Kural 973 · மேலிருந்தும் மேலல்லார் மேலல்லர் கீழிருந்தும்

Kural 973 · Greatness · பெருமை

மேலிருந்தும் மேலல்லார் மேலல்லர் கீழிருந்தும்கீழல்லார் கீழல் லவர்.

Melirundhum Melallaar Melallar Keezhirundhum / Keezhallaar Keezhal Lavar

Even if they are noble, those that are not noble are not noble; and even if they are lowborn, those that are not low are not low.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உயர்ந்த நிலையில் இருந்தாலும் உயர்ந்த குணம் இல்லாதவர் உயர்ந்தவர் அல்லர்; தாழ்ந்த நிலையில் இருந்தாலும் தாழ்ந்த குணம் இல்லாதவர் தாழ்ந்தவர் அல்லர்.

Meaning

Those who lack worth are not high even if placed high; those who are not low in character are not low even if placed low.

சொற்பொருள் Word by word

மேல் இருந்தும்: even if in a high station
மேல் அல்லார்: those not worthy
மேல் அல்லர்: are not high
கீழ் இருந்தும்: even if in a low station
கீழ் அல்லார்: those not low (in conduct)
கீழ் அல்லவர்: are not low

விளக்கம்

முந்தைய குறளில் பிறப்பால் சமம் என்றார் வள்ளுவர். இந்தக் குறளில் அதையே நிலையைப் பொறுத்தும் சொல்கிறார். ஒருவன் மேலான பதவியிலோ செல்வத்திலோ குடிப்பிறப்பிலோ இருந்தாலும் அவனுக்கு மேலான குணம் இல்லை என்றால் அவன் உண்மையில் மேலானவன் அல்லன். அதேபோல ஒருவன் தாழ்ந்த நிலையிலோ ஏழ்மையிலோ சமூகம் தாழ்ந்தது என்று கருதும் இடத்திலோ இருந்தாலும் அவன் குணத்தில் தாழ்வு இல்லை என்றால் அவன் தாழ்ந்தவன் அல்லன். "மேல்", "கீழ்" என்ற சொற்கள் வெளி நிலையையும் உள்ள தகுதியையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றன.

இந்த வேறுபாடு சமூக அநீதிக்கு எதிரான வள்ளுவரின் குரல். சமூகம் பார்க்கும் நிலை என்பது பல நேரங்களில் தவறான அளவுகோல். உண்மையான அளவுகோல் குணமும் ஒழுக்கமும் செயலும். மேலான பதவியில் இருப்பவர் செருக்கும் இழிசெயலும் உடையவராக இருந்தால் அவரை உலகம் மதிக்காது. எளிய நிலையில் இருப்பவர் பணிவும் நேர்மையும் உடையவராக இருந்தால் அவரை உலகம் போற்றும். இதுவே காலம் காலமாக நடந்து வரும் உண்மை.

இந்து மரபில் சபரி இதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சில உரையாசிரியர்கள் இந்தக் குறளில் உள்ள இரண்டு பகுதிகளையும் தனித்தனி அறிவுரைகளாகக் கொள்கின்றனர்; சிலர் ஒரே கருத்தின் இரு பக்கங்கள் என்கின்றனர். இரண்டிலும் குணமே உயர்வு என்பதே செய்தி.

நம் அன்றாட வாழ்விலும் இது பொருந்தும். வீட்டில் பணிபுரிபவரிடம் கனிவாகப் பேசுபவரே உண்மையில் உயர்ந்தவர்; பதவி வந்ததும் பழைய நண்பரை மறப்பவர் உயரத்தில் இருந்தும் தாழ்ந்தவரே. ஒருவரின் நிலையைக் கண்டு அவரை எடை போடாமல், அவர் நடத்தையைக் கண்டு மதிக்கும் பழக்கத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்போது ஊரும் உலகும் நீதியுள்ள இடமாகும். இளையோருக்கும் இதையே கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்; பணிவும் நேர்மையும் உள்ள எளியவரை மதிக்கவும், செருக்கும் தீச்செயலும் உள்ள உயர்ந்தவரை விலக்கவும் அவர்கள் பழகினால் நாளைய சமுதாயம் நன்றாகும்.

Explanation

In the previous couplet Valluvar said all are equal by birth. In this couplet he says the same regarding station. Even if a person is in a high position, wealth or lineage, if he lacks high character he is not truly high. Likewise, even if he is in a low state, in poverty, or in a place society reckons low, if there is no lowness in his character he is not low. The words "mel" and "keezh" distinguish outward station from inward worth.

This distinction is Valluvar's voice against social injustice. The station society sees is often a false yardstick. The true yardstick is character, conduct and action. If one in high office is proud and does base deeds, the world will not honour him. If one in a humble station has humility and honesty, the world will praise him. This is the truth that has held across ages.

In Hindu tradition Shabari is a fine example. Some commentators take the two halves of this couplet as separate counsels, others as two sides of one idea. In both, the message is that character is eminence. Those who speak kindly to the household helper are truly high; those who forget old friends once office comes are low though seated high.

