அசோகவனத்தில் சீதை
வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் அசோகவனத்தில் சிறைப்பட்ட சீதையின் நிகழ்ச்சி வருகிறது. மிதிலை மன்னன் ஜனகன் ஒரு யாகத்துக்காக நிலத்தை உழுதபோது கிடைத்த குழந்தை அவள். அதனால் அவளுக்கு "ஜானகி", "வைதேகி" என்ற பெயர்கள் உண்டு. சிறுவயது முதல் அவள் தந்தையின் அரண்மனையில் தர்மத்தையும் நெறியையும் கண்டு வளர்ந்தாள். இராவணன் அவளைக் கவர்ந்து இலங்கைக்கு அழைத்துச் சென்று, அசோகவனத்தில் அரக்கியரின் காவலில் வைத்திருந்தான்.
ஒருநாள் இராவணன் தனது அரச ஆடைகளுடன், பெரும் செல்வத்துடன் சீதையிடம் வந்தான். "நீ என் மனைவியாக இருந்தால் இலங்கை முழுவதற்கும் ராணியாவாய். உன் கணவன் ஒரு வனவாசி; அவனால் உனக்கு என்ன தர முடியும்?" என்று ஆசை காட்டினான். சீதை அவனை நேரில் பார்க்கவே விரும்பவில்லை. அவள் தன் கையால் ஒரு புல்லை எடுத்து தனக்கும் இராவணனுக்கும் இடையே வைத்தாள். அந்தப் புல்லே தன் எல்லை என்பது போல, அதைத் தாண்டி அவனை நோக்கிப் பேசாமல் அவனுக்குப் பதில் சொன்னாள்.
"இராவணா, நீ அறநெறி தெரியாதவன். நான் ஜனகனின் மகள், தசரதனின் மருமகள், இராமனின் மனைவி. எங்கள் குலம் சொல்லிலும் செயலிலும் தவறாதது. நீ எனக்கு எத்தனை செல்வம் தந்தாலும் நான் என் கணவரை விட்டு எங்கும் செல்ல மாட்டேன்" என்றாள். அவள் குரலில் அச்சம் இல்லை, நிதானமும் உறுதியும் இருந்தன. இராவணன் சினமுற்று, "ஒரு மாதத்துக்குள் ஒப்புக்கொள்; இல்லையெனில் உன்னை உணவாக்குவேன்" என்று மிரட்டினான்.
சீதை கலங்கவில்லை. அவள் உணவை மறுத்தாள். அனுமன் வந்து மோதிரம் கொடுத்தபோதும் அவள் நாணத்தால் அவனுடன் வர மறுத்து, "என் கணவர் வந்து என்னை மீட்க வேண்டும்; அதுவே குல தர்மம்" என்றாள். தனிமையில், பசியில், அச்சுறுத்தலில் அவள் நேர்மையும் நாணமும் ஒருபோதும் விலகவில்லை. அவை அவளுக்கு இயல்பாக இருந்தன. வள்ளுவர் கூறிய "இயல்பாகச் செப்பமும் நாணும்" என்பதன் உயிருள்ள வடிவமாக அவள் நின்றாள். திரிசடை என்ற நல்ல அரக்கி அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னபோது, சீதை அவளிடம் அன்புடன் பேசினாள். இராமன் வந்து வெற்றி பெறும் நாள் வரும் என்ற நம்பிக்கை அவளை உயிருடன் வைத்திருந்தது. அவளுடைய அந்த மன உறுதி அரக்கியரிடமும் ஒரு மாற்றத்தை உண்டாக்கியது; அவர்களில் பலர் அவளிடம் மரியாதை காட்டத் தொடங்கினர்.