வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (ஆரண்ய காண்டம்)பொன்மானும் போலித் துறவியும்
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. பஞ்சவடியில் இராமனும் சீதையும் இலக்குவனும் எளிமையாக, மறைவின்றி வாழ்ந்தனர். அவர்கள் குடில் எல்லோருக்கும் திறந்திருந்தது; வந்த முனிவர்களை அன்போடு உபசரித்தனர்.
சீதையைக் கவர இராவணன் திட்டமிட்டான். தன் மாமன் மாரீசனைப் பொன்மானாக மாறச் சொன்னான். வெள்ளிப் புள்ளிகள் மின்னும் அந்த அழகிய மான் குடிலின் அருகே துள்ளி விளையாடியது. அதைக் கண்டு மகிழ்ந்த சீதை அதைப் பிடித்துத் தருமாறு இராமனை வேண்டினாள். "இது அரக்கனின் மாயையாக இருக்கலாம்" என்று இலக்குவன் எச்சரித்தான். இராமன் மானைத் துரத்திச் சென்றான்; அம்பு பட்டதும் மாரீசன் தன் உண்மை உருவில் வீழ்ந்து, இராமனின் குரலைப் போலியாக்கி "ஹா சீதா! ஹா லக்ஷ்மணா!" என்று கதறினான்.
அந்தக் குரலைக் கேட்ட சீதையின் வற்புறுத்தலால் இலக்குவனும் சென்றான். அப்போது இராவணன் காவியுடை அணிந்த துறவியாக வந்து பிச்சை கேட்டான். கள்ளமில்லாத சீதை அவனை விருந்தினனாக உபசரித்தாள். உடனே இராவணன் தன் உண்மை உருவைக் காட்டி அவளைக் கவர்ந்து சென்றான்.
நஞ்சுடைய நாகம்போல் வஞ்சகர்கள் மானாகவும் துறவியாகவும் மறைந்து வந்தனர். கள்ளமில்லாத சீதையோ நீர்ப்பாம்பு போல் எதையும் மறைக்கவில்லை.
From the Valmiki Ramayana (Aranya Kanda)The Golden Deer and the False Ascetic
From the Valmiki Ramayana. At Panchavati, Rama, Sita and Lakshmana lived simply, with nothing to hide. Their hut was open to all, and they welcomed visiting sages with love.
Ravana plotted to carry Sita away. He ordered his uncle Maricha to take the form of a golden deer. The beautiful creature, glittering with silver spots, frolicked near the hut. Delighted, Sita begged Rama to catch it for her. 'It may be a demon's trick,' Lakshmana warned. Rama gave chase; when his arrow struck, Maricha fell in his true form, crying out in a perfect imitation of Rama's voice, 'Ha Sita! Ha Lakshmana!'
Hearing the cry, Sita insisted that Lakshmana go too. Then Ravana came disguised as a saffron-robed ascetic, asking for alms. The guileless Sita welcomed him as a guest. At once Ravana revealed his true form and carried her away.
Like the venomous cobra, the deceivers came hidden, one as a deer and one as an ascetic. Sita, who had no guile, hid nothing, like the harmless water snake.
