Kural 972 · பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் சிறப்பொவ்வா

சத்யகாம ஜாபாலன்

சாந்தோக்ய உபநிடதத்தின் நான்காம் அத்தியாயத்தில் சத்யகாம ஜாபாலனின் கதை வருகிறது. ஜாபாலை என்ற பெண்ணுக்குச் சத்யகாமன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் வேத அறிவைப் பெற வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். ஒருநாள் தன் தாயிடம் வந்து, "அம்மா, நான் குருகுலம் சென்று வேதம் கற்க விரும்புகிறேன். என் தந்தை பெயர் என்ன? என் குலம் என்ன? குரு கேட்டால் நான் என்ன சொல்வது?" என்று கேட்டான்.

ஜாபாலை உண்மையைச் சொன்னாள்: "மகனே, நான் இளமையில் பல இல்லங்களில் பணி செய்துகொண்டிருந்தேன். அந்தக் காலத்தில் நீ பிறந்தாய். உன் தந்தை யார் என்பது எனக்குத் தெரியாது. என் பெயர் ஜாபாலை; உன் பெயர் சத்யகாமன். நீ குருவிடம் இதையே சொல்; உன்னை சத்யகாம ஜாபாலன் என்று சொல்." அந்தத் தாய் மறைக்கவில்லை, பொய் சொல்லவில்லை. சிறுவனும் அதை வெட்கப்படாமல் ஏற்றுக்கொண்டான்.

சத்யகாமன் கௌதம முனிவரிடம் சென்றான். "ஐயா, நான் உங்களிடம் பிரம்மச்சரியம் கற்க வந்தேன்; என்னை ஏற்பீர்களா?" முனிவர் "உன் குலம் என்ன? உன் தந்தை யார்?" என்று கேட்டார். சிறுவன் தன் தாய் சொன்னதை உள்ளபடியே சொன்னான்: "நான் அறிந்ததில்லை; என் தாயிடம் கேட்டபோது, அவர் தாம் இளமையில் பலரிடம் பணிபுரிந்தபோது நான் பிறந்ததாகவும், தந்தை யார் என்று அறியேன் என்றும் கூறினார். என் பெயர் சத்யகாம ஜாபாலன் மட்டுமே."

முனிவர் புன்னகையுடன், "உண்மையைச் சொல்லும் துணிவு அந்தணனுக்கே உரியது. நீ பிராமணன்தான். சமித்து கொண்டு வா; உனக்கு உபநயனம் செய்கிறேன்" என்றார். அவர் அவனை மாடுகளை மேய்க்க அனுப்பினார். சத்யகாமன் நானூறு மெலிந்த மாடுகளை ஆயிரமாக்கி, ஆண்டுகள் காட்டில் உண்மையுடன் வாழ்ந்தான். காளை, அக்கினி, அன்னம், நீர்க்கோழி ஆகியவை வந்து அவனுக்கு பிரம்ம ஞானத்தை உபதேசித்தன. பிறப்பைவிட உண்மையும் செயலுமே உயர்வு தந்தன.

பின்னாளில் சத்யகாமன் தானே ஒரு குருவாகி, பல மாணவர்களுக்கு வேத ஞானத்தைப் போதித்தான். அவனிடம் கற்றவர்கள் அவன் பிறப்பைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை; அவன் நேர்மையையும் அறிவையும் மட்டுமே கண்டனர். தாயின் உண்மையும் மகனின் துணிவும் சேர்ந்து அவனை உயர்த்தின. இதுவே குறள் சொல்லும் வேற்றுமை: பிறப்பு ஒன்று; சிறப்பு செய்கையால் வருவது.

Satyakama Jabala

In the fourth chapter of the Chandogya Upanishad comes the story of Satyakama Jabala. A woman named Jabala had a boy, Satyakama. He wished to gain Vedic knowledge. One day he came to his mother and asked, "Mother, I wish to go to a gurukula and learn the Veda. What is my father's name? What is my lineage? If the teacher asks, what shall I say?"

Jabala told the truth: "Son, in my youth I was serving in many households. In that time you were born. I do not know who your father is. My name is Jabala; your name is Satyakama. Tell the teacher this; call yourself Satyakama Jabala." The mother did not hide it, nor tell a lie. The boy accepted it without shame.

Satyakama went to the sage Gautama. "Sir, I have come to you to learn brahmacharya; will you accept me?" The sage asked, "What is your lineage? Who is your father?" The boy told exactly what his mother said: "I do not know. When I asked my mother, she said that I was born while she served many in her youth and that she did not know who my father was. My name is only Satyakama Jabala."

The sage said with a smile, "The courage to speak truth belongs only to a brahmin. You are a brahmin. Bring firewood; I will initiate you." He sent him to tend the cattle. Satyakama made four hundred lean cows a thousand, and lived in the forest for years in truth. The bull, the fire, the swan and the water-bird came and taught him the knowledge of Brahman. More than birth, truth and conduct gave him eminence.