மகாபாரதத்திலிருந்து (சாந்தி பர்வம்)நன்றி கொன்ற கௌதமன்
மகாபாரதத்திலிருந்து. பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொன்ன கதை இது. கௌதமன் என்ற ஓர் அந்தணன் தன் நெறியை விட்டு, பொருளாசையோடு அலைந்து திரிந்தான். களைத்துப் போன அவன் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் ஓய்வெடுத்தான். அங்கே ராஜதர்மன் என்ற கொக்குகளின் அரசன் வாழ்ந்தான்; அவன் பிரம்மதேவனின் நண்பன்.
ராஜதர்மன் விருந்தினனாக வந்த கௌதமனை அன்போடு உபசரித்தான். மீன் உணவு கொடுத்து, இறகுகளால் விசிறி, நெருப்பு மூட்டிக் கொடுத்தான். செல்வம் தேடும் அவனுக்கு உதவ, தன் நண்பனான அரக்க மன்னன் விரூபாக்ஷனிடம் அனுப்பினான். விரூபாக்ஷன் கௌதமனுக்குப் பொன்னும் பொருளும் அளித்தான்.
பொருளோடு திரும்பிய கௌதமன் மீண்டும் கொக்கின் மரத்தடியில் தங்கினான். நீண்ட பயணத்துக்கு உணவு வேண்டும் என்று எண்ணி, உறங்கிக்கொண்டிருந்த தன் நண்பன் ராஜதர்மனையே கொன்றான். செய்தி அறிந்த விரூபாக்ஷனின் வீரர்கள் கௌதமனைப் பிடித்துக் கொன்றனர்; நன்றி கெட்டவனின் உடலை அரக்கர்களும் உண்ண மறுத்தனர். பின்னர் தேவர்களின் அருளால் ராஜதர்மன் உயிர் பெற்றான்.
புலிக்கு மருந்து கொடுத்த வைத்தியன் போல், ராஜதர்மன் செய்த உதவி கல்லில் விழுந்த பானையாக உடைந்தது. "நன்றி கொல்வதற்குப் பரிகாரம் இல்லை" என்று பீஷ்மர் கதையை முடிக்கிறார்.
From the Mahabharata (Shanti Parva)Gautama the Ungrateful
From the Mahabharata, a story Bhishma told Yudhishthira. A Brahmin named Gautama abandoned his duties and wandered about chasing wealth. Exhausted, he rested beneath a great banyan tree, the home of Rajadharma, king of the cranes and a friend of Brahma.
Rajadharma welcomed Gautama as his guest. He fed him fish, fanned him with his wings and lit a fire for him. To help him find wealth, he sent him to his friend Virupaksha, a rakshasa king, who gave Gautama gold and riches.
Returning with his treasure, Gautama stayed again beneath the crane's tree. Thinking he would need food for his long journey, he killed his sleeping friend Rajadharma. When Virupaksha's men learned of it, they seized and killed Gautama; even the rakshasas refused to eat the flesh of one so ungrateful. Later, by the grace of the gods, Rajadharma was restored to life.
Like the healer who cured the tiger, Rajadharma's kindness shattered like a pot dropped on stone. Bhishma ends the tale: for ingratitude there is no atonement.
