Kural 990 · சான்றவர் சான்றாண்மை குன்றின் இருநிலந்தான்

பூமிதேவியின் முறையீடு

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் தொடக்கத்தில் பூமிதேவியின் முறையீடு சொல்லப்படுகிறது. துவாபர யுகத்தின் இறுதியில் தீய அசுரர்கள் பலர் அரசர்களாகப் பிறந்தனர். அவர்கள் ஆணவத்துடன் பெரும் படைகளைத் திரட்டி, மக்களை வதைத்தனர், முனிவர்களைத் துன்புறுத்தினர், தர்மத்தை அழித்தனர். இந்த அநீதியின் சுமை பூமிதேவியால் தாங்க முடியாததாயிற்று.

பூமிதேவி ஒரு பசுவின் வடிவம் எடுத்துக் கண்ணீர் வடித்தபடி பிரம்மதேவனிடம் சென்றாள். "தந்தையே, கொடியவர்களின் பாரத்தை என்னால் தாங்க இயலவில்லை. நல்லவர்கள் துன்புறுகிறார்கள். தர்மம் குன்றுகிறது. எனக்கு ஒரு வழி காட்டுங்கள்" என்று முறையிட்டாள். பிரம்மன் அவளுடன் சிவபெருமானையும் மற்ற தேவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு பாற்கடலின் கரைக்குச் சென்றார். அங்கே புருஷ சூக்தத்தால் மகாவிஷ்ணுவைத் துதித்தனர்.

தியானத்தில் பிரம்மன் இறைவனின் குரலைக் கேட்டார்: "பூமிக்கு நேர்ந்த துயரை நான் அறிவேன். நான் யது குலத்தில் வசுதேவருக்கும் தேவகிக்கும் மகனாகத் தோன்றி, தர்மத்தை நிலைநாட்டுவேன். தேவர்களும் யாதவர்களாகப் பிறந்து எனக்கு உதவுங்கள்." பிரம்மன் தேவர்களுக்கும் பூமிதேவிக்கும் ஆறுதல் கூறினார். சிறிது காலத்தில் மதுராவில் கண்ணன் பிறந்தார்.

இந்தக் கதையின் செய்தி வள்ளுவரின் கருத்தோடு பொருந்துகிறது: தீயவர் பெருகும்போது நிலம் தாங்க முடியாமல் வருந்துகிறது; நல்லவர் குறையும்போது உலகம் அலைகிறது. சான்றோர்கள் தம் நற்குணங்களைக் காக்கும்போது நிலம் எளிதாக நிற்கிறது. அவர்கள் பெருகினால் இறைவனே தோன்றி தர்மத்தை நிலைநாட்ட வேண்டிய நிலை நேரிடாது. ஒவ்வொரு மனிதரும் தம் சால்பை நிறுத்திக்கொள்வதே பூமியின் பாரத்தைக் குறைக்கும் எளிய வழி.

கண்ணன் பிறந்தவுடன் கம்சனின் சிறையில் அவர் பிறந்த செய்தி மலர்ந்தது; அதைத் தொடர்ந்து கோகுலத்தில் வளர்ந்து தீயவர்களை அழித்து, தர்மத்தை நிலைநாட்டினார் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. அந்த அவதாரத்துக்கே அடிப்படை பூமியின் முறையீடு. அதாவது நல்லவர்கள் குறைந்து தீயவர் பெருகும்போது உலகம் தானாகவே ஒரு திருப்பத்தை நாடுகிறது. இந்த நிலை வராமல் இருக்க, ஒவ்வொருவரும் தம் தனிப்பட்ட வாழ்வில் நற்குணங்களை விடாமல் காக்க வேண்டும் என்பதே இந்த அதிகாரத்தின் முடிவான செய்தி. இது வெறும் தத்துவம் அல்ல, அன்றாட வாழ்வின் தேர்வு.

பூமிதேவியின் கண்ணீர் இன்றும் காடுகள் அழிவதிலும் ஆறுகள் மாசுபடுவதிலும் நாம் காணும் துயரத்தையே நினைவூட்டுகிறது. சான்றாண்மை என்பது மனிதரிடம் மட்டுமல்ல, இயற்கையிடமும் காட்டும் பொறுப்பு உணர்வு.

The Plea of Bhumi Devi

At the beginning of the tenth skandha of the Bhagavata Purana the plea of Bhumi Devi is told. At the end of the Dvapara age many wicked asuras were born as kings. With arrogance they gathered great armies, oppressed the people, tormented sages and destroyed dharma. The burden of this injustice became unbearable to the Earth Goddess.

Bhumi Devi took the form of a cow and went weeping to Lord Brahma. "Father, I cannot bear the burden of the wicked. The good suffer. Dharma wanes. Show me a way," she pleaded. Brahma took her with Lord Shiva and the other gods to the shore of the ocean of milk. There they praised Lord Vishnu with the Purusha Sukta.

In meditation Brahma heard the voice of the Lord: "I know the sorrow that has come to the earth. I shall appear in the Yadu line as the son of Vasudeva and Devaki and establish dharma. Let the gods too be born as Yadavas and help me." Brahma comforted the gods and Bhumi Devi. Before long Krishna was born at Mathura.

The message of this tale matches Valluvar's thought: when the wicked multiply the land groans, unable to bear them; when the good lessen, the world falters. When sanrors keep their good qualities the earth stands lightly. If they multiplied, the Lord would not need to appear to re-establish dharma. For each of us to hold our own worth is the simple way to lighten the earth's burden.