கதை

சபரியின் அன்பு

வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் சபரியின் கதை வருகிறது. சபரி ஒரு வேடர் குலத்தைச் சேர்ந்த முதிய பெண்மணி. அவள் மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தொண்டு செய்து வாழ்ந்தாள். சமூகம் அவளை எளியவளாகவும் தாழ்ந்த நிலையினளாகவும் கருதியிருக்கலாம்; ஆனால் அவள் இதயம் இறைவனின் அன்பால் நிறைந்தது. மதங்க முனிவர் தம் வாழ்வின் இறுதியில் அவளிடம், "நீ இங்கேயே இரு. ஒருநாள் இராமன் இங்கு வருவான். அவனைக் கண்டபின் நீ முக்தி அடைவாய்" என்று கூறிச் சென்றார்.

அன்றிலிருந்து சபரி இராமனின் வருகைக்காகப் பல ஆண்டுகள் காத்திருந்தாள். தினமும் ஆசிரமத்தைச் சுத்தம் செய்தாள். பூக்களைப் பறித்து வைத்தாள். காட்டில் இருந்து பழங்களைச் சேகரித்தாள். இராமனுக்குக் கொடுக்கும் பழம் இனிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு பழத்தையும் தானே கடித்துச் சுவைத்துப் பார்த்து, இனியவற்றை மட்டும் எடுத்து வைத்தாள். காலம் ஓடியது. அவளது தலை நரைத்தது; முதுகு வளைந்தது.

ஒருநாள் இராமனும் இலக்குவனும் சீதையைத் தேடிக் கொண்டு அவள் இருந்த பம்பா நதிக்கரைக்கு வந்தனர். சபரி ஓடி வந்து அவர்களின் காலில் விழுந்து வணங்கினாள். கண்ணீருடன், "இராமா, நீ வருவாய் என்று என் குரு சொன்னார். இதோ என் பழங்கள்" என்று தான் கடித்த பழங்களை அவன் முன் வைத்தாள். இலக்குவன் தயங்கினான். ஆனால் இராமன் அவள் அன்பைக் கண்டு மகிழ்ந்து, ஒவ்வொரு பழத்தையும் இனிமையுடன் உண்டான்.

இராமன் சபரியிடம், "நீ என்னிடம் காட்டிய அன்பு எனக்குப் பெரிது. சாதி, குலம், செல்வம் ஆகியவற்றைவிட பக்தியே எனக்கு உயர்ந்தது" என்றான். அவள் இராமனின் வாழ்த்துடன் தன் உடலை நீத்து உயர்ந்த உலகம் அடைந்தாள். சமூகத்தின் பார்வையில் தாழ்ந்தவளாகத் தோன்றியவள், பக்தியால் இராமனின் மனத்தில் மிக உயர்ந்த இடம் பெற்றாள். அதனால் "கீழிருந்தும் கீழல்லார் கீழல்லவர்" என்ற குறள் அவள் வாழ்வில் உண்மையாயிற்று.

இன்றும் பம்பா நதிக்கரையில் சபரியின் ஆசிரமம் என்று போற்றப்படும் இடம் உண்டு என்று மரபு கூறுகிறது. இராமகாதையைச் சொல்பவர்கள் அரசர்களின் புகழுக்கு இணையாகவே சபரியின் அன்பையும் சொல்கிறார்கள். எளிய பழங்களும் தூய உள்ளமும் அரண்மனைப் பரிசுகளைவிட உயர்ந்தவை என்பதே அவள் வாழ்வின் செய்தி.

A story

Shabari's Love

The story of Shabari comes in the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana. Shabari was an elderly woman of a forest-dwelling tribe. She lived serving in the ashram of the sage Matanga. Society may have reckoned her humble and low in station, but her heart was filled with love of the Lord. At the end of his life, Sage Matanga told her, "Stay right here. One day Rama will come here. After seeing him you will attain liberation."

From that day Shabari waited many years for Rama's coming. Every day she cleaned the ashram. She picked flowers and kept them. She gathered fruit from the forest. So that the fruit she gave Rama might be sweet, she tasted each one herself, and kept only the sweet ones. Time passed. Her hair turned grey; her back bent.

One day Rama and Lakshmana, searching for Sita, came to the bank of the Pampa river where she lived. Shabari ran and fell at their feet. In tears she said, "Rama, my guru said you would come. Here are my fruits," and set before him the fruits she had tasted. Lakshmana hesitated. But Rama, seeing her love, was glad and ate each fruit with relish.

Rama said to Shabari, "The love you showed me is great to me. Devotion is higher to me than caste, lineage and wealth." With Rama's blessing she laid down her body and reached the higher world. One who seemed low in society's eyes gained a very high place in Rama's heart through devotion. Thus the couplet "keezhirundum keezhallaar keezhallavar" became true in her life.

சிந்தனைக்கு

யாரை அவர்களின் குணத்தைப் பார்க்காமல் நிலையைப் பார்த்துக் கணித்துவிட்டீர்கள்? அவர்களிடம் நீங்கள் எதை இழந்திருக்கலாம்?

To reflect on

Whom have you judged by their station rather than their character, and what might you have missed in them?