Kural 7 · தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்

Kural 7 · The Praise of God · கடவுள் வாழ்த்து

தனக்குவமை இல்லாதான் தாள்சேர்ந்தார்க் கல்லால்மனக்கவலை மாற்றல் அரிது.

Thanakkuvamai Illaadhaan Thaalserndhaark Kallaal / Manakkavalai Maatral Aridhu

They alone escape from sorrow who take refuge in the feet of Him who hath no equal.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தனக்கு ஒப்பாக யாரும் இல்லாதவனுடைய திருவடிகளைச் சேர்ந்தவர்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் தம் மனக்கவலையைப் போக்குவது அரிது.

Meaning

Except for those who reach the feet of the One who has no equal, it is hard to rid the mind of its worries.

சொற்பொருள் Word by word

தனக்கு உவமை: a comparison for itself, an equal
இல்லாதான்: the one who has none
தாள்: feet
சேர்ந்தார்க்கு அல்லால்: except for those who have reached
மனக்கவலை: worry of the mind, anxiety
மாற்றல்: to remove, to change
அரிது: difficult, rare

விளக்கம்

நம் மனக்கவலைகளில் மிகப் பெரும்பாலானவை ஒப்பிடுதலிலிருந்து பிறக்கின்றன. பக்கத்து வீட்டுக்காரர் புதிய வண்டி வாங்கினால் நம் பழைய வண்டி குறையாகத் தெரிகிறது; உடன் படித்தவர் உயர்ந்த பதவியை எட்டினால் நம் இடம் சிறியதாகத் தோன்றுகிறது. ஒப்பிடும் மனம் எப்போதும் தனக்கு மேலே இருப்பவரைப் பார்த்துக் கவலைப்படுகிறது. 'தனக்கு உவமை இல்லாதான்' என்னும் தொடர் இந்த வலையை உடைக்கிறது. ஒப்பே இல்லாதவனை நினைக்கத் தொடங்கினால், 'இவரைவிட நான் குறைவு, அவரைவிட நான் அதிகம்' என்ற அளவீடுகளே பொருளிழக்கின்றன.

'அல்லால்' என்ற சொல் இங்கே 'அவர்களைத் தவிர' என்று பிரித்துக் காட்டுகிறது. ஆனால் 'அரிது' என்பது 'இயலாது' என்பதல்ல; 'கடினம்' என்பதே. நண்பர்களின் ஆறுதல், மருத்துவரின் சிகிச்சை, ஓய்வு எல்லாம் கவலையைக் குறைக்கும். ஆயினும் கவலையின் வேர், நம்மை ஒருவருக்கொருவர் அளக்கும் பழக்கம் என்றால், அதை முழுமையாக அகற்றுவது அப்பழக்கத்திலிருந்து விடுபடுவதில்தான் இருக்கிறது என்பது வள்ளுவர் காட்டும் நுட்பம். ஒப்பற்ற பேரறிவில் மனம் நிலைக்கும்போது, நம் சிறிய வெற்றி தோல்விகள் அதன் முன் சிறியவையாகத் தெரிகின்றன.

இன்றைய வாழ்க்கையில் இது மிகவும் பொருந்தும். சமூக வலைத்தளங்களில் பிறருடைய பளபளப்பான வாழ்க்கைத் துளிகளைப் பார்த்துப் பார்த்து நம் வாழ்வு குறைவானது என்று நாமே முடிவு செய்கிறோம். தேர்வுகளில் வரிசை எண்ணும், பணியில் மதிப்பீடும் நம்மை அளக்கும் கருவிகளாகின்றன. அத்தகைய நேரங்களில் ஒப்பிடுதலை நிறுத்தி, ஒப்பற்ற ஒன்றின்முன் அமைதியாக அமர்வது கவலைக்கு வலிமையான மருந்து. நம்மிடமுள்ள ஒவ்வொரு பண்பும் வெவ்வேறு மனிதரிடம் வெவ்வேறு அளவில் இருப்பதால், அளவிடத் தொடங்கினால் அதற்கு முடிவே இல்லை. ஆனால் ஒப்பற்றதன் முன் எல்லோரும் ஒரே வரிசையில் நிற்கிறோம் என்ற உணர்வு வந்ததும், மனம் தன் மேலிருந்த சுமையை இறக்கிவைக்கிறது. இந்த இறக்கமே கவலை நீங்குதலின் தொடக்கம்.

Explanation

A great part of our mental worry is born from comparison. If the neighbour buys a new car, our old one suddenly looks poor. If a classmate rises to a higher post, our own position seems small. A comparing mind is always glancing at those above it, and it frets. The phrase 'thanakku uvamai illaadhaan', the One who has no match, breaks that net. Once we begin to dwell on what has no equal, the measures of 'I am less than that one, more than this one' lose their meaning.

The word 'allaal' separates 'except for those who...'. But 'aridhu' does not mean 'impossible'; it means 'hard'. Friends who console, a doctor who treats, rest and sleep, all of these reduce worry. Yet if the root of worry is the habit of measuring ourselves against others, the thorough cure lies in being freed from that habit. That is the subtlety Valluvar points to. When the mind rests in what is beyond comparison, our little wins and losses look small beside it.

This is strikingly current. On social media we look at the polished fragments of other lives and conclude that ours is lacking. Ranks in examinations and appraisals at work become instruments for measuring our worth. At such moments, to stop comparing and sit quietly before something that has no equal is a powerful remedy. A clear sky at dawn, a mountain, a silent ocean: any of them can reset our scale. The verse invites us to carry that stillness inside, so that our peace no longer depends on how we look next to someone else.

