Kural 59 · புகழ்புரிந்த இல்லிலோர்க்கு இல்லை இகழ்வார்முன்

பங்குனி உத்திரச் சபையில் ராகவன்

இது கற்பனைக் கதை. தஞ்சை அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் ராகவன் என்ற பள்ளி ஆசிரியர் வாழ்ந்தார். அவர் மனைவி கமலா. அவர்கள் வீடு பெரிய செல்வமுடையது அல்ல. ஆனால் ஊரில் எல்லோரும் அந்த வீட்டை மதித்தனர். காரணம், கமலா ஒவ்வொரு மாலையும் வீட்டு முற்றத்தில் அக்கம்பக்கத்துப் பெண் பிள்ளைகளுக்கு எழுத்தும் தேவாரமும் கற்றுத் தந்தாள். வழிப்போக்கர்கள் வந்தால் முதலில் மோர் தந்து உபசரித்தாள். வீட்டில் எவரும் ஏழையைப் புறக்கணித்ததில்லை.

பங்குனி உத்திரத் திருவிழாவுக்குக் கோயில் கணக்குகளைக் கவனிக்கும் பொறுப்பு ராகவனிடம் வந்தது. ஊரில் பதவிக்கு ஆசைப்பட்ட சுப்பையா என்பவர் அதை விரும்பினார். அவர் ஊர்ச்சபையில் எழுந்து, "ஆசிரியருக்குக் கணக்கு தெரியுமா? அவர் இதற்குத் தகுதியில்லை" என்று நக்கலாகப் பேசினார். சிலர் சிரித்தனர்.

ராகவன் அமைதியாக எழுந்து நின்றார். அவர் முகத்தில் கலக்கம் இல்லை. "என் தகுதியை என் செயல்தான் சொல்லும். என் வீட்டுக் கணக்கும் என் பள்ளிக் கணக்கும் ஊருக்குத் தெரியும். எந்த நாளிலும் எவர் வேண்டுமானாலும் சோதிக்கட்டும்" என்றார்.

அப்போது சபையின் பின்புறம் இருந்த முதியவர் ஒருவர் எழுந்தார். "அந்த வீட்டில் என் பேத்தி எழுத்தறிவு பெற்றாள். என் மகன் வழிப்போக்கனாக வந்தபோது கமலா அம்மா உணவளித்தாள். ராகவன் வீட்டின் பெயருக்கு ஊரே சாட்சி" என்றார். சபை கலைந்தபோது சுப்பையா வெட்கத்தால் தலை குனிந்து சென்றார்.

அன்று இரவு ராகவன் மனைவியிடம் சொன்னார்: "இன்று சபையில் நான் தலைநிமிர்ந்து நின்றதற்குக் காரணம் என் திறமை அல்ல. நீ ஈட்டிய நற்பெயர்." கமலா சிரித்தாள்: "இல்லை. நாம் இருவரும் சேர்ந்து செய்த வீடு அது."

நற்பெயர் வீட்டில் இருவராலும் உருவாகிறது; அதுவே வெளியில் நடக்கும் நடைக்கு வலிமை தருகிறது.

ராகவன் மறுநாள் கோயிலில் கணக்குப் புத்தகத்தை எல்லோர் முன்னிலையிலும் திறந்து வைத்தார். ஒவ்வொரு செலவுக்கும் சான்று இருந்தது. நேர்மையான வீட்டின் நடை அச்சமின்றி இருக்கிறது என்பதை அந்த ஊர் மீண்டும் கண்டது.

பிற்காலத்தில் சுப்பையாவே ராகவன் வீட்டுக்கு வந்து தன் மகளை கமலாவிடம் படிக்க விடும்படி கேட்டார். கமலா எதையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாமல் அவளை அன்புடன் ஏற்றாள். பகைவரையும் வெல்லும் நற்பெயர் இதுவே.

Raghavan at the Panguni Uthiram Assembly

This is an invented story. In a village near Thanjavur lived a schoolteacher named Raghavan. His wife was Kamala. Theirs was not a wealthy house. But everyone in the village respected it. The reason was that every evening Kamala taught the neighbourhood girls to read and write, and the Tevaram hymns, in the courtyard of her house. When wayfarers came she served them buttermilk first. No one in that house ever turned away a poor person.

For the Panguni Uthiram temple festival, the charge of the temple accounts came to Raghavan. A man named Subbaiah, who coveted position in the village, wanted it. In the village assembly he rose and said mockingly, "Does a teacher know accounts? He is not fit for this." A few laughed.

Raghavan stood up calmly. There was no trouble on his face. "My deeds will tell my worth. The accounts of my house and my school are known to the village. Let anyone examine them on any day," he said.

Then an old man at the back of the assembly rose. "My granddaughter learned her letters in that house. When my son came as a wayfarer, Kamala amma gave him food. The whole village is witness to the name of Raghavan's house," he said. When the assembly broke up, Subbaiah went away with his head bowed in shame.

That night Raghavan said to his wife, "I stood tall in the assembly today, not because of my own skill, but because of the good name you earned." Kamala laughed, "No. It is a house we have made together."

A good name is made in the home by both, and it is what gives strength to one's walk outside.