ரந்திதேவனின் கொடை
பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் ஸ்கந்தத்தில் ரந்திதேவன் என்ற மன்னனின் கதை வருகிறது. அவன் சந்திர வம்சத்தைச் சேர்ந்த பெரும் தர்ம மன்னன். தன்னிடம் இருந்த செல்வம் முழுவதையும் தானம் செய்து விட்டான். ஒரு கட்டத்தில் அவனிடம் எதுவும் மிச்சம் இல்லாமல் போனது. அவன் தன் குடும்பத்துடன் காட்டுக்குச் சென்று அங்கே எளிய வாழ்வு நடத்தினான். தம் தானத்தை அவன் ஒருபோதும் வருத்தத்துடன் எண்ணவில்லை.
நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் உண்ண உணவு இல்லை. நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலையில் யாரோ சிறிது பாலும் நெய்யும் சேர்ந்த கஞ்சி, நீர் ஆகியவற்றை அளித்தனர். அவன் அவற்றை உண்ணத் தொடங்கும் நேரத்தில் ஒரு அந்தணர் விருந்தினராக வந்து உணவு கேட்டார். ரந்திதேவன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் பங்கில் ஒரு பகுதியை அவருக்குக் கொடுத்தான்.
அவர் சென்ற பின் அவன் எஞ்சிய உணவை உண்ணத் தொடங்கினான். அப்போது ஒரு ஏழை வந்து உணவு கேட்டான். அவனுக்கும் ஒரு பங்கை அளித்தான். பின்னர் நாய்களுடன் ஒருவன் வந்தான்; "என் நாய்களுக்குப் பசி" என்றான். மீதமிருந்ததை அவனுக்கும் கொடுத்தான். கடைசியாக ஊருக்கு வெளியே வாழும் ஒருவன் வந்து தாகம் என்று கேட்டான். ரந்திதேவனிடம் இருந்த கடைசி நீரையும் அவனுக்கே அளித்தான். "எனக்குப் பசியோ தாகமோ பெரிதல்ல; பிறர் துயரைத் தீர்ப்பதே என் மகிழ்ச்சி" என்றான்.
அவனது இந்தப் பண்பை மும்மூர்த்திகளும் சோதித்திருந்தனர். அவர்கள் அந்த விருந்தினர் வடிவில் வந்தவர்கள். அவன் உறுதியைக் கண்டு அவர்கள் நேரில் தோன்றி அவனைப் போற்றினர். அவனுக்கு முக்தி அருளினர். வறுமையிலும் கொடையை விடாத அவன் பண்பு, வள்ளுவர் கூறும் "பழங்குடி பண்பில் தலைப்பிரிதல் இன்று" என்பதற்குச் சிறந்த சான்று. அவனுக்குப் பின் அவன் வழியில் வந்தோர் அனைவரும் இதே பண்பை மரபாகப் பேணினர். இன்றும் பசித்தவருக்கு முதலில் ஊட்டி, பின்பு தான் உண்ணும் மனப்பாங்கு இந்தக் கதையால் வலுப்பெறுகிறது. கொடுக்கும் கையே உயர்ந்த கை என்ற தமிழ் மரபும் இதே எண்ணத்தைப் போற்றுகிறது. ரந்திதேவன் கொடுத்த ஒவ்வொரு பருக்கையும் அவன் குடும்பத்தின் பெயரை உயர்த்தியது. அவன் மனைவியும் மக்களும் அவனுடைய செயலை மனமார ஏற்றனர். நாற்பத்தெட்டு நாள் பசியிலும் அவன் முகத்தில் இருந்த அமைதி அவனது உள்ளத்தின் செல்வத்தைக் காட்டியது.