Moodurai 27 · கல்லாத மாந்தர்க்குக் கற்றுணர்ந்தார் சொல்கூற்றம்

Verse 27 · Moodurai · Avvaiyar

கல்லாத மாந்தர்க்குக் கற்றுணர்ந்தார் சொல்கூற்றம்அல்லாத மாந்தர்க்கு அறம்கூற்றம் - மெல்லியவாழைக்குத் தான்ஈன்ற காய்கூற்றம் கூற்றமேஇல்லிற்கு இசைந்து ஒழுகாப் பெண்

Kallaatha maantharkkuk karrunarnthaar solkoorram / Allaatha maantharkku aramkoorram - melliya / Vaazhaikkuth thaaneenra kaaykoorram koorramae / Illirku isainthu ozhukaap pen

பொருள்

கல்லாதவர்க்குக் கற்றவர் சொல் எமன் போலத் தோன்றும்; தீயவர்க்கு அறம் எமன்; வாழைக்கு அது ஈன்ற காயே எமன்; வீட்டுக்கு அதனோடு இசைந்து வாழாத பெண் எமன்.

Meaning

To the unlearned, the words of the wise feel like death; to the wicked, dharma is death; to the plantain tree, its own fruit is death; to a home, a woman who will not live in harmony with it is death.

சொற்பொருள் Word by word

கல்லாத மாந்தர்க்கு: to the unlearned
கற்றுணர்ந்தார் சொல்: the words of the wise
கூற்றம்: death (Yama)
அல்லாத மாந்தர்க்கு: to the wicked
அறம்: dharma
மெல்லிய வாழைக்கு: to the tender plantain
தான் ஈன்ற காய்: the fruit it bears
இல்லிற்கு இசைந்து ஒழுகாப் பெண்: a woman who does not live in harmony with the home

விளக்கம்

இப்பாடல் "கூற்றம்", அதாவது எமன், என்ற சொல்லைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துகிறது. கல்லாதவர்க்கு அறிஞர் சொல் எமன் போலக் கசக்கும்; அறிவுரை கேட்கவே பிடிக்காது. தீயவர்க்கு அறம் எமன் போல; நெறி அவர் விருப்பங்களுக்குத் தடையாகத் தோன்றும். வாழை மரம் குலை ஈன்றதும் வெட்டப்படுகிறது; அதன் கனியே அதன் முடிவு.

இறுதி அடி, வீட்டோடு இசைந்து வாழாதவர் அந்த வீட்டுக்கே அழிவு என்கிறது. இது அக்காலச் சமூக நோக்கில் பெண்ணைக் குறித்துப் பாடப்பட்டது; இன்று குடும்பத்தில் எவரேனும் ஒற்றுமையைக் குலைத்தால் அது வீட்டுக்கு அழிவு என்று பரந்த பொருளில் புரிந்துகொள்ளலாம்.

முதல் இரண்டு அடிகள் நம்மையே சோதிக்கின்றன: நமக்குப் பிடிக்காத அறிவுரையை எமனாகப் பார்க்கிறோமா, மருந்தாகப் பார்க்கிறோமா? கசப்பான உண்மையைக் கேட்கும் பக்குவமே வளர்ச்சியின் தொடக்கம்.

Explanation

This verse repeats the word kootram, death, again and again. To the unlearned, the words of the wise taste bitter as death; they cannot bear advice. To the wicked, dharma is death, because right conduct blocks their desires. The plantain tree is cut down once it has borne its bunch; its own fruit is its end.

The last line says that one who does not live in harmony with the home is death to that home. It was sung of women, in the social outlook of its time; today we can read it more broadly: anyone who breaks a family's harmony brings ruin on that home.

The first two lines test us. Do we treat advice we dislike as death, or as medicine? Being able to hear a bitter truth is where growth begins.

மகாபாரதத்திலிருந்து (உத்யோக பர்வம்)

கண்ணனின் தூது

மகாபாரதத்திலிருந்து. வனவாசமும் மறைவாழ்வும் முடிந்த பின், பாண்டவர்கள் தம் நாட்டைத் திரும்பக் கேட்டனர். போரைத் தவிர்க்கக் கண்ணனே தூதுவனாக அஸ்தினாபுரத்துக்குச் சென்றான்.

கௌரவர் அவையில் கண்ணன் அமைதியையும் அறத்தையும் பற்றிப் பேசினான்: "பாண்டவர்களுக்கு உரிய பங்கைக் கொடு. நாடு முழுவதும் வேண்டாம்; ஐந்து ஊர்களாவது கொடு." பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர், தாய் காந்தாரி அனைவரும் துரியோதனனிடம் அதையே வேண்டினர். ஆனால் துரியோதனனுக்கு அந்த அறிவுரைகள் எமனின் சொல் போலக் கசந்தன. "ஊசிமுனை அளவு நிலமும் தரமாட்டேன்" என்றான்.

அதோடு நில்லாமல், தூதனாக வந்த கண்ணனையே கைது செய்யத் திட்டமிட்டான். அப்போது கண்ணன் தன் விசுவரூபத்தைக் காட்டினான்; தேவர்களும் உலகங்களும் அவனுள் தோன்றின. அவையினர் நடுங்கினர்; பார்வையற்ற திருதராட்டிரனுக்குக் கணநேரம் அந்தக் காட்சியைக் காணப் பார்வை அருளப்பட்டது. ஆனாலும் துரியோதனன் மனம் மாறவில்லை.

கற்றுணர்ந்தோர் சொல்லைக் கூற்றமாகக் கண்ட துரியோதனனுக்கு, அவன் மறுத்த அறமே குருக்ஷேத்திரத்தில் கூற்றமானது.

From the Mahabharata (Udyoga Parva)

Krishna's Mission of Peace

From the Mahabharata. When their exile and year in hiding were over, the Pandavas asked for their kingdom back. To prevent war, Krishna himself went to Hastinapura as their envoy.

In the Kaurava court Krishna spoke of peace and dharma: 'Give the Pandavas their rightful share. Not the whole kingdom; give them just five villages.' Bhishma, Drona, Vidura and Duryodhana's own mother Gandhari all urged the same. But to Duryodhana their counsel tasted like the voice of death. 'I will not give them land enough to cover the point of a needle,' he said.

Worse, he planned to seize Krishna, who had come as an envoy. Then Krishna revealed his cosmic form, with gods and worlds appearing within him. The court trembled; the blind Dhritarashtra was granted sight for a moment to behold it. Still Duryodhana's heart did not change.

To Duryodhana, who saw the words of the wise as death, the dharma he rejected became his death at Kurukshetra.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குக் கசப்பாகத் தோன்றிய ஓர் அறிவுரை பின்னாளில் சரியானது என்று தெரிந்ததுண்டா?

To reflect on

Has advice that tasted bitter at the time later proved right?