Kural 1123 · கருமணியிற் பாவாய்நீ போதாயாம் வீழும்

கண்ணப்பரின் கண்கள்

பெரிய புராணம் கூறும் கண்ணப்ப நாயனார் வரலாறு இது. காளத்தி மலைக்கு அருகே வாழ்ந்த வேடர் தலைவன் நாகனின் மகன் திண்ணன் காட்டில் வேட்டையாடும்போது சிவலிங்கத்தைக் கண்டான். அவனுக்கு எந்த வழிபாட்டு முறையும் தெரியாது. ஆனால் அந்த இறைவனைக் கண்டதும் அவன் உள்ளம் உருகியது. அவன் தான் வேட்டையாடிய இறைச்சியை, வாயில் நீர் கொண்டுவந்து அபிஷேகம் செய்து, செருப்புக் காலால் அங்கிருந்த பூவை அகற்றிப் படைத்தான் என்று காவியம் கூறுகிறது.

அந்தணர் சிவகோசரியார் அங்கு தினமும் முறைப்படி வழிபடுபவர். திண்ணனின் செயல்கள் அவருக்கு அநாசாரமாகத் தோன்றி வருந்தினார். ஆனால் இறைவன் அவர் கனவில் தோன்றி, "அவன் அன்புக்கு நான் இரங்குகிறேன்" என்று உணர்த்தினான். ஒரு நாள் சிவகோசரியார் ஒளிந்து நின்று பார்த்தபோது, இறைவனின் வலக்கண்ணிலிருந்து இரத்தம் வழிவதைக் கண்டார். திண்ணன் மருந்து தடவியும் இரத்தம் நிற்கவில்லை.

அப்போது திண்ணன் தன் அம்பால் தன் கண்ணைப் பிடுங்கி இறைவனின் கண் இருந்த இடத்தில் பொருத்தினான். இரத்தம் நின்றது. ஆனால் இறைவனின் இடக்கண்ணிலும் இரத்தம் வழிந்தது. அவன் தயங்காமல் தன் மற்றொரு கண்ணையும் பிடுங்கத் தயாரானான். தான் குருடாகிவிட்டால் கண்ணை எங்கே வைப்பது என்று தெரியாது என்பதால், தன் செருப்புக் காலை இறைவனின் கண் இருந்த இடத்தில் வைத்து அடையாளம் செய்துகொண்டான். அம்பைக் கண்ணருகே கொண்டு சென்றபோது, இறைவன், "கண்ணப்பா, நில்" என்று தடுத்தான்.

இந்த வரலாற்றில் குறளின் காதல் மொழி இறைவன் மீதான அன்பின் மொழியாக ஒலிக்கிறது. கண்ணுக்குள் வைத்திருப்பவருக்காக கண்ணையே தருவது அன்பின் உச்சம். இறைவனுக்காக இடத்தை விட்டுக்கொடுப்பது என்பதைக் கண்ணப்பர் தம் உடலின் உறுப்பையே அளித்து நிரூபித்தார்.

கண்ணப்பரின் கதையைத் திருக்காளத்தி கோயிலில் இன்றும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் நினைவுகூர்கின்றனர். அவருக்குத் தனிச் சந்நிதி உண்டு. அங்கு வரும் பக்தர்கள், அறிவும் ஆசாரமும் இல்லாத ஒரு வேடனின் எளிய அன்பைக் கண்டு மனம் உருகி நிற்பர். இறைவன் எதைப் பார்க்கிறான் என்பதை அந்தச் சந்நிதி அமைதியாக உணர்த்துகிறது.

இந்தக் கதையை நாம் சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்வோடு பொருத்தும்போது, அன்புக்குரியவருக்கு இடம் தருவது என்பது ஆடம்பரச் செயல் இல்லை; தன்னலத்தை மெல்ல விட்டுக்கொடுப்பதே என்பது புரிகிறது. கண்ணப்பர் உதாரணம் பக்தியின் எல்லையைக் காட்டுகிறது; நாம் அன்றாட வாழ்வில் ஒரு சிறிய இடத்தையாவது அன்பிற்காக விட்டுக்கொடுக்கலாம்.

The Eyes of Kannappa

This is the account of Kannappa Nayanar told in the Periya Puranam. Thinnan, son of Nagan, chief of the hunters who lived near the hill of Kalahasti, came upon a Shiva lingam while hunting in the forest. He knew no rituals, but when he saw the Lord his heart melted. The epic says that he brought water in his mouth to bathe the lingam, removed the flowers there with his foot, and offered the meat he had hunted.

The Brahmin Sivagocharyar, who worshipped there daily according to the rules, was distressed by what seemed to him improper acts. But the Lord appeared in his dream and told him, "I am moved by his love." One day Sivagocharyar hid and watched, and saw blood flowing from the right eye of the Lord. Thinnan applied herbs, but the bleeding would not stop.

Then Thinnan plucked out his own eye with an arrow and fixed it where the Lord's eye had been. The bleeding stopped. But blood flowed from the left eye of the Lord too. Without hesitation he prepared to pluck out his other eye. Knowing that if he became blind he would not know where to set it, he placed his sandalled foot on the Lord's eye to mark the spot. As he brought the arrow to his eye, the Lord stopped him, saying, "Kannappa, stop."

In this account the lover's language of the verse sounds as the language of love for God. To give one's very eye for the one held in the eye is love at its highest. Kannappar proved by giving a limb of his own body what it means to give place to the Lord.

Set beside ordinary life, the story shows that making room for the beloved is no grand gesture but a slow giving up of self-interest.