Kural 1 · அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி – Tamilone · செம்மொழித் தமிழ் நூலகம்

Kural 1 · The Praise of God · கடவுள் வாழ்த்து

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதிபகவன் முதற்றே உலகு.

Akara Mudhala Ezhuththellaam Aadhi / Pakavan Mudhatre Ulaku

A is the starting-point of the world of sound: even so is the Great Original the starting-point of all that exists.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

எழுத்துகள் எல்லாவற்றுக்கும் அகரம் முதலாக இருப்பதுபோல, இந்த உலகத்துக்கு ஆதியாக விளங்கும் இறைவனே முதலாக இருக்கிறான்.

Meaning

Just as the letter A stands first among all letters, the Primal Lord stands first in the whole world.

சொற்பொருள் Word by word

அகரம்: the letter அ (a), the first Tamil vowel
முதல: as the first, the chief
எழுத்து எல்லாம்: all the letters
ஆதி: the origin, the beginning
பகவன்: the Lord, the revered one
முதற்றே: is the first (the -ஏ gives emphasis)
உலகு: the world

விளக்கம்

தமிழ் எழுத்துகளின் வரிசையைத் தொடங்குவது 'அ'. அது உயிரெழுத்துகளில் முதலாவது என்பது மட்டுமல்ல; மெய்யெழுத்துகளும் முழு ஒலியாகப் பிறக்க அகரத்தின் துணையை நாடுகின்றன. 'க்' என்பதைத் தனியாகச் சொல்லிப் பாருங்கள்; அது ஒரு சிறு தடையொலிதான். வாயைத் திறந்து அகரம் சேரும்போதுதான் 'க' என்னும் முழு ஒலி பிறக்கிறது. ஆகவே அகரம் வரிசையில் முதல் என்பதோடு, ஒலிகளுக்குள் கலந்திருக்கும் அடிப்படையுமாகும். வள்ளுவர் இந்த எளிய உண்மையை உவமையாக்குகிறார்.

'ஆதி பகவன்' என்னும் தொடர் 'ஆதி' என்னும் தொடக்கத்தையும், 'பகவன்' என்னும் போற்றுதற்குரிய தலைமையையும் இணைக்கிறது. எழுத்துகளுக்கு அகரம் போல, உலகம் முழுமைக்கும் ஒரு தொடக்கமும் அடிப்படையும் உண்டு என்பதே குறளின் கருத்து. அந்த அடிப்படையைக் கண்முன் காட்ட நம்மால் இயலாது; ஆனால் ஒலிகளுக்குள் மறைந்து நிற்கும் அகரம்போல, நிகழ்வுகள் எல்லாவற்றிலும் அதன் இயக்கம் உணரப்படுகிறது என்பது உவமையின் நயம். 'முதற்றே' என்பதிலுள்ள ஏகாரம் இந்த உண்மையை உறுதியாக வலியுறுத்துகிறது. இங்கே 'பகவன்' என்ற சொல்லுக்குப் பெயரைவிடப் பெருமையே முதன்மை; எனவே எந்த நம்பிக்கை உடையவரும் தம் வணக்கத்தை இதில் காண முடியும்.

இன்றைய வாழ்க்கையில் இதன் பொருள் என்ன? எந்தச் செயலையும் தொடங்கும் முன், நம்மைத் தாங்கும் அடிப்படைகளை நினைப்பது நன்றி உணர்வின் தொடக்கம். நாம் கற்கும் மொழியையும் உண்ணும் உணவையும் நடக்கும் நிலத்தையும் நாம் தனியாக உண்டாக்கவில்லை. 'என் முயற்சி' என்று சொல்வதற்கு முன் 'எனக்குக் கிடைத்தது' என்று நினைக்கும் பணிவே இந்தக் குறள் தரும் முதற்பாடம். குழந்தை முதன்முதலில் எழுதக் கற்கும் எழுத்தும் அகரமே; ஆகவே ஒவ்வொருவரின் கற்றலும் இந்த முதல் ஒலியோடுதான் தொடங்குகிறது. அந்த எளிமையையும் வள்ளுவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். அதனால்தான் அவர் தம் நூலை அகரத்தோடும் இறைவணக்கத்தோடும் தொடங்குகிறார். வாழ்க்கையின் எந்தப் பெரிய முயற்சியையும் இத்தகைய நன்றியோடு தொடங்கினால் அதன் பாதை எளிதாகும்.

Explanation

The Tamil alphabet opens with the letter அ (a). It is not merely first in the row of vowels; the consonants themselves lean on it to become full sounds. Try saying the consonant க் alone and you produce only a small click. Open the mouth, let the 'a' enter, and the full sound க is born. So the letter A is not only first in order, it is the base that lives inside the other sounds. Valluvar picks this plain fact of the language as his image.

The phrase 'Aadhi Pakavan' joins two ideas: 'aadhi', the beginning or origin, and 'pakavan', one who is revered. The verse says that just as letters have A as their ground, the whole world has a source and a ground. We cannot point to it with a finger, but, like the A hidden inside the other sounds, its working is felt in everything that happens. The closing particle in 'mudhatre' adds emphasis, a quiet insistence that it is so. Notice that Valluvar picks the word for greatness rather than a proper name, and so people of any faith may find their own prayer in the line.

What does this mean in everyday life? Before we begin any task, to recall the foundations that hold us up is the beginning of gratitude. None of us made the language we learn, the food we eat or the ground we walk on. To say 'what I received' before saying 'what I achieved' is the humility this verse teaches first. That is why Valluvar begins his book with the first letter and with a bow to the first cause.

கதை

முடிவில்லாத சோதிப் பிழம்பு

சிவ புராணத்திலிருந்து.

