Kural 999 · நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம்

புன்னகையால் கூனியை உயர்த்திய கண்ணன்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் கண்ணன் மதுராவுக்கு வரும் நிகழ்ச்சி வருகிறது. கம்சன் அழைப்பின் பேரில் கண்ணனும் பலராமனும் அக்ரூரருடன் மதுரா நகருக்குள் நுழைந்தனர். நகரத் தெருக்களில் மக்கள் ஆர்வத்துடன் கூடி நின்றனர். கண்ணன் ஒவ்வொருவரையும் புன்னகையுடன் பார்த்தபடி நடந்தார்.

வழியில் ஒரு சலவைத் தொழிலாளி கம்சனுக்குரிய ஆடைகளைக் கொண்டு வந்தான். கண்ணன் அவற்றைக் கேட்டபோது அவன் அவமதித்தான். பின்னர் ஒரு நெசவாளர் பணிவுடன் ஆடைகளை அளித்தார். ஒரு மாலை கட்டுபவர் சுதாமா மகிழ்ந்து மலர்களால் வரவேற்றார். அவர்கள் அனைவரையும் கண்ணன் இன்முகத்துடன் வாழ்த்தினார்.

அடுத்து குப்ஜை என்ற பெண் வந்தாள். கம்சனுக்குச் சந்தனக் குழம்பு எடுத்துச் செல்லும் அரண்மனைப் பணிப்பெண் அவள். அவள் முதுகு மூன்று இடங்களில் வளைந்திருந்தது. மக்கள் அவளைப் பார்த்து ஏளனம் செய்வது வழக்கம். அவள் தலை குனிந்து நடந்தாள்; முகத்தில் துயரம். கண்ணன் அவளை நோக்கி இனிய புன்னகையுடன், "அழகியே, இந்தச் சந்தனம் யாருக்கு? எனக்கும் தர மாட்டாயா?" என்றார்.

குப்ஜையின் மனம் உருகியது. இத்தனை காலம் யாரும் அவளிடம் இவ்வளவு கனிவாகப் பேசியதில்லை. அவள் தானே முன்வந்து சந்தனத்தைக் கண்ணனுக்கும் பலராமனுக்கும் பூசினாள். கண்ணன் தம் இரு விரல்களால் அவள் தாடையைத் தூக்கி, காலால் அவள் பாதத்தை மெதுவாக அழுத்தினார். அவள் உடல் நிமிர்ந்து அழகு பெற்றது.

புன்னகையும் கனிவான சொல்லும் ஒரு மனிதனின் இருண்ட வாழ்க்கையை ஒளிரச் செய்தன. குப்ஜை பிறகு கண்ணனை அன்புடன் தம் வீட்டுக்கு அழைத்து உபசரித்தாள். இதுவே நகல் வல்லவரின் பண்பு. மாறாக கம்சன் புன்னகை அறியாதவன்; பகலிலும் அச்சத்தின் இருளில் வாழ்ந்தான். உலகம் அவனுக்கு ஒளிரவில்லை. வள்ளுவர் சொன்ன "நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம் பகலும் பாற்பட்டன்று இருள்" என்பது இந்த இரு உள்ளங்களின் வேறுபாட்டில் விளக்கமாகிறது.

கூனியாக இருந்ததால் உலகம் அவளை ஒதுக்கியது; ஆனால் ஒரு புன்னகை அவளுக்கு மதிப்பையும் நம்பிக்கையையும் தந்தது. உடல் குறை நீங்கியதை விடவும், ஒருவர் தம்மை மதித்தார் என்ற உணர்வே அவளை உயர்த்தியது. பண்பு என்பது பிறரை உயர்த்தும் ஆற்றல் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி உணர்த்துகிறது. நம்மைச் சுற்றி ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்கு நம் ஒரு நல்ல சொல்லும் ஒரு புன்னகையும் அத்தகைய மாற்றத்தைத் தொடங்கி வைக்கலாம். கம்சன் மக்களை அச்சுறுத்தி ஆண்டதால் அவன் உலகம் இருண்டது; கண்ணன் அன்புடன் பழகியதால் அவர் செல்லும் இடமெல்லாம் ஒளிர்ந்தது.

Krishna Who Lifted Kubja with a Smile

In the tenth skandha of the Bhagavata Purana comes the incident of Krishna's coming to Mathura. At Kamsa's invitation, Krishna and Balarama entered the city of Mathura with Akrura. People stood gathered eagerly in the streets. Krishna walked looking on each with a smile.

On the way a washerman was carrying clothes meant for Kamsa. When Krishna asked for them he insulted him. Later a weaver gave clothes humbly. A garland-maker, Sudama, welcomed him gladly with flowers. Krishna blessed all of them with a pleasant face.

Next came a woman named Kubja, a palace maidservant who carried sandal paste for Kamsa. Her back was bent in three places. People were used to mocking her. She walked with bowed head and a sorrowful face. Krishna, looking at her with a sweet smile, said, "Fair one, for whom is this sandal paste? Will you not give me some too?"

Kubja's heart melted. In all this time no one had spoken to her so kindly. Of her own accord she anointed Krishna and Balarama with the paste. Krishna lifted her chin with two fingers and gently pressed her foot with his. Her body straightened and became beautiful.

A smile and a kind word lit up a dark life. Kubja afterwards invited Krishna lovingly to her house and honoured him. This is the character of one who can smile. By contrast Kamsa did not know a smile; he lived in the darkness of fear even by day. The world did not shine for him. Valluvar's "nagalvallar allaarkku maayiru gnaalam pagalum paatpattanru irul" is explained in the contrast of these two hearts.