Kural 925 · கையறி யாமை உடைத்தே பொருள்கொடுத்து

பானை வனைந்தவனின் பணம்

இது கார்த்திகைத் திருநாளுக்கு முன்பு ஒரு கிராமத்தில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

கும்பகோணம் அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் குயவர் முருகேசன் மண்பாண்டங்களும் கார்த்திகை அகல் விளக்குகளும் செய்து வந்தான். அவன் கைவண்ணம் ஊரெங்கும் பெயர் பெற்றது. கார்த்திகைத் திருநாள் வருவதற்கு முன் ஆயிரக்கணக்கான அகல் விளக்குகள் அவன் சூளையிலிருந்து சிவந்து வெளிவரும். அந்த நாளில் ஊர்மக்கள் அவனிடம் அகல் வாங்கி, வீடு தோறும் வரிசையாக ஏற்றி, திருவண்ணாமலை தீபத்தை நினைத்து வணங்குவர்.

அந்த ஆண்டு அவனுக்கு வழக்கத்தைவிட அதிக வருமானம் கிடைத்தது. மனைவி செல்வி, "இந்த முறை குழந்தைகளுக்குப் புதுத் துணி எடுக்க வேண்டும்; பழைய கடனையும் அடைக்க வேண்டும்" என்று நினைவூட்டினாள். முருகேசனும் "ஆமாம்" என்று தலையாட்டினான். ஆனால் அவன் நண்பர்கள் சிலர் "இவ்வளவு வருமானம் வந்திருக்கிறது, கொஞ்சம் கொண்டாடலாம்" என்று அவனை இழுத்துச் சென்றனர்.

அன்று இரவு முதல் பல நாள் அவன் கள்ளுக்கடையிலேயே கழித்தான். பணம் ஒவ்வொரு நாளும் கரைந்தது. குடிக்கும் நேரத்தில் அவன் தன்னை மிகப் பெரிய மனிதனாக உணர்ந்தான். ஆனால் மறுநாள் தலைவலி, சோர்வு, வெட்கம் மட்டுமே எஞ்சின. சூளையில் மண் காய்ந்து வெடித்தது. அகல் விளக்குகள் முழுமையாகச் சுடப்படாமல் பாதியில் நின்றன.

கார்த்திகைக்கு ஒரு வாரம் முன்பு முருகேசன் தன் பணப்பையைத் திறந்தபோது அதில் ஒரு சில நாணயங்களே இருந்தன. வீட்டில் குழந்தைகள் புதுத் துணிக்காகக் காத்திருந்தனர். அவன் மகள் கையில் ஒரு சிறிய மண் அகலை வைத்துக்கொண்டு, "அப்பா, இதில் எண்ணெய் ஊற்றி ஏற்றலாமா?" என்று கேட்டாள். அந்தக் குழந்தையின் கேள்வி அவனுக்கு ஓர் அடி போல இருந்தது.

அன்றிரவே அவன் சூளையில் இறங்கினான். இரவும் பகலும் உழைத்து விளக்குகளைச் சுட்டான். மனைவியும் குழந்தைகளும் உடன் உழைத்தனர். கார்த்திகை நாளில் ஊர் முழுவதும் அகல் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தபோது முருகேசன் தன் வாசலில் ஒரு விளக்கை ஏற்றினான். அது முன்பு போல் பெரிய வருமானத்தைத் தரவில்லை. ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் ஒளி வந்தது.

அவன் மனைவி செல்வி அந்த ஆண்டு ஒரு சொல்லும் கடிந்து பேசவில்லை. அவள் மௌனமாகவே அவனுடன் சூளையில் வேலை செய்தாள். அந்த அமைதியே அவனுக்குப் பெரிய பாடமாக இருந்தது.

பணம் கொடுத்து அறிவையும் குடும்ப மகிழ்ச்சியையும் இழப்பது எவ்வளவு பெரிய அறியாமை என்பதை அந்த ஆண்டு அவன் கற்றுக்கொண்டான்.

The Potter's Earnings

This is an imagined tale set in a village before the festival of Karthigai.

In a village near Kumbakonam, the potter Murugesan made earthen vessels and the clay lamps for Karthigai. His skill was known all over the area. Before the Karthigai festival thousands of lamps would come out of his kiln red-hot. On that day the villagers would buy lamps from him, light them in rows at every house, and worship, remembering the great light of Tiruvannamalai.

That year he earned more than usual. His wife Selvi reminded him, "This time we must buy new clothes for the children, and clear the old debt." Murugesan nodded. But some of his friends said, "You have earned so much, let us celebrate a little," and dragged him away.

From that night he spent many days at the toddy shop. His money melted each day. In the moment of drinking he felt a great man. But the next day only headache, weariness and shame remained. The clay dried and cracked at the kiln. The lamps stood half-fired.

A week before Karthigai, when Murugesan opened his purse, only a few coins were in it. At home the children waited for new clothes. His daughter held a small clay lamp and asked, "Father, may we pour oil in this and light it?" The child's question struck him like a blow.

That very night he went down to the kiln. He worked day and night firing the lamps, and his wife and children worked with him. On Karthigai day when lamps shone through the whole village, Murugesan lit one at his own door. It did not bring him the income of earlier years, but a light came in his heart.

That year he learnt what a great folly it is to pay money and lose wisdom and the happiness of the family.