Kural 42 · துறந்தார்க்கும் துவ்வாதவர்க்கும் இறந்தார்க்கும்

Kural 42 · Domestic Life · இல்வாழ்க்கை

துறந்தார்க்கும் துவ்வாதவர்க்கும் இறந்தார்க்கும்இல்வாழ்வான் என்பான் துணை.

Thurandhaarkkum Thuvvaa Dhavarkkum Irandhaarkkum / Ilvaazhvaan Enpaan Thunai

The householder is the friend of the orphan and the pauper and the helpless dead.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

துறவியர்க்கும், உண்ண வழியற்ற ஏழையர்க்கும், இறந்துபோன முன்னோர்க்கும் இல்வாழ்வான் துணையாக நிற்கிறான்.

Meaning

The householder is the support of the renounced, of the destitute who have nothing to eat, and of the departed.

சொற்பொருள் Word by word

துறந்தார்க்கும்: for the renounced
துவ்வாதவர்க்கும்: for those who have nothing to eat, the destitute
இறந்தார்க்கும்: for the departed (ancestors or those who died)
இல்வாழ்வான் என்பான்: the one called householder
துணை: support

விளக்கம்

முந்தைய குறள் 'மூவர்க்கும்' என்று பொதுவாகச் சொன்னது. இந்தக் குறள் அந்த மூவரை வகுத்துச் சொல்கிறது: துறந்தார், துவ்வாதவர், இறந்தார். ஒவ்வொருவருக்கும் இல்லறத்தான் எவ்வாறு துணையாகிறான் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தால் இல்லறத்தின் பரப்பு தெளிவாகும். துறவிகள் உணவுக்கும் இருப்பிடத்துக்கும் இல்லறத்தாரையே நாடுகின்றனர். வறியவர் வாழ்வுக்கு உதவி கேட்கின்றனர். மறைந்தவர் நினைவுக்காகவும் நற்கதிக்காகவும் இல்லறத்தார் செய்யும் கடமையை எதிர்நோக்குகின்றனர்.

'துவ்வாதவர்' என்ற சொல்லுக்கு துய்க்க முடியாதவர், அதாவது உண்ணவும் உடுக்கவும் வழியற்ற ஏழையர் என்று பொருள். வள்ளுவர் ஏழ்மையை இழிவாகக் குறிக்கவில்லை; துய்க்க முடியாத நிலை என்றே மென்மையாகச் சொல்கிறார். அவர்களுக்கு உதவுவது இல்லறத்தாரின் கடமை; அதைக் கடமை என்று சொல்வதால் அது அருளாக மட்டுமல்ல, உரிமையாகவும் ஆகிறது.

'இறந்தார்க்கும்' என்பது இந்தக் குறளின் ஆழமான பகுதி. இறந்தவர்களுக்கு என்ன துணை தர முடியும்? மரபு இதற்கு இரு விடை தருகிறது. ஒன்று, முன்னோர்களுக்குச் செய்யும் தர்ப்பணம், சிரார்த்தம் போன்ற கடமைகள். இன்னொன்று, அவர்கள் பெயரால் செய்யப்படும் அன்னதானமும் நற்செயல்களும். அவர்கள் விட்டுச் சென்ற நல்ல பெயரைக் காப்பதும் அந்தத் துணையின் ஒரு பகுதியே.

இங்கே 'துணை' என்பது ஒருவழித் தொடர்பு அல்ல. இல்லறத்தான் துணையாக நிற்பதன் மூலம் தன் உள்ளத்தையும் உயர்த்திக்கொள்கிறான். ஏழைக்கு உதவும்போது அருள் வளர்கிறது. துறவியைப் பேணும்போது ஞானத்தின் மீது மதிப்பு வளர்கிறது. முன்னோரை நினைக்கும்போது நன்றியும் நினைவும் வளர்கின்றன.

இதனை அந்தக் காலத்து சமுதாய அமைப்பாகவும் காணலாம். அரசு, வங்கி, காப்பீடு போன்ற நிறுவனங்கள் இல்லாத காலத்தில், ஊருக்குள் ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரு சிறிய சமூக நல நிறுவனமாக இருந்தது. யாரும் பசியோடு இருக்கக்கூடாது என்ற எண்ணம் வீட்டுக்கு வீடு இருந்தது.

இன்றும் இந்தக் குறள் நமக்குப் பாடம் தருகிறது. நம் வீட்டிலிருந்து எவ்வளவு உணவு, உடை, நேரம் பிறருக்குச் செல்கிறது என்று பார்க்கலாம். அருகில் இருக்கும் முதியோர், ஏழை, துணையற்றோர் நம் மனத்துக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்பதும் அதன் அளவுகோல்.

Explanation

The previous verse said 'the three' in general. This one spells them out: the renounced, the destitute and the departed. If we consider how a householder becomes a support to each, the reach of household life becomes clear. Renunciants turn to householders for food and shelter. The poor ask for help to live. The departed look for the duties householders perform for their memory and well-being.

'Thuvvaadhavar' means those who cannot enjoy, that is, the poor who have no means to eat or clothe themselves. Valluvar does not describe poverty with contempt; he gently calls it a state of not being able to enjoy. Helping them is the duty of the householder, and by calling it duty he makes it not only grace but also right.

'Irandhaarkkum' is the deepest part of the verse. What support can be given to the dead? Tradition gives two answers. One is the duties done for ancestors, such as tarpana and shraddha. The other is the food given and good deeds done in their name. Keeping the good name they left behind is also part of this support.

Here 'thunai' is not one-way. By being a support the householder raises his own heart. Helping the poor grows compassion. Looking after a renunciant grows respect for wisdom. Remembering ancestors grows gratitude and memory.

