol?' is a question: will he not think? It is Valluvar's expectation that he must.

'Undathan sorvu' is the weariness caused by drinking: weariness in the body, in the mind and in esteem all together. A drinker experiences that weariness every time after drinking, but forgets it when he drinks again. The hope of the verse is that, when he sees another in a clear moment, that memory may come back.

It is an excellent psychological approach. To correct ourselves we need a mirror. The conduct of a drunkard becomes a mirror for a sober mind. If one sees one's face in it, a spur to change is born. Valluvar's view is that the wisdom to learn from the faults of others is the best wisdom.

In our time there are chances to learn from others' faults everywhere: road accidents, the experiences of the sick, broken families. One who sees these and mends himself need not suffer the same troubles in his own life.

So this chapter spreads knowledge and hope rather than fear. A person with a clear mind can correct himself merely by seeing another.

கதை

கண்ணாடியாக ஒரு காட்சி

இது ஒரு தமிழ்க் கிராமத்தின் தேர்த் திருவிழாவில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

திருவாரூருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் ஆண்டுதோறும் தேரோட்டம் நடக்கும். அந்த ஆண்டு ராமையாவும் அவன் நண்பர்களும் வழக்கம் போல் தேர் இழுத்த பின் மாலையில் தோப்புக்குச் சென்றனர். ராமையா அதற்கு முன் பல முறை அங்குச் சென்றவன். ஆனால் அன்று அவன் மட்டும் ஒரு மன அமைதி நிறைந்த நாளில் இருந்தான். தேர் இழுத்த களைப்பு, சுவாமி தரிசன நிறைவு, அவன் உள்ளத்தில் ஒருவகை தெளிவை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

தோப்பில் நண்பன் குமார் மிகவும் குடித்து மயங்கிக் கிடந்தான். அவன் சட்டை கசங்கி, முகத்தில் மண் படிந்து, வாயில் உளறலோடு கிடந்தான். பக்கத்தில் ஒரு நாய் அவனை முகர்ந்து பார்த்தது. வழிப்போக்கர்கள் ஓரக்கண்ணால் பார்த்து விலகிச் சென்றனர். குமாரின் சிறிய மகள் அங்கே வந்து, "அப்பா, வீட்டுக்கு வா" என்று அழுதாள். அவன் அவளை அடையாளம் காணவே இல்லை.

அந்தக் காட்சியை ராமையா தெளிந்த மனத்தோடு பார்த்தான். அவன் கண் முன்னே தன்னுடைய கடந்த வாரத்தின் ஒரு இரவு வந்தது. அவனும் அப்படியே ஒருநாள் கிடந்தது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவன் மனைவி இரவெல்லாம் காத்திருந்தாள். மறுநாள் தலைவலியும் வெட்கமும் இருந்தன. அந்த நினைவு அவன் நெஞ்சை அழுத்தியது. "நானும் இப்படித்தான் இருந்தேன்" என்று அவன் மனம் சொன்னது.

அவன் குமாரின் மகளைத் தூக்கிக்கொண்டு, மற்ற நண்பர்களுடன் சேர்ந்து குமாரைத் தூக்கி வீட்டிற்குக் கொண்டு சேர்த்தான். குமாரின் மனைவி தந்த நன்றிப் பார்வை அவனை மேலும் நாணப்படுத்தியது.

அன்று இரவு ராமையா தன் மனைவியிடம் சென்று, "நான் குடிப்பதை விடப் போகிறேன். இன்று குமாரைப் பார்த்தபோது என்னையே பார்த்தது போலிருந்தது" என்றான். அந்த உறுதிக்கு உதவியாக அவன் அடுத்த நாளிலிருந்து தினமும் காலையில் கோயிலுக்குச் சென்று வணங்கத் தொடங்கினான். சில மாதங்களில் அந்தப் பழக்கத்தை முழுவதும் விட்டான். மனைவியின் முகத்தில் மீண்டும் புன்னகை மலர்ந்தது; குமாரும் பின்னர் அவனைப் பின்பற்றி மாறினான்.

பிறர் வீழ்ந்ததைக் கண்டு தம்மைத் திருத்தும் அறிவே சிறந்த அறிவு என்பதை அந்த ஊரார் ராமையாவின் மாற்றத்தில் கண்டனர்.

A story

A Mirror in the Grove

This is an imagined tale set at a temple car festival in a Tamil village.

In a small town near Tiruvarur the chariot festival is held every year. That year Ramaiah and his friends, after pulling the temple car as usual, went to the grove in the evening. Ramaiah had gone there many times before. But that day he alone was in a state of peace. The tiredness of pulling the car and the fulfilment of the Lord's darshan had brought a kind of clarity to his heart.

In the grove his friend Kumar lay deep in drink. His shirt was crumpled, his face was smeared with dust, and he lay muttering. A dog sniffed at him. Passers-by glanced from the corner of the eye and went on. Kumar's little daughter came there crying, "Father, come home." He did not even recognise her.

Ramaiah saw the scene with a clear mind. One night of his own, the week before, came before his eyes. He too had lain thus one day. His wife had waited all night. Next day there were a headache and shame. The memory pressed on his chest. "I was like this," his heart said.

He lifted Kumar's daughter, and with the other friends carried Kumar home. The grateful look from Kumar's wife made him more ashamed.

That night Ramaiah went to his wife and said, "I am going to give up drinking. When I saw Kumar today, it was like seeing myself." To help the resolve, he began the next day to visit the temple every morning and pray. In some months he gave up the habit entirely.

The villagers saw in Ramaiah's change that the best wisdom is to mend oneself on seeing another's fall.

சிந்தனைக்கு

இன்று யாருடைய தவறுகளிலிருந்து நீங்கள் கற்றுக்கொள்ள முடியும், அதனால் நீங்கள் அவற்றை மீண்டும் செய்ய வேண்டியதில்லை?

To reflect on

Whose mistakes could you learn from today, so that you do not have to repeat them yourself?