Kural 1129 · இமைப்பின் கரப்பாக்கு அறிவல் அனைத்திற்கே

சபரியின் காத்திருப்பு

இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் சபரி என்ற முதிய தவப்பெண்மணியின் கதை வருகிறது. அவள் மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தில் பணிவிடை செய்து வாழ்ந்தவள். மதங்க முனிவர் தம் இறுதிக் காலத்தில் சபரியிடம், "ஒரு நாள் இராமன் இந்த ஆசிரமத்துக்கு வருவான்; அவனை வரவேற்று உபசரி" என்று கூறியிருந்தார். அந்த வாக்கை நம்பி, சபரி ஆண்டுக்கணக்காக இராமனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள்.

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் எழுந்து ஆசிரமத்தின் வழியைப் பெருக்குவாள்; காட்டுக் கனிகளைப் பறித்து வைப்பாள். இராமன் வரும் நாளில் இனிமையான கனிகளையே தர வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு பழத்தையும் கடித்துச் சுவைத்துப் பார்த்து, இனிப்பானவற்றை மட்டும் சேர்த்து வைத்தாள் என்று கதைகள் சொல்கின்றன. ஆசிரமத்தில் இருந்த மற்றவர்களுக்கு, ஓர் அரசகுமாரன் இந்தக் காட்டு ஆசிரமத்துக்கு எப்படி வருவான் என்று ஐயம் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் சபரியோ ஒருநாளும் கண்ணிமைக்கும் அளவுக்குக்கூட நம்பிக்கை இழக்கவில்லை.

காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் அவளுக்கு வாசலில் இராமன் வந்துவிடுவானோ என்ற எதிர்பார்ப்பு. அதனால் அவள் வாசல் வழி நோக்கிய கண்களை எடுக்கவே விரும்பவில்லை. இமைக்கும் நேரத்தில் அவன் வந்து திரும்பிவிடுவானோ என்ற அச்சம் அவளை ஆட்கொண்டது.

இறுதியில் இராமனும் இலக்குவனும் அவளது ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். சபரி அவர்களை அன்போடு வரவேற்றாள். அவள் கனிகளைக் கொடுத்தபோது இராமன் அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டான் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. அவளது நீண்ட காத்திருப்பு ஒரு நொடியில் நிறைவடைந்தது.

சபரியின் நினைவு இராமாயணத்தை வாசிப்பவர்களுக்கு எப்போதும் இனிமையான ஒரு காட்சி. இன்றும் தமிழ்நாட்டின் பல வீடுகளில் முதியோர் காத்திருக்கும் பிள்ளைகளை 'சபரி' போல் என்று அன்போடு கிண்டல் செய்வதுண்டு. காத்திருப்பதே ஒரு தவம் என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது; ஆனால் அந்தக் காத்திருப்பு இறைவனின் அருளால் ஒரு நாள் நிறைவு பெறுகிறது என்பதே நம்பிக்கை.

சபரியின் கனிகளைச் சாப்பிட்டபோது இராமன் பசி ஆறியது போன்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்தான் என்பர். அன்போடு தரப்படும் எளிய பொருளுக்கே இறைவன் இவ்வளவு மதிப்பளிக்கிறான் என்பது பக்தர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் செய்தி.

இந்தக் கதை குறளின் தலைவியை நினைவூட்டுகிறது: இமைக்கவும் அஞ்சும் அளவுக்கு ஒருவரை எதிர்பார்ப்பது; காத்திருப்பே அன்பின் வடிவமாவது. சபரியின் நம்பிக்கை உலகின் பார்வையால் சிறியதாகத் தோன்றினாலும், இறைவனின் பார்வையில் மிகப் பெரியது.

Shabari's Waiting

In the Aranya Kanda of the Ramayana comes the story of Shabari, an aged woman of austerity. She lived serving in the hermitage of the sage Matanga. Near the end of his life Matanga told her, "One day Rama will come to this hermitage; welcome him and honour him." Trusting that word, Shabari waited for Rama's arrival for years.

Every morning she rose and swept the path of the hermitage and gathered forest fruits. The tales say that, intending to give Rama only sweet fruit, she tasted each one and kept only the sweet. Others in the hermitage may have wondered how a prince would ever come to a forest ashram. But Shabari did not lose faith even for the time of a blink.

Each day of waiting was an expectation that Rama might arrive at the door. She did not want to take her eyes off the path. She was possessed by the fear that in a blink of an eye he might come and go.

At last Rama and Lakshmana reached her hermitage. Shabari welcomed them with love. When she offered the fruits, the Ramayana says, Rama accepted them lovingly. Her long waiting was fulfilled in a moment.

This story recalls the heroine of the verse: waiting for someone so intensely that one fears to blink, and waiting itself becoming the form of love. Shabari's faith, small in the world's eyes, is very great in God's.