This can also be seen as the social arrangement of the age. When there were no state, bank or insurance institutions, every household in a village was a small welfare institution. Every home had the thought that no one should go hungry.

கதை

ஒரு படி மாவில் ஒரு முங்கூஸ்

மகாபாரதத்தின் அஸ்வமேத பர்வத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரன் அஸ்வமேத வேள்வி செய்தான். ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு உணவு, பொன், பசுக்கள் எனப் பெரும் தானம் வழங்கப்பட்டது. அவ்வேளையில் ஒரு முங்கூஸ் அங்கே வந்தது. அதன் உடலின் ஒரு பாதி பொன்னிறமாக மின்னியது. அது வேள்விக் கூடத்தைச் சுற்றி வந்து அங்கு கிடந்த தரையில் புரண்டது.

பிறகு அது சிரித்தது. "இந்த வேள்வி உயர்ந்தது என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். ஆனால் இது குருக்ஷேத்திரத்தில் ஓர் ஏழை அந்தணன் கொடுத்த ஒரு படி மாவுக்கு நிகராகாது" என்றது. எல்லோரும் திகைத்தனர். அது தன் கதையைச் சொன்னது.

"குருக்ஷேத்திரத்தில் உஞ்சவிருத்தி செய்து வாழ்ந்த ஒரு அந்தணக் குடும்பம் இருந்தது; கணவன், மனைவி, மகன், மருமகள் என்று நால்வர். வயலில் சிந்திய தானியங்களைப் பொறுக்கி வாழ்ந்தனர். ஒருமுறை பஞ்சம் வந்தது. பல நாள் பட்டினிக்குப் பிறகு அவர்களுக்குச் சிறிது மாவு கிடைத்தது. அதை நான்கு பங்காக்கிச் சமைத்து உண்ணத் தயாரானபோது, ஒரு விருந்தினர் வாசலில் வந்தார்."

"தலைவன் தன் பங்கு உணவை விருந்தினருக்கு அளித்தான். அவர் உண்டும் பசி தீரவில்லை. அவன் மனைவி தன் பங்கையும் தந்தாள்; மகன் தன் பங்கையும் தந்தான்; மருமகள் தன் பங்கையும் தந்தாள். நால்வரும் பட்டினியோடு இருந்தும் மகிழ்ந்தனர். விருந்தினர் திருப்தியடைந்தபோது அவர் தர்மதேவனாக வெளிப்பட்டு அவர்கள் அனைவரையும் சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார்."

"அவர்கள் சென்ற பின் மாவுத்துகள்கள் தரையில் சிதறிக் கிடந்தன. நான் அங்கே புரண்டபோது என் உடலின் ஒரு பாதி பொன்னிறமாயிற்று. மறுபாதியும் பொன்னாக மாற வேண்டும் என்று நான் ஒவ்வொரு வேள்வியாகச் சென்று பார்க்கிறேன். ஆனால் இந்த அஸ்வமேதத்தில் புரண்டும் அது மாறவில்லை" என்றது.

யுதிஷ்டிரனும் மற்றவர்களும் தலை குனிந்தனர். கொடையின் அளவு பொருளில் இல்லை, கொடுக்கும் மனத்தில் இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். இந்தக் கதை மகாபாரதத்தில் உஞ்சவிருத்தி அந்தணனின் கொடையாகப் புகழ்பெற்றுள்ளது.

வள்ளுவர் கூறும் இல்லறத்தான் துணையாவது பெரிய செல்வத்தால் அல்ல; இருப்பதைப் பகிரும் உள்ளத்தால் என்பதையே இந்த முங்கூஸ் நமக்குச் சொல்கிறது. ஒரு படி மாவு கூடப் பெரிய வேள்வியை வென்றுவிடும் என்பதே அதன் நீதி.

A story

The Mongoose and a Measure of Flour

From the Ashvamedhika Parva of the Mahabharata. After the war of Kurukshetra, Yudhishthira performed the Ashvamedha sacrifice. Food, gold and cows were given in great gifts to thousands. At that time a mongoose came there, half its body shining golden. It went around the sacrificial hall and rolled on the ground.

Then it laughed. "You say this sacrifice is great. But it does not equal a measure of flour given by a poor brahmin in Kurukshetra," it said. Everyone was startled. It told its story.

"In Kurukshetra lived a brahmin family that survived by gleaning grain: husband, wife, son and daughter-in-law, four in all. They lived on grain dropped in the fields. Once a famine came. After many days of hunger they obtained a little flour. They divided it in four, cooked it and were about to eat when a guest arrived at the door."

"The head of the family gave his share of food to the guest. The guest ate and was not satisfied. His wife gave her share; the son gave his; the daughter-in-law gave hers. All four remained hungry, yet they were glad. When the guest was satisfied he revealed himself as Dharma and took them all to heaven."

"After they left, grains of flour lay scattered on the ground. When I rolled there, one half of my body became golden. I go from sacrifice to sacrifice hoping the other half too will turn to gold. But rolling in this Ashvamedha did not change it," said the mongoose.

Yudhishthira and the others bowed their heads. They understood that a gift is measured by the heart of the giver.

The householder's role as a support, in Valluvar's verse, comes not from big wealth but from a heart that shares what it has. That is what the mongoose tells us. Its moral is that even a measure of flour can defeat a great sacrifice.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்கு உண்மையில் இழப்பு தரும் ஒன்றை, அதாவது இல்லாமலும் பரவாயில்லை என்ற ஒன்றை அல்லாமல், கடைசியாக எப்போது கொடுத்தீர்கள்?

To reflect on

When did you last give something that actually cost you, instead of something you would not miss?