கதை

துருவன் கண்ட துணை

பாகவத புராணத்திலிருந்து.

உத்தானபாதன் என்னும் அரசனுக்கு இரு மனைவியர் இருந்தனர். மூத்தவளான சுநீதிக்கு மகன் துருவன்; இளையவளான சுருசிக்கு மகன் உத்தமன். ஒரு நாள் ஐந்து வயதுச் சிறுவனான துருவன், தன் தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த உத்தமனைப் பார்த்துத் தானும் அங்கு ஏற ஆசைப்பட்டான். அதைக் கண்ட சுருசி, 'உனக்கு அரசனின் மடியில் இடம் வேண்டுமென்றால் நீ என் வயிற்றில் பிறந்திருக்க வேண்டும். போய் இறைவனை வேண்டு' என்று கடுமையாகப் பேசினாள். தந்தையும் அதற்கு எதுவும் சொல்லவில்லை.

அழுதபடி துருவன் தன் தாய் சுநீதியிடம் ஓடினான். அவள் தன் கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு மகனுக்கு ஆறுதல் கூறினாள்: 'குழந்தாய், யாரையும் நொந்துகொள்ளாதே. மனிதர்கள் தரும் இடம் நிலையானது அன்று. எல்லோருக்கும் புகலிடமான திருமாலின் திருவடிகளையே அடைக்கலமாகக் கொள்.' சிறுவன் அந்த வார்த்தையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். வழியில் நாரத முனிவர் அவனைச் சந்தித்து, அவன் சிறுவன் என்பதால் தடுக்க முயன்றார்; ஆனால் அவன் உறுதியைக் கண்டு, அவனுக்கு யமுனைக் கரையில் உள்ள மதுவனத்துக்குச் செல்லும் வழியையும் வழிபடும் மந்திரத்தையும் உபதேசித்தார்.

அங்கே துருவன் மதுவனத்தில் உணவையும் தூக்கத்தையும் குறைத்து, மூச்சை அடக்கி, ஆறு மாதங்கள் தவம் செய்தான். இறுதியில் திருமால் அவன் முன் தோன்றினார். பேசத் தெரியாமல் நின்ற சிறுவனின் கன்னத்தைத் தம் சங்கினால் தொட்டார்; உடனே அவனுக்கு இறைவனைப் போற்றும் துதிகள் தாமாகவே வாயிலிருந்து பிறந்தன. அவனுடைய நெடுநாள் வருத்தமெல்லாம் அந்த ஒரு நொடியில் மறைந்தது. அரசுரிமையை விரும்பிச் சென்ற துருவன், இறைவனைக் கண்டதும், இனி வேறு எதுவும் வேண்டாம் என்னும் நிறைவோடு நின்றான்; ஒப்பற்ற மாணிக்கத்தைக் கண்டவன் சிறு கண்ணாடித் துண்டுகளை நாடமாட்டான் என்று இந்நிகழ்ச்சி பொதுவாக விளக்கப்படுகிறது. பின்பு நீண்ட காலம் நல்லாட்சி செய்து, அழியாத துருவ நட்சத்திரமாக விளங்கும் நிலையைப் பெற்றான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

தனக்கு நிகர் இல்லாதவனின் திருவடியை அடைந்தவர்க்கன்றி மனக்கவலை தீராது என்று குறள் கூறுவது துருவனின் அனுபவத்துக்கு முற்றிலும் பொருந்துகிறது. மனிதர்கள் கொடுக்கும் இடம் அவனுக்கு வருத்தத்தையே தந்தது; இறைவன் கொடுத்த இடமோ வானத்தில் என்றும் அசையாமல் நிற்கும் நிலையைத் தந்தது. தாயின் சொல்லைப் பற்றிக்கொண்ட சிறுவனின் நம்பிக்கையே அவனுடைய மனக்கவலையைத் தீர்த்தது.

A story

Dhruva Finds His Refuge

From the Bhagavata Purana.

King Uttanapada had two queens. The elder, Suniti, had a son, Dhruva; the younger, Suruchi, had a son, Uttama. One day the five-year-old Dhruva saw Uttama sitting on his father's lap and wished to climb up there himself. Seeing this, Suruchi spoke harshly: "If you want a place on the king's lap, you should have been born from my womb. Go and pray to the Lord." The father said nothing in reply.

Weeping, Dhruva ran to his mother Suniti. Holding back her own tears she comforted him: "Child, blame no one. A place given by people is never lasting. Take refuge only at the feet of Vishnu, the refuge of all." The boy held fast to these words and set off into the forest. On the way the sage Narada met him and tried to turn him back because he was so young, but seeing his resolve, taught him the way to Madhuvana on the Yamuna bank and the mantra for worship.

At Madhuvana Dhruva reduced his food and sleep, controlled his breath and performed penance for six months. At last Vishnu appeared before him. The boy stood unable to speak, and the Lord touched his cheek with his conch; at once hymns of praise flowed from Dhruva's lips. He had come seeking a kingdom, but on seeing the Lord he stood content and wanted nothing more, like one who has found a priceless gem and no longer cares for bits of glass. Later he ruled well for a long time and, the Purana says, received the eternal place of the Pole Star, the star that does not move.

The kural says that mental sorrow cannot be cured except by reaching the feet of the One without an equal. That fits Dhruva's experience exactly.

சிந்தனைக்கு

யாருடைய வாழ்க்கையை நீங்கள் அடிக்கடி உங்கள் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடுகிறீர்கள்? அளவிடுவதை நிறுத்தினால் எதைக் கவனிப்பீர்கள்?

To reflect on

Whose life do you most often hold up against your own, and what would you notice if you stopped measuring?