Sadagopar Andhadhi 69 · மேகத்தை ஆற்றல்கண்டேன் என்று எண்ணாது மெய்யன்குருகூர்ப்

Verse 69 · Sadagopar Andhadhi · Kambar

மேகத்தை ஆற்றல்கண்டேன் என்று எண்ணாது மெய்யன்குருகூர்ப்பாகத்தை ஆற்றும் சொல்லாளைக் கண்ணீரின் துளிபரந்தமோகத்தை ஆற்றிக் கொண்டே கண்ட மாற்றம் ஒழிந்து சிந்தைச்சோகத்தை ஆற்றிக் கொண்டே துளித் தூவத் தொடங்குவே.

Maekaththai aarralkantaen enru ennaathu meyyankurukoorp / Paakaththai aarrum sollaalaik kanneerin thuliparantha / Moakaththai aarrik kontae kanta maarram ozhinthu sinthais / Soakaththai aarrik kontae thulith thoovath thotangkuvae.

பொருள்

"மேகத்தின் ஆற்றலைக் கண்டேன்" என்று எண்ணாமல், உண்மையாளனான குருகூர் ஆழ்வாரின் பக்கம் சேர்ந்த இந்த இனிய சொல்லாளின் துயரைத் தணிக்கும் வண்ணம், கண்ணீர்த் துளிகளால் பரவிய மயக்கத்தை ஆற்றி, கண்ட மாற்றங்களை ஒழித்து, சிந்தையின் சோகத்தையும் ஆற்றிக்கொண்டு, மேகம் துளிகளைத் தூவத் தொடங்குகிறது.

Meaning

Not thinking, 'I have seen what the cloud can do', the cloud begins to scatter its drops, as if to comfort this sweet-voiced girl who has joined herself to the truthful Alvar of Kurugur. It soothes the swoon spread by her tears, ends the changes that had come over her, and eases the sorrow of her heart.

சொற்பொருள் Word by word

மேகம்: cloud
ஆற்றல்: power
மெய்யன்: the truthful one
சொல்லாள்: she of sweet words
கண்ணீரின் துளி: drops of tears
மோகம்: swoon, passion
ஆற்றி: soothing
சோகம்: sorrow
துளித் தூவ: to scatter drops

விளக்கம்

பிரிவின் துயரத்தில் கருமேகங்கள் முதலில் அச்சுறுத்துவதாகத் தோன்றின. இப்போது அவை பெய்யத் தொடங்குகின்றன; அந்த மழை ஆறுதலாக வருகிறது. தலைவியின் கண்ணீரும் மேகத்தின் மழையும் ஒன்றாகக் கலக்கின்றன.

அகப்பாடல்களில் இயற்கை காதலர்களின் உணர்வுகளோடு இணைந்து பேசுகிறது. நம்மாழ்வாரும் தம் பாடல்களில் மேகங்களையும் பறவைகளையும் தூதாக அனுப்பினார். கம்பர் அந்த மரபைத் தொடர்கிறார்.

Explanation

In the grief of separation the dark clouds at first seemed threatening. Now they begin to rain, and the rain comes as comfort. The heroine's tears and the cloud's rain mingle as one.

In love poetry nature speaks along with the feelings of lovers. Nammalvar too, in his songs, sent clouds and birds as messengers. Kambar carries on that tradition.

திருவாய்மொழி 1.4 (அஞ்சிறைய மடநாராய்)

பறவைகளைத் தூது அனுப்பிய பராங்குச நாயகி

திருவாய்மொழியிலிருந்து. திருவாய்மொழியின் ஒரு பதிகத்தில் நம்மாழ்வார் பராங்குச நாயகியாகி, இறைவனைப் பிரிந்த துயரத்தில் தன்னைச் சுற்றியுள்ள பறவைகளிடம் பேசுகிறார்.

"அழகிய சிறகுகளையுடைய இளம் நாரையே! நீயும் உன் துணையும் எனக்கு இரங்கி, வானவர்களின் தலைவனிடம் சென்று என் நிலையைச் சொல்லுங்கள். குயிலே, நீ சென்று சொல். அன்னங்களே, மென்னடைப் பெடைகளோடு சென்று சொல்லுங்கள். கிளியே, பூவையே, வண்டே... 'உன்னைப் பிரிந்து ஒருத்தி வாடுகிறாள். அவளுக்கு ஏதேனும் ஒரு சொல்லாவது அனுப்பு' என்று சொல்லுங்கள்."

வைணவ உரையாசிரியர்கள் இந்தப் பறவைகளை ஆசாரியர்களாகப் பொருள் கொள்வார்கள்: ஆன்மாவின் செய்தியை இறைவனிடம் கொண்டு சேர்ப்பவர்கள் அவர்களே. இயற்கையின் ஒவ்வொரு உயிரும் தூதாக மாறும் இந்த உலகம், கம்பரின் இந்தப் பாடலில் மேகமாக வந்து ஆறுதல் சொல்கிறது.

Thiruvaimozhi 1.4 ('Anjiraiya madanaaraai')

Parankusa Nayaki Sends the Birds as Messengers

From the Thiruvaimozhi. In one decad of the Thiruvaimozhi, Nammalvar becomes Parankusa Nayaki and, grieving in separation from God, speaks to the birds around her.

'Young heron with lovely wings! You and your mate, take pity on me; go to the Lord of the gods and tell him how I am. Cuckoo, go and tell him. Swans, go with your gentle-stepping mates and tell him. Parrot, myna, bee... tell him: 'One is wasting away apart from you. Send her at least a single word.''

Vaishnava commentators read these birds as the acharyas, the teachers, who carry the soul's message to God. In this world, where every creature of nature becomes a messenger, Kambar's verse has the cloud come with comfort.

சிந்தனைக்கு

சொல்ல முடியாத ஒரு உணர்வை, இயற்கையைப் பார்த்து ஆறுதல் பெற்ற அனுபவம் உண்டா?

To reflect on

Have you ever found comfort for a feeling you could not put into words by looking at nature?