Moodurai 17 · அற்ற குளத்தில் அறுநீர்ப் பறவைபோல் – Tamilone

Verse 17 · Moodurai · Avvaiyar

அற்ற குளத்தில் அறுநீர்ப் பறவைபோல்உற்றுழித் தீர்வர் உறவல்லர் - அக்குளத்தில்கொட்டியும் ஆம்பலும் நெய்தலும் போலவேஒட்டி உறுவார் உறவு

Arra kulaththil aruneerp paravaipoal / Urruzhith theervar uravallar - akkulaththil / Kottiyum aampalum neythalum poalavae / Otti uruvaar uravu

பொருள்

வற்றிய குளத்தைவிட்டுப் பறவைகள் பறந்துபோவதுபோல் துன்பத்தில் விலகுபவர் உறவினர் அல்லர்; அக்குளத்திலேயே ஒட்டி நிற்கும் கொட்டி, ஆம்பல், நெய்தல் போன்றவர்களே உண்மையான உறவு.

Meaning

Those who leave in hard times, like water birds deserting a dried-up pond, are not true kin. True kin are like the kotti, the water lily and the neydhal flower, which cling to that same pond.

சொற்பொருள் Word by word

அற்ற குளத்தில்: from a dried-up pond
அறுநீர்ப் பறவைபோல்: like water birds that leave when the water fails
உற்றுழித் தீர்வார்: those who leave in time of need
உறவல்லர்: are not kin
கொட்டி: the kotti water plant
ஆம்பல்: the water lily
நெய்தல்: the blue water lily
ஒட்டி உறுவார்: those who cling and stay
உறவு: true kin

விளக்கம்

குளத்தில் நீர் நிறைந்திருக்கும்போது பறவைகள் கூட்டம் கூட்டமாக வருகின்றன. நீர் வற்றியதும் ஒன்றும் மிஞ்சாமல் பறந்து போகின்றன. ஆனால் அதே குளத்தில் வேர் விட்டிருக்கும் கொட்டி, ஆம்பல், நெய்தல் போன்ற செடிகள் வற்றிய நிலையிலும் அங்கேயே ஒட்டி நிற்கின்றன; நீர் திரும்பியதும் மீண்டும் மலர்கின்றன.

உறவு என்பது இதுதான் என்கிறார் ஔவையார். நல்ல காலத்தில் சூழ்ந்து, துன்பம் வந்ததும் விலகிச் செல்பவர்கள் உறவினர் அல்லர்; நீர்ப்பறவைகள் போன்ற பயன்தேடிகள். கடினமான நேரத்திலும் விலகாமல் உடன் நிற்பவர்களே உண்மையான உறவு.

வேலை இழந்தபோதோ, நோயுற்றபோதோ நம்மைத் தேடி வந்தவர்கள் யார் என்று நினைத்துப் பார்த்தால் இந்தப் பாடல் புரியும். நாமும் பிறருக்கு அப்படிப்பட்ட "ஆம்பல்" ஆக இருக்க வேண்டும்.

Explanation

When a pond is full, birds flock to it. When the water dries up, they all fly away. But the plants rooted in that same pond, the kotti, the water lily and the blue neydhal, cling there even when it is dry, and bloom again when the water returns.

That, says Avvaiyar, is what kinship is. Those who crowd round in good times and leave when trouble comes are not kin; they are like water birds seeking their own gain. Those who stay at your side in hard times are your true kin.

Think of who came looking for you when you lost a job or fell ill, and the verse becomes clear. We too should be that kind of water lily for others.

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம்)

இராமனைப் பின்தொடர்ந்த இலக்குவன்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. முடிசூட்டப்பட வேண்டிய நாளில், இராமன் பதினான்கு ஆண்டு காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆணை வந்தது. அரண்மனையின் ஆடம்பரம், அரச பதவி எல்லாவற்றையும் இராமன் அமைதியாக விட்டுவிட்டுக் காட்டுக்குப் புறப்பட்டான்.

அப்போது இலக்குவன் இராமனின் காலில் விழுந்தான்: "நீ இல்லாத அயோத்தியில் எனக்கு என்ன வேலை? வில்லையும் மண்வெட்டியையும் ஏந்தி உனக்கு முன்னே வழி அமைத்துச் செல்வேன். கனியும் கிழங்கும் கொண்டுவந்து உனக்கும் சீதைக்கும் பணிவிடை செய்வேன்." இராமன் அவனை அயோத்தியிலேயே இருந்து தாய்மார்களைக் காக்கச் சொன்னான். ஆனால் இலக்குவன் உறுதியாக இருந்தான். அவன் தாய் சுமித்திரையும், "இராமனையே தசரதனாகவும், சீதையையே உன் தாயாகவும், காட்டையே அயோத்தியாகவும் எண்ணிச் செல்" என்று ஆசீர்வதித்தாள்.

பதினான்கு ஆண்டுகள் இலக்குவன் இராமனை விட்டுப் பிரியவில்லை. இரவில் விழித்திருந்து காவல் காத்தான்; குடில் அமைத்தான்; போரில் உயிரைப் பணயம் வைத்தான்.

செல்வம் இருந்த அயோத்தியை விட்டு, வற்றிய குளம் போன்ற காட்டு வாழ்க்கையில் இராமனோடு ஒட்டி நின்ற இலக்குவனே உண்மையான உறவுக்கு எடுத்துக்காட்டு.

From the Valmiki Ramayana (Ayodhya Kanda)

Lakshmana Follows Rama into Exile

From the Valmiki Ramayana. On the very day Rama was to be crowned, the order came that he must go to the forest for fourteen years. Rama calmly gave up the palace and the throne and set out for exile.

Lakshmana fell at his feet. 'What would I do in an Ayodhya without you? I will walk ahead of you with bow and spade, clearing the way. I will bring fruits and roots and serve you and Sita.' Rama asked him to stay and care for their mothers, but Lakshmana would not be moved. His mother Sumitra blessed him: 'Think of Rama as Dasharatha, Sita as your mother, and the forest as Ayodhya, and go.'

For fourteen years Lakshmana never left Rama's side. He kept watch through the nights, built their huts and risked his life in battle.

Leaving a wealthy Ayodhya to cling to Rama in the hard life of the forest, like a lily in a dried pond, Lakshmana is the model of true kinship.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் கடினமான காலத்தில் உங்களோடு நின்றவர் யார்? இப்போது துன்பத்தில் இருக்கும் யாருக்கு நீங்கள் துணையாக நிற்கலாம்?

To reflect on

Who stood by you in a hard time? Who is going through difficulty now that you could stand beside?