ஒரு காலத்தில் படைக்கும் தொழிலைச் செய்யும் பிரம்மனுக்கும் காக்கும் தொழிலைச் செய்யும் திருமாலுக்கும் இடையே, 'நம்மில் யார் பெரியவர்?' என்ற வாதம் எழுந்தது. இருவரும் தங்கள் தங்கள் ஆற்றலை எடுத்துச் சொல்லி எவ்வளவோ பேசியும் முடிவு காண முடியவில்லை; அவர்களுடைய வாதம் நீண்டுகொண்டே போயிற்று. அப்போது அவர்களுக்கு நடுவே ஒரு பெரிய சோதித் தூண் தோன்றியது. அதன் அடியும் தெரியவில்லை; முடியும் தெரியவில்லை. வானத்தையும் பூமியையும் இணைத்து எரிந்த அந்த ஒளியைக் கண்டு வியந்து நின்ற இருவரும், 'இதன் அடியையோ முடியையோ யார் முதலில் கண்டு வருகிறாரோ அவரே பெரியவர்' என்று முடிவு செய்தார்கள்.

திருமால் பன்றி வடிவம் எடுத்து, பூமியைத் தோண்டிக்கொண்டு கீழ்நோக்கிச் சென்றார். பிரம்மன் அன்னப் பறவையின் வடிவில் மேல்நோக்கிப் பறந்தார். ஆண்டுக் கணக்கில் ஆழ ஆழத் தோண்டித் தேடியும் திருமாலால் அடியைக் காண முடியவில்லை. களைத்துப் போன அவர், தன் எல்லையை உணர்ந்து எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றிப் பணிவோடு திரும்பி வந்தார். மேலே பறந்த பிரம்மனும் முடியைக் காணவில்லை. ஆனால் அவர் மேலிருந்து விழுந்து வந்த ஒரு தாழம்பூவைக் கண்டு, 'நீ எங்கிருந்து வருகிறாய்?' என்று கேட்டார். 'இந்தத் தூணின் முடியிலிருந்து வருகிறேன்' என்று அது சொல்லவே, பெருமையின் மேல் ஆசை கொண்ட பிரம்மன், 'நான் முடியைக் கண்டேன்; இந்தப் பூவே சாட்சி' என்று பொய் சொல்லத் துணிந்தார்.

உடனே அந்தச் சோதியின் நடுவிலிருந்து சிவபெருமான் வெளிப்பட்டார். திருமால் 'என்னால் அடியைக் காண முடியவில்லை' என்று உண்மையைச் சொல்லி வணங்கி நின்றார். பிரம்மனுடைய பொய்யை அறிந்த சிவபெருமான் சினந்து, 'இனி உனக்குக் கோயில்களில் தனி வழிபாடு இராது; பொய் சாட்சி சொன்ன தாழம்பூவும் என் பூசைக்கு ஆகாது' என்றார் என்று மரபு கூறுகிறது. திருவண்ணாமலையில் அந்தச் சோதியே மலையாக நிற்பதாகவும், ஆண்டுதோறும் கார்த்திகைத் தீபத்தில் அதை நினைத்து மகா தீபம் ஏற்றப்படுவதாகவும் தமிழ் மரபு சொல்கிறது.

எழுத்துகளுக்கெல்லாம் முதல் 'அ' என்பதுபோல, உலகுக்கெல்லாம் முதலாக இருப்பது அளவுக்கு உட்படாத பேரொளி. அதை அளந்துவிடலாம் என்று நினைத்தவர்கள் தோற்றார்கள்; தன் எல்லையை ஒப்புக்கொண்டு வணங்கியவர் அருள் பெற்றார். வள்ளுவர் முதல் குறளில் காட்டும் உண்மை இதுவே: முதலைக் கண்டுபிடிக்கப் போவதைவிட, அதை முதலாக ஏற்று வணங்குவதே அறிவு. செருக்கோடு தேடியவருக்குப் பொய் தேவைப்பட்டது; பணிவோடு நின்றவருக்கு அருள் கிடைத்தது.

A story

The Endless Pillar of Fire

From the Shiva Purana.

Once a dispute arose between Brahma, who creates, and Vishnu, who preserves: which of them was the greater? Then, between the two of them, a vast pillar of fire appeared. Neither its foot nor its crown could be seen. Amazed, they agreed that whoever first found its end, below or above, would be the greater.

Vishnu took the form of a boar and went digging down into the earth. Brahma took the form of a swan and flew upward. For a very long time Vishnu searched and could not find the base. Tired, he recognised his limit and came back in humility. Brahma, flying upward, did not find the top either. But he met a screw-pine flower, the thazhampoo, floating down from above, and asked where it came from. "From the top of this pillar," it said. Hungry for glory, Brahma decided to lie: "I have seen the crown, and this flower is my witness."

At once Lord Shiva stepped out of the middle of the blazing light. Vishnu told the truth and bowed before him. Knowing Brahma's lie, Shiva was angry. Tradition says he declared that Brahma would no longer have separate worship in temples, and that the flower which gave false witness would never be used in his puja. Tamil tradition holds that this light stands as the hill of Tiruvannamalai, where the great Karthigai lamp recalls the pillar of fire.

As the letter A stands first among all letters, so the first of all the world is a boundless light that cannot be measured. Those who thought they could measure it failed. The one who admitted his limit and bowed received grace. This is the truth Valluvar places in his opening verse: rather than set out to find the source of everything, it is wisdom to accept it as the source and to bow.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்விலோ பணியிலோ எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையாகக் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நிற்கும் அந்த 'அகரம்' எது? அதற்கு நீங்கள் கடைசியாக எப்போது நன்றி சொன்னீர்கள்?

To reflect on

What is the unseen 'A' in your own work or home, the foundation everything else quietly depends on, and when did you last thank it?