Kural 1128 · நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்

பொங்கல் காலை

தை முதல் நாள் அதிகாலை. தஞ்சை அருகிலுள்ள கிராமத்தில் மீனாட்சி தன் முற்றத்தில் கோலமிட்டு, புதுப்பானையில் பொங்கலிட ஏற்பாடு செய்தாள். அடுப்பில் செங்கல் வைத்து, மஞ்சள் கொத்து கட்டிய பானையை வைத்து, பால் பொங்கி வழிந்தபோது 'பொங்கலோ பொங்கல்' என்று குரல் எழுப்பினாள். அவளுடைய கணவன் முருகன் இரண்டு மாதங்களாகக் கடல் தாண்டிய ஊரில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். இந்தப் பொங்கலுக்கு வர முடியவில்லை.

மீனாட்சியின் மாமியார், "மகனுக்காகப் பொங்கல் எடுத்து வைத்துவிட்டு நீயும் சாப்பிடு" என்றாள். அவள் முதல் கரண்டி பொங்கலைச் சூடாக வாயில் வைக்கப்போனாள். அந்த நொடியில் ஏதோ நினைத்து நிறுத்திக்கொண்டாள். "அம்மா, சூடு ஆறட்டும்" என்றாள். மாமியார் சிரித்தாள். "ஏன்டி, இவ்வளவு நேரம் அடுப்பருகே நிற்கும்போது சூடு தெரியவில்லையா?" என்றாள். மீனாட்சி வெட்கப்பட்டாள்.

அவள் மனத்தில் அந்தக் காலையில் முருகனின் நினைவு நிறைந்திருந்தது. வழக்கமாக அவன் பொங்கலைச் சூடாகச் சாப்பிடுவான்; நாக்குச் சுட்டுவிடும் என்றாலும் பாதியில் நிறுத்த மாட்டான். அவள் அவனுக்கு எப்போதும் சொல்வாள்: "மெல்லச் சாப்பிடுங்கள்". இன்று அவன் அருகில் இல்லை. அந்தக் கட்டளையைத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்.

மாமியார் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு கண்கலங்கினாள். "அவன் நல்லா இருப்பான் மா; தொலைபேசியில் பேசுவோம்" என்றாள். மாலையில் முருகன் தொலைபேசியில் அழைத்தபோது, மீனாட்சி, "நீங்கள் சூடாகச் சாப்பிடாதீர்கள்; எனக்கு ஏதோ பயமாக இருக்கிறது" என்றாள். முருகன் சிரித்தபடி, "நீ மட்டும் ஆறவைத்துச் சாப்பிட்டாயாமே" என்றான். மீனாட்சியின் கண்கள் ஈரமாயின.

மறுநாள் மீனாட்சி தன் தோழி கமலாவிடம் இதைச் சொல்லிச் சிரித்தாள். கமலா, "இது ஒன்றும் வேடிக்கை இல்லை; என் அம்மா அப்பா வெளியூரில் இருந்தபோது நானும் இப்படித்தான் இருந்தேன்" என்றாள். இருவரும் தம் தம் உறவினர்களுக்காகச் செய்த சிறு சிறு செயல்களை நினைவுகூர்ந்தனர். அன்பு பெரிய வார்த்தைகளில் இல்லை; இத்தகைய சிறிய அக்கறைகளில்தான் இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

அன்றிரவு மீனாட்சி கோலத்தின் நடுவே ஒரு சிறு விளக்கை ஏற்றிவைத்து, அது அணையாமல் காப்பாள் என்று தன் மனத்துக்குள் உறுதி செய்துகொண்டாள்.

அன்று இரவு அவள் பொங்கலின் ஒரு பகுதியை எடுத்துக் கோயிலுக்குக் கொண்டுசென்று படைத்தாள். "என் கணவர் எங்கிருந்தாலும் நலமுடன் இருக்கட்டும்" என்று வேண்டினாள். சிறிய செயல்களில் அவள் காட்டிய அக்கறைதான் தூரத்தையும் குறைத்தது.

Pongal Morning

It was the first day of Thai, before dawn. In a village near Thanjavur, Meenakshi drew kolam in her courtyard and arranged to cook pongal in a new pot. She set bricks for the hearth, placed the pot tied with a bunch of turmeric, and when the milk boiled over she called out, "Pongalo Pongal!" Her husband Murugan had been working for two months in a town across the sea. He could not come for this Pongal.

Her mother-in-law said, "Set aside pongal for your husband, and eat yourself." Meenakshi raised the first spoonful of hot pongal to her mouth. At that moment she thought of something and stopped. "Amma, let the heat cool," she said. Her mother-in-law laughed. "Girl, you have been standing by the hearth so long; didn't you feel the heat?" Meenakshi blushed.

On that morning her mind was full of Murugan. He usually ate pongal hot, and though it burned his tongue, he never stopped midway. She was always telling him, "Eat slowly." Today he was not near. She said that command to herself.

Her mother-in-law understood and her eyes filled. "He will be well, child; we will speak on the phone." In the evening, when Murugan called, Meenakshi said, "Don't eat hot food; I feel somehow afraid." Murugan laughed and said, "I hear you also waited for yours to cool." Meenakshi's eyes grew moist.

That night she took a portion of the pongal to the temple and offered it. "Wherever my husband is, may he be well," she prayed. It was the care she showed in small acts that shortened the distance.