Kural 1127 · கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்

இமையைப் பழித்த கோபியர்

பாகவத புராணம் கண்ணனின் இளமைக் காலத்தை விரிவாகக் கூறுகிறது. பிருந்தாவனத்தில் கண்ணன் ஆநிரைகளை மேய்க்கக் காட்டுக்குச் செல்லும்போது கோபியர் வீட்டில் இருந்து அவனை நினைத்து ஏங்குவர். அவனுடைய புல்லாங்குழல் ஒலி கேட்கும்போது அவர்கள் வேலைகளை விட்டு ஓடிவருவர். மாலையில் அவன் திரும்பும்போது தெருவெங்கும் தூசு மேகமாகக் கிளம்பும். அந்த நேரத்தில் அவன் முகத்தைக் காண வாயிலில் பெண்கள் கூடி நிற்பர்.

பாகவதத்தின் கோபி கீதத்தில் கோபியர் கண்ணனிடம் பாடிய ஒரு கருத்து புகழ்பெற்றது: நீ பகலில் காட்டுக்குச் சென்றால் ஒரு கணமும் எங்களுக்கு யுகம் போல நீள்கிறது; மாலையில் உன் அழகிய முகத்தைக் காணும்போது, இமை மூடும் அந்த ஒரு நொடிக்கும் உன்னைக் காண முடியாதே என்று இமையைப் படைத்தவனையே மூடன் என்கிறோம். கோபியரின் அன்பு பாசமும் பக்தியும் கலந்த அரிய நிலை என்று மரபு போற்றுகிறது.

அவர்களின் தினசரி வாழ்வில் வழக்கமான அலங்காரங்கள் மெல்ல மறைந்தன. கண்ணுக்கு மை எழுதுவதும், கூந்தலில் மலர் சூடுவதும் அவர்களுக்கு முக்கியமல்லாமல் போயின. கண்ணனின் முகத்தைக் காணும் வாய்ப்பு எந்த நொடியிலும் தவறிவிடக்கூடாது என்ற நினைவே அவர்களை ஆட்கொண்டது. இந்த அன்பின் முன் அவர்கள் அணிந்த அணிகள் எல்லாம் மங்கின.

ஒரு நாள் யசோதை கோபியரை நோக்கி, "நீங்கள் ஏன் எப்போதும் வாசலில் நிற்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள். அவர்கள் வெட்கத்துடன் சிரித்தார்கள். கண்ணன் வரும் வழியை எப்போதும் கண்கொட்டாமல் பார்த்திருப்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

கோபியரின் இந்த அன்பு பிற்காலத்தில் பக்தி இலக்கியத்தின் ஒரு உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டாக ஆனது. ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் தமிழில் இறைவனைத் தலைவனாகவும் தம்மைத் தலைவியாகவும் உருவகித்துப் பாடிய மரபில் இது முக்கிய இடம் பெறுகிறது. அந்த மரபின் ஒலிநயம் குறளின் தலைவி குரலிலும் கேட்கிறது என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

கோபியரின் சொற்கள் இன்றும் பஜனை மண்டலிகளில் பாடப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு முறை பாடும்போதும் பாடுவோர் இமையின் ஒரு கணத்தை எவ்வளவு மதிக்க முடியும் என்று நினைத்து வியப்பர்.

இந்தக் காட்சி குறளின் தலைவியை நினைவூட்டுகிறது. மை எழுத மறுக்கும் அவளும், இமையைப் பழிக்கும் கோபியரும் ஒரே மனநிலையைப் பகிர்கின்றனர்: காணும் நொடிகளை இழக்க விரும்பாத அன்பு. அன்பு எப்போதும் இருப்பதன் மதிப்பை உணர்ந்தவர்களாகவே இருக்கும்.

The Gopis Who Blamed the Eyelid

The Bhagavata Purana describes Krishna's youth at length. When Krishna went to the forest to graze the cattle at Vrindavan, the gopis waited at home yearning for him. When they heard his flute they left their work and ran out. When he came back in the evening, dust rose like a cloud along the streets. At that hour the women gathered at their doors to see his face.

A famous verse in the Gopi Gita of the Bhagavata is what the gopis sang to Krishna: "When you go to the forest by day, even a moment stretches for us like an age. In the evening, when we see your beautiful face, we count even the closing of an eyelid, and we think the creator who made eyelids foolish, because for that one instant we cannot see you." Tradition honours the gopis' love as a rare state in which affection and devotion join.

In their daily life the usual adornments slowly faded. Painting kohl on the eyes or putting flowers in the hair no longer mattered. The thought that the chance to see Krishna's face must not be lost in any instant took hold of them. Before such love, all their ornaments grew dim.

One day Yashoda asked the gopis, "Why are you always standing at the door?" They laughed shyly. To watch the road by which Krishna would come without blinking was a joy to them.

This scene brings to mind the heroine of the verse. She who refuses kohl and the gopis who blame the eyelid share one state of mind: love that will not lose the moments of seeing. Love is always aware of the worth of presence.