Kural 1122 · உடம்பொடு உயிரிடை என்னமற் றன்ன

யமனைத் தொடர்ந்த சாவித்திரி

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் சாவித்திரி–சத்தியவான் கதை இது. மத்ரநாட்டு அரசன் அசுவபதியின் மகள் சாவித்திரி தானே தன் கணவனைத் தேடிச் சென்று, காட்டில் வாழும் குருட்டு அரசன் துயுமத்சேனனின் மகன் சத்தியவானைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். நாரத முனிவர், "சத்தியவான் நல்லவன்; ஆனால் ஓர் ஆண்டுக்குள் அவன் ஆயுள் முடியும்" என்று கூறியபோதும் சாவித்திரி தன் முடிவை மாற்றவில்லை. "ஒருமுறை மனத்தால் தேர்ந்த பின் மாற்றமாட்டேன்" என்றாள்.

திருமணத்துக்குப் பின் அவள் காட்டில் எளிய வாழ்வை ஏற்றாள். மாமனார் மாமியாரைப் பேணினாள். சத்தியவான் இறக்க வேண்டிய நாள் நெருங்கியபோது அவள் மூன்று நாள் உண்ணாது விரதம் இருந்தாள். குறிப்பிட்ட நாளில் சத்தியவானோடு விறகு வெட்டக் காட்டுக்குச் சென்றாள். அங்கே சத்தியவானுக்குத் தலைவலி வந்து, அவன் அவள் மடியில் சாய்ந்தான். அவன் உயிர் பிரிந்தது. யமதர்மன் வந்து அவன் உயிரை எடுத்துச் சென்றான்.

சாவித்திரி விடாமல் யமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். "நில்; திரும்பிப் போ" என்று யமன் சொல்லியும் அவள் தொடர்ந்தாள். அவளுடைய பக்தியும் உறுதியும் அறிவும் கண்டு யமன் மனம் நெகிழ்ந்தான். சத்தியவானின் உயிரைத் தவிர வேறு எந்த வரமும் தருவேன் என்றான். சாவித்திரி தன் மாமனாரின் கண்பார்வையையும், இழந்த நாட்டையும் வரமாகக் கேட்டாள். பிறகு தன் தந்தைக்கு நூறு மக்களைக் கேட்டாள். மூன்றாவதாகத் தனக்கே நூறு மக்களைக் கேட்டாள். யமன், "அப்படியே ஆகுக" என்றான்.

அப்போது சாவித்திரி, "கணவன் இல்லாமல் நூறு மக்கள் எப்படிப் பிறப்பார்கள்?" என்று தன் அறிவால் கேட்டாள். யமன் புன்னகைத்து, அவளது அறிவையும் அன்பையும் பாராட்டி, சத்தியவானின் உயிரை மீட்டுக் கொடுத்தான். இருவரும் வாழ்ந்து மகிழ்ந்தனர் என்று பாரதம் கூறுகிறது.

காட்டில் வாழ்ந்த நாட்களில் சாவித்திரி கணவனுக்கு எப்போதும் நிழலாக இருந்தாள். சத்தியவான் களைத்துத் திரும்பும்போது அவள் குளிர்ந்த நீர் கொடுத்தாள்; அவன் மௌனமாக இருந்தால் அவள் அருகே அமர்ந்தாள். இந்த எளிய நெருக்கமே பிற்காலத்தில் யமனையும் வெல்லும் உறுதியாக மாறியது.

சாவித்திரியின் பெயர் இன்றும் பல குடும்பங்களில் பெண்களின் உறுதிக்கு உதாரணமாக வழங்கப்படுகிறது. தமிழ் வீடுகளில் காரடையான் நோன்பு நாளில் சாவித்திரியின் கதை நினைவுகூரப்படும் வழக்கம் உண்டு என்று மரபு சொல்கிறது. அன்று பெண்கள் நோன்பிருந்து, கணவனின் நலனுக்காக வேண்டிக்கொள்வர்.

இந்தக் கதை குறள் சொல்வதை நினைவூட்டுகிறது: உடலும் உயிரும் போன்ற உறவு இருக்கும்போது ஒருவரின் உயிரை மீட்கும் வல்லமையும் அன்புக்கு உண்டு. சாவித்திரி எமனைப் பின்தொடர்ந்தது மரணத்தை வெல்ல அல்ல; தன் உயிரின் பாதியை மீட்கவே. அதுவே உடலுக்கும் உயிருக்கும் இடையிலான நட்பு.

Savitri Who Followed Death

This is the story of Savitri and Satyavan from the Vana Parva of the Mahabharata. Savitri, daughter of King Ashvapati of Madra, went out to seek her own husband and chose Satyavan, son of the blind king Dyumatsena who lived in the forest. When the sage Narada said, "Satyavan is good, but his life will end within a year," Savitri did not change her mind. "Once I have chosen in my heart, I will not change," she said.

After marriage she accepted a simple life in the forest and cared for her parents-in-law. As the day of Satyavan's death approached, she fasted for three days. On the appointed day she went with him to the forest to cut wood. There Satyavan felt a pain in his head and lay down in her lap. His life departed. Yama, lord of dharma and death, came and took his soul.

Savitri followed Yama without stopping. "Stop. Go back," said Yama, but she continued. Seeing her devotion, her firmness and her wisdom, Yama was moved. He told her he would grant any boon except Satyavan's life. Savitri asked for her father-in-law's eyesight and his lost kingdom. Then she asked for a hundred sons for her father. For the third boon she asked for a hundred sons for herself. Yama said, "So be it."

Then Savitri asked, using her intelligence, "Without my husband, how can a hundred sons be born?" Yama smiled, praised her wisdom and love, and returned Satyavan's life. The Mahabharata says the two lived happily.

The story recalls what the verse says: when a bond is like that of body and soul, love has the power even to win back a life. Savitri followed Yama not to conquer death but to recover half of her own life. That is the friendship between body